II SA/Wr 401/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.), Sędziowie WSA Alicja Palus, WSA Anna Siedlecka, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi H. i W.Ch. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie samowoli budowlanej dokonanej w L. w budynkach przy ul. [...] oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...], podjętą na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta L., po rozpatrzeniu wniosku W.Ch., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie cyt. "samowoli budowlanej dokonanej w L. w budynkach przy ul. [...] przez Spółkę A, zakończonej decyzjami ostatecznymi pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. [...] w L., wydanymi przez PINB dla miasta L. tj.: 1. Nr [...] z dnia [...] dot. odbioru: I, II, III piętro, poddasze wyższe, klatka schodowa z windą, wejście do budynku od strony ul. [...], parking z wyłączeniem części dostawczej, 2. Nr [...] z dnia [...] dot. odbioru parteru budynku na oddział instytucji finansowej, 3. Nr [...] z dnia [...] dot. odbioru pomieszczeń piwnicy na kawiarnię. W uzasadnieniu tejże decyzji organ stwierdził, iż nie zachodzą przesłanki zawarte w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., które mogłyby stanowić podstawę prawną wszczęcia postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na użytkowanie w/w budynku, bowiem w tym postępowaniu stroną postępowania, w rozumieniu przepisów art. 28 k.p.a., jest wyłącznie inwestor (art. 56, 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.Ch., domagając się jej uchylenia jak i decyzji organu I instancji w niej wymienionych. Uzasadniając odwołanie, strona wskazała, iż w dniu 14 lipca 2003 r. w budynku przy ul. [...], w którym skarżący posiadają 26% własności, nastąpiła katastrofa budowlana. Budynek rozpadł się na dwie duże części w świetle klatki schodowej oraz popękały inne jego ściany. Na miejscu stwierdzono, że katastrofa ta została spowodowana przez Spółkę A, która bez ważnego pozwolenia na budowę i ich zgody, a także bez zawiadomienia o robotach, wykonywała ze swojej piwnicy podcinanie ściany skarżących. Pozwolenie z dnia [...] (znak [...]), wydane przez Prezydenta Miasta L., zostało ostatecznie zatwierdzone 18 lipca 2003 r. przez Wojewodę D., pismem nr [...] i zaczęło obowiązywać od 26 lipca 2003 r., a dotyczyło wyłącznie budynku Spółki przy ul. [...]. W jego treści był wyraźny zakaz wchodzenia na teren skarżących – jak zacytowała strona: "Inwestor może jedynie realizować zamierzenie na terenie, do którego ma prawo, czyli wykazał się prawem do dysponowania na cele budowlane, a tym obszarem są działki [...] i [...] w obrębie T., przynależne do budynku przy ul. [...].". Prowadzonych przez Spółkę od maja 2003 r. robót nie można zaliczyć – zdaniem strony – do porządkowania czy przygotowania terenu budowy, gdyż w tym czasie nastąpiła wymieniona katastrofa budowlana i inne drobniejsze uszkodzenia budynku skarżących. Wszystkie roboty były prowadzone bez żadnych zabezpieczeń dla skarżących, ich budynku, jak i przechodniów. Była to więc typowa samowola budowlana, sprowadzająca powszechne zagrożenie i niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia ludzi oraz powodująca znaczne szkody materialne w budynku skarżących. Inwestor działał więc wbrew wyraźnym nakazom i przepisom Prawa budowlanego, a to: art. 28 ust. 1, art. 50 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, art. 47 ust. 1, art. 42 ust. 2 pkt 3 oraz kodeksu karnego: art. 163 § 1 pkt 2 i art. 164 § 1. Ponadto W.Ch. podniósł, iż PINB dla miasta L. nie wykonał ciążących na nim obowiązków wynikających z Prawa budowlanego (art. 74, art. 76 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, art. 78 ust. 1 i 2, art. 79, art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1), a w szczególności nie wpuścił skarżących na teren budowy, nie przerwał robót, nie powołał żadnej komisji, nie powołał właściwego eksperta do oceny tej katastrofy. Organ nie podjął także dotychczas żadnych innych kroków przewidzianych w prawie budowlanym, a zmierzających do usunięcia skutków katastrofy budowlanej. W okresie podejmowania przez PINB decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wszystkich trzech części budynku, pracownicy Spółki składali niezgodne ze stanem faktycznym oświadczenia, stosownie do art. 57 ust. 2 pkt b Prawa budowlanego, o doprowadzeniu do należytego stanu