II SA/Wr 395/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. i M.W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D.W., M. W., M. W. i J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek. D.W., M. W., M. W. i J. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na nieczystości płynne W dniu 16 lipca 2014 r. D. i M.W. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 10 września 2014 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2014 r., tut. Sąd oddalił powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, a dokładniej wskazując, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie jest rozstrzygnięciem ostatecznym, gdyż przysługuje od niej środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 10 października 2014 r. D. i M. W. ponownie złożyli wniosek o przyznanie im prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wynika, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zgodnie z treścią przepisów z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przywołanego przepisu wynika, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne przedmiotem zaskarżenia do Sądu administracyjnego może być wyłącznie orzeczenie wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji poza przypadkami określonymi w art. 127 § 3 KPA, w których zachodzi tożsamość właściwego organu. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nie jest rozstrzygnięciem ostatecznym, gdyż przysługuje od niej środek zaskarżenia, tj. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej zatem sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności z wcześniej powołanego art. 247 p.p.s.a., na co też zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 11 września 2014 r., a zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2014 r. Tym samym jeszcze raz powtórzyć należy, że skoro warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do tut. Sądu jest wykorzystanie trybu administracyjnego, to uznać należy, że w sytuacji zaniechania spełnienia tegoż warunku, w stosunku do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy zastosowanie znajduje przepis z art. 247 p.p.s.a. stanowiący o niedopuszczalności przyznania prawa pomocy w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mając zatem powyższe na uwadze, należało zatem orzec jak w sentencji postanowienia.