II SA/Wr 398/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia treści decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] wydane po rozpatrzeniu zażalenia skarżących na postanowienie Burmistrza Gminy T. z dnia [...] r. nr [...], którym odmówiono uzupełnienia decyzji Burmistrza Gminy T. z dnia [...] r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Postanowieniem Kolegium uchylono postanowienie Burmistrza i umorzono postępowanie pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarto wniosek o uchylenie postanowienia Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nie należy bowiem do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Powołany przepis stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, poprzez orzekanie w sprawach skarg na określone akty i czynności, do których zaliczone również zostały niektóre postanowienia wydawane w toku postępowania administracyjnego: 1) na które przysługuje stronie prawo do wniesienia zażalenia; 2) kończące postępowanie oraz 3) załatwiające sprawę co do jej istoty. W przypadku pierwszej grupy postanowień, należy wskazać, że mieszczą się tu rozstrzygnięcia wydane w ramach postępowania instancyjnego. Innymi słowy, chodzi tu o takie postanowienia, które zostały wydane przez organy drugiej instancji, w następstwie złożenia przez stronę postępowania administracyjnego zażalenia od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego. Do drugiego typu rozstrzygnięć należą postanowienia wydawane poza postępowaniem instancyjnym, które kończą postępowanie w sprawie (merytoryczne). Nie będą zatem zaliczane tu postanowienia, które kończą inne, niemerytoryczne postępowania. Wreszcie, trzecia kategoria obejmuje postanowienia, które rozstrzygają o prawach i obowiązkach strony. Zdaniem sądu, w tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżone postępowanie nie należy do żadnej ze wskazanych grup. Oczywiste jest bowiem, że nie rozstrzyga ono sprawy skarżących co do jej istoty, tj. rozgraniczenia nieruchomości. Bezsprzecznie nie należy także do grupy postanowień kończących postępowanie, bowiem odmowa uzupełnienia decyzji w żaden sposób nie zamyka skarżącym drogi do rozpoznania merytorycznie ich sprawy. Wreszcie postanowienie to nie może być zaliczone do kategorii rozstrzygnięć zapadłych w toku postępowania instancyjnego. Zgodnie z art. 144 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W myśl art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia. W myśl § 1b tego przepisu, uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Z przepisu tego wynika zatem, że na rozstrzygnięcie z art. 111 k.p.a. nie przysługuje zażalenie, ponieważ konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Błędne pouczenie skarżących przez organ pierwszej instancji o prawie do wniesienia zażalenia, nie spowodowało, że skarżący takie uprawnienie procesowe pozyskali. Również błędne było pouczenie w treści postanowienia kolegium o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, iż skarżący w żaden sposób nie zostali pozbawieni prawa do późniejszego skontrolowania zasadności postanowienia organu I instancji. Skarżący będą mogli podnieść zarzuty przeciwko temu rozstrzygnięciu wraz z odwołaniem od decyzji dotyczącej meritum sprawy. Odrzucenie skargi nie będzie także naruszało w żaden sposób prawa skarżących do sądu, ponieważ dotychczasowe zarzuty będą mogli ponownie podnieść w skardze dotyczącej aktu podlegającego zaskarżeniu. Odnośnie do złożonego do akt sądowych wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od orzekania w niniejszej sprawie, należy wyjaśnić, że wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Co więcej należy zauważyć, że w myśl art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego można złożyć w sądzie, w którym sprawa "się toczy". Tymczasem niniejsze postępowanie sądowe nie zostało skutecznie wszczęte, albowiem skarga okazała się niedopuszczalna. Z tych względów wniosek należało pozostawić w aktach sprawy bez dalszego biegu. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.