terenu budowy i usunięciu wszystkich zniszczeń i zagrożeń. PINB rzekomo kontrolował i wydał na tej podstawie wymienione pozwolenia, jednakże – jak podniósł skarżący - faktycznie żadnych kontroli nie było i skarżący nie byli o nich powiadamiani, jak również nie zawiadomiono ich o postępowaniu. Zamieszczona w decyzji PINB z dnia 1 marca 2007 r. informacja o tym, że skarżący nie jest stroną w sprawie, jest błędna i oparta wybiórczo na art. 57 Prawa budowlanego, który w ust. 1 pkt 2 lit. b dotyczy bezpośrednio skarżącego, a więc strony - osoby, której nieruchomość nie została doprowadzona do należytego stanu. Stąd niezbędny był udział skarżącego w kontroli inwestycji i prawo do składania odwołań. Takie prawo daje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami postępowania są właściciele w obszarze oddziaływania obiektu. Z powyższych względów PINB na mocy art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3 i 4, art. 145 § 2, art. 24 § 1 pkt 5 i 6, art. 24 § 1 ust. 5 i § 3 oraz art. 26 k.p.a. powinien być wyłączony z tego postępowania lub sam powinien się był wyłączyć, zaś wydane przez niego decyzje z dnia [...], [...] i [...], dotyczące pozwoleń na użytkowanie budynku przy ul. [...] w L., oraz decyzja z dnia [...], dotycząca odmowy wznowienia postępowania, winny być uchylone. W dniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wydał - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzję Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła zostało dotknięte kwalifikowaną wadą procesową wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania powoduje wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia, w którym to postępowaniu właściwy organ ocenia, czy okoliczności, na którą powołuje się strona, stanowi przesłankę określoną w powołanym przepisie, a w przypadku wystąpienia podstawy wznowienia – ocenia, jaką treść powinno mieć rozstrzygnięcie sprawy uwzględniające tę okoliczność. Przy czym organ po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania winien, mając na uwadze zapis art. 145 i art. 148 k.p.a., zbadać przede wszystkim czy podanie spełnia wymogi formalne, tj. czy pochodzi od strony postępowania oraz czy zostało wniesione w ustawowym terminie jednego miesiąca (art. 148 § 1 k.p.a.). Są to warunki sine qua non dopuszczalności wszczęcia postępowania wznowieniowego. Po weryfikacji wniosku pod względem formalnym i ustaleniu przez organ jednej z w/w przesłanek obligujących do odmowy wznowienia postępowania w sprawie, winien na mocy decyzji mającej oparcie w art. 149 § 3 k.p.a. odmówić z przyczyn formalnych wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania następuje bowiem tylko i wyłącznie ze względów formalnych a nie merytorycznych. Odmowa wznowienia postępowania, a zatem działanie w trybie w art. 149 § 3 k.p.a., może mieć miejsce w sytuacji, gdy wznowienie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych (z podaniem wystąpiła osoba nie będąca stroną), przedmiotowych lub wniosek o wznowienie postępowania strona złożyła po terminie, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Jeśli przeszkody formalne nie występują, organ wszczyna i przeprowadza postępowanie w trybie art. 149 § 1 i 2 k.p.a., które kończy wydaniem decyzji na podstawie art. 151 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił, iż wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a. i art. 28 Prawa budowlanego. Zgodnie z przepisem art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O istnieniu interesu prawnego przesądzają przepisy prawa materialnego, które przewidują w sprawie danego podmiotu możność prowadzenia administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego. Należy podkreślić, iż ustawodawca w – mającym charakter przepisu szczególnego (lex specialis) wobec art. 28 k.p.a. - przepisie art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dodanym w wyniku nowelizacji ustawy z dnia 27 marca 2003 r., ograniczył krąg podmiotów, mogących mieć w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie status strony, do inwestora. Z pozwolenia na użytkowanie nabywa prawo jedynie inwestor. Przepis ten, jako mający charakter bezwzględnie obowiązujący, wykluczył w sprawach pozwolenia na użytkowanie możliwość traktowania jako stronę postępowania inne poza inwestorem podmioty. Fakt powyższy ma bezpośrednie przełożenie na postępowania nadzwyczajne, tj. o wznowienie lub stwierdzenie nieważności decyzji. Oznacza to, iż traktowanie w niniejszej sprawie wnioskodawcy jako strony postępowania wypełniałoby znamiona rażącego naruszenia prawa. Jak zauważył organ, ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718) w przepisie 7 ust. 1 stanowi, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem fakt złożenia wniosku w dniu 19 lipca 2005 r., czyli po wejściu w życie w dniu 11 lipca 2003 r. ustawy nowelizującej Prawo budowlane, oznacza, iż zastosowanie ma w/w norma prawna. Tym samym ustalenie stron postępowania przy okazji wniosku o wznowienie postępowania od decyzji zezwalającej na użytkowanie, winno nastąpić z uwzględnieniem znowelizowanego prawa. Reasumując WINB we W. stwierdził, iż rozstrzygniecie organu l instancji winno zawierać odmienne od przyjętego uzasadnienie prawne. Organ l instancji powinien podać jako przyczynę odmowy wznowienia postępowania wniesienie podania przez podmiot nie posiadający przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane. Nie powinien zaś w zaskarżonej decyzji w ogóle odnosić się do istnienia bądź nie istnienia przesłanek wymienionych w art. 145 k.p.a., gdyż nie można wydać decyzji o odmowie wznowienia postępowania z powodu braku podstaw do wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Ustalenia bowiem, czy występują przesłanki wznowienia postępowania, mogą być poczynione wyłącznie w toku wznowionego - postanowieniem wydanym w trybie art. 149 § 1 k.p.a. – postępowania. Takie postępowanie kończy się decyzją wydaną na podstawie art. 151 k.p.a. Jeżeli w trakcie wznowionego postępowania organ stwierdzi brak podstaw wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji. Z uwagi jednakże na fakt, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest poprawna co do rozstrzygnięcia w niej zawartego, brak podstaw do wyeliminowania jej w obuty prawnego jest bezsprzeczny. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli H. i W.Ch., domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z obowiązującym prawem oraz stanem istniejącym w sprawie. Skarżący podnieśli w niej m.in., iż przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, mówiący o tym, że w sprawie decyzji o wydaniu pozwolenia na użytkowania budynku stroną jest tylko inwestor, ma w takich przypadkach jedynie formalne znaczenie, gdyż nie oznacza wywłaszczenia strony skarżącej z posiadanej własności i w żaden sposób nie ogranicza praw materialnych. Nakłada on w takiej sytuacji obowiązek przejęcia i prowadzenia sprawy w ramach posiadanych kompetencji lub z urzędu lub stosownie do art. 150 § 2 k.p.a., jednostkę przez WINB wyznaczoną. Brak natomiast podstaw prawnych do odmówienia załatwienia sprawy. Kluczowym dla stanowiska organu II instancji był fakt odmowy przyjęcia i prowadzenia sprawy w ramach posiadanych kompetencji lub z urzędu. Ustalenie takie, w świetle powołanego art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, nie jest jednak trafne, gdyż pozbawia skarżących prawa do własności a nadto powoduje bezprawne wywłaszczenie z części ich nieruchomości. W dodatku wywłaszczenie to następuje na rzecz osób fizycznych, co narusza podstawy ładu konstytucyjnego. Zaś organ WINB powołany został do nadzoru nad jego przestrzeganiem w budownictwie i w tym celu wyposażony jest w uprawnienia umożliwiające natychmiastową i skuteczną interwencję zarówno w sprawie samowoli budowlanej i katastrofy budowlanej, jak i w sprawie wydania bezprawnych decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku posiadanego przez Spółkę A na podstawie nieodpowiadających stanowi faktycznemu oświadczeń. Organ winien więc, na mocy tych uprawnień, podjąć natychmiast skuteczną interwencję w tych sprawach i nie powinien dopuścić do tego, aby osoby prywatne mogły bezprawnie przejmować i niszczyć majątek innych osób prywatnych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, iż skarga H. i W.Ch. nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do jej uchylenia. Należy wskazać, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została podjęta w postępowaniu nadzwyczajnym tj. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznymi decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta L. tj.: 1. z dnia [...] Nr [...]o udzieleniu Spółce A pozwolenia na użytkowanie przebudowanego i zmodernizowanego budynku z przeznaczeniem na cele biurowo-mieszkalne z gastronomią, wykonaniem miejsc parkingowych oraz wykonaniem przyłącza kanalizacji sanitarnej przy ul. [...] w L. na terenie działek nr [...], [...], obręb T. w części dotyczącej: wejście do budynku od strony ul. [...] (wejście i pochylnia dla osób niepełnosprawnych, portiernia – pom. nr 1.20), I, II, III piętro, poddasze, poddasze wyższe, klatka schodowa z windą oraz parking z wyłączeniem części dostawczej, 2. z dnia [...] Nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie parteru w/w budynku z przeznaczeniem na oddział instytucji finansowej oraz pomieszczeń nr 1.5 i nr 1.6, 3. z dnia [...] Nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń piwnicy z przeznaczeniem na kawiarnię w w/w budynku oraz dojazdu dla samochodów dostawczych. Podstawą zaś jej wydania jest przepis art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Natomiast, jeśli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wyda, na podstawie § 3 art. 149 k.p.a., decyzję odmawiającą wznowienia postępowania Organ po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania zobowiązany jest również zbadać czy podanie spełnia wymogi formalne, tj. czy pochodzi od strony postępowania. Odmowa wznowienia postępowania, a zatem działanie w trybie w art. 149 § 3 k.p.a., może mieć zatem miejsce w sytuacji, gdy wznowienie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych (z podaniem wystąpiła osoba nie będąca stroną), przedmiotowych lub wniosek o wznowienie postępowania strona złożyła po terminie, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Jeśli przeszkody formalne nie występują, organ wszczyna i przeprowadza postępowanie w trybie art. 149 § 1 i 2 k.p.a., które kończy wydaniem decyzji na podstawie art. 151 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych, podstawą żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie jest przepis art. 145 § 1 k.p.a. W piśmie z dnia 15 stycznia 2007 r. skarżący zarzucili, iż budowa na działkach nr [...], [...], obręb T. przy ul. [...] w L., była prowadzona przez Spółkę A bez pozwolenia na budowę, zaś w/w decyzje PINB dla miasta L. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, których uchylenia się domagają, zostały podjęte na podstawie fałszywych oświadczeń złożonych przez Spółkę. Swoje żądanie skarżący oparli natomiast na fakcie, iż są współwłaścicielami mieszkania nr 3 w budynku przy ul. [...] w L., sąsiadującego z terenem inwestycji, która – ich zdaniem -doprowadziła do katastrofy budowlanej w należącym do nich budynku. Podstawa odmowy wznowienia postępowania miała natomiast charakter podmiotowy. Jak wskazał bowiem organ odwoławczy, wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a. Należy tutaj zaznaczyć, iż z przyczyn podmiotowych odmowa wznowienia następuje, gdy żądanie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie. Przy czym w postępowaniu w sprawie wznowienia krąg podmiotów mający przymiot strony jest tożsamy z postępowaniem zwykłym. Zgodnie zaś z przepisem art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony, jakim posługuje się w/w artykuł, może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Oceniając dopuszczalność wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych w rozpatrywanej sprawie, należało odwołać się przede wszystkim do treści art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się bowiem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między normą obowiązującego prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegająca na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W tym miejscu należy wskazać, iż podstawą wydania ostatecznych decyzji w postępowaniu zwykłym były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. I tak zgodnie z art. 59 ust. 7 w/w ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 11 lipca 2003 r., stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Zatem wymienione wyżej decyzje PINB dla miasta L. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie w budynku przy ul. [...] w L. zostały doręczone jedynie inwestorowi, tj. Spółce A. Za stronę tego postępowania nie mogli zostać uznani skarżący. Skoro zatem z żądaniem wznowienia postępowania administracyjnego wystąpiła osoba, która nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., organ zobowiązany był podjąć decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a to obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji. k.g.