II SA/Wr 401/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę nieużytkowanej części budynku mieszkalnego oddala skargę. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia B. G. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...] r. nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia w trybie art. 154 Kpa decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...] r. nr [...]. Wzmiankowaną decyzją nakazano C. i B. G. oraz D. i M. R. – jako współwłaścicielom – rozbiórkę nieużytkowanej części zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości J. budynku mieszkalnego. Uzasadniając swoje postanowienie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. podał, że pismem z dnia 10 grudnia 2012 r. B. G. wystąpił do DWINB z wnioskiem o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...] r. nr [...]. Z uwagi na posiadaną z urzędu wiedzę, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...] r. nr [...] nie jest decyzją ostateczną, oprotestowana została bowiem w trybie odwoławczym, w efekcie czego sprawę zakończyła ostatecznie decyzja organu II instancji, jak również z uwagi na brak wskazania przez wnioskującego trybu, w jakim jego żądanie ma zostać rozpatrzone, organ wezwał wnioskodawcę w dniu 14 grudnia 2012 r. do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie, którego aktu administracyjnego wniosek ten faktycznie dotyczy oraz w jakim trybie ma zostać rozpatrzony. W związku z niewypełniającą wezwania z dnia 14 grudnia 2012 r. odpowiedzią wnioskującego, organ wezwanie to w dniu 19 grudnia 2012 r. ponowił. W datowanej na dzień 4 stycznia 2013 r. odpowiedzi wnioskodawca wskazał jednoznacznie, że żąda uchylenia w trybie art. 154 Kpa decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...] r. nr [...]. Mając powyższe na uwadze, pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. organ przekazał ten wniosek do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie w.. Po analizie wniosku postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w żądanym przez stronę przedmiocie. Postanowienie to zostało oprotestowane przez wnioskującego, który wniósł o jego uchylenie i "przekazanie sprawy organowi administracji publicznej, który wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r. do merytorycznego rozpatrzenia wniosku z dnia 10 grudnia 2012 r.". Organ II instancji stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podejmując kwestionowane rozstrzygnięcie, organ stopnia powiatowego działał na podstawie przepisu art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stosownie do dyspozycji którego, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W rozpatrywanym przypadku organ I instancji uznał za zasadną odmowę wszczęcia postępowania z uwagi na zaistnienie uniemożliwiającej wszczęcie postępowania "innej uzasadnionej przyczyny", a mianowicie tej, iż decyzja, weryfikacji której w trybie art. 154 Kpa wnioskujący się domaga, nie jest decyzją ostateczną, została bowiem oprotestowana w trybie odwoławczym. W konsekwencji nadzwyczajne tryby postępowania – a takim właśnie jest regulacja art. 154 Kpa – nie mają do niej zastosowania. Zdaniem organu II instancji, stanowisko organu I instancji uznać należy za niewątpliwie słuszne. Otóż organ odwoławczy zauważa, iż zgodnie z brzmieniem art. 154 § 1 Kpa, przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji ostatecznych. Powyższe oznacza wyłączenie możliwości zmiany w trybie art. 154 § 1 Kpa decyzji, które przymiotu ostateczności nie posiadają. Z uwagi na dwuinstancyjny charakter postępowania administracyjnego, tj. możliwość wniesienia od wydanej przez organ I instancji decyzji środka zaskarżenia do organu wyższego stopnia, decyzja organu I instancji staje się ostateczna wyłącznie w sytuacji, gdy żadna ze stron postępowania z uprawnienia do wniesienia środka zaskarżenia nie skorzysta. Wniesienie środka zaskarżenia skutkuje tym, że decyzja organu I instancji przymiotu ostateczności nigdy nie uzyska. Ostateczną bowiem jest wówczas decyzja organu II instancji zapadła w wyniku rozpatrzenia przez ten organ wniesionego przez stronę środka zaskarżenia. Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy, zdaniem organu II instancji zauważyć należy, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. nr [...] z dnia [...] r., o zmianę której zawnioskowano, decyzją ostateczną nie jest - została bowiem oprotestowana w trybie odwoławczym. W wyniku zaś rozpatrzenia odwołania, wniesionego notabene przez skarżącego właśnie (reprezentującego ówcześnie C. i B. G.), decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ odwoławczy decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu uchylił, wyznaczając nowy termin realizacji obowiązku, w pozostałym zaś zakresie utrzymał przedmiotową decyzję w mocy. Tak więc ostateczną w rozpatrywanym przypadku jest decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r. A skoro kwestionowana przez stronę decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. nr [...] z dnia [...] r. przymiotu ostateczności nie posiada, przewidziany w art. 154 Kpa nadzwyczajny tryb zmiany decyzji ostatecznej nie może zostać w stosunku do niej zastosowany. Innymi słowy, stronie przysługuje na gruncie badanej sprawy żądanie zmiany w trybie art. 154 Kpa wyłącznie decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r. - o czym skarżący był przez organ już niejednokrotnie pouczany. Wzmiankowana okoliczność stanowi, w ocenie organu niespornie, realizację przewidzianej w art. 61a § 1 Kpa przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w postaci "innej uzasadnionej przyczyny". Organ II instancji stwierdził wobec tego, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. nr [...] z dnia [...] r. należało zatem jako prawidłowe, utrzymać w mocy. Nie godząc się z przytoczonym postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., B. G. wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego ponowne rozpoznanie zażalenia, uwzględniając stan prawny w dacie wydania ostatecznej decyzji DWINB nr [...] z dnia [...] r. i uchylenie, w trybie przepisów kpa decyzji PINB w powiecie w. nr [...] z dnia [...] r. nakazującej C. i B. G. oraz D. i M. R. rozbiórkę nieużytkowanej części zlokalizowanego na działce [...] w miejscowości J. budynku mieszkalnego. Dalej w skardze wskazano, że w ocenie strony skarżącej zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Skarżący podał, że nieruchomość zlokalizowana na działce [...] w miejscowości J., w czasie wydania decyzji nr [...] z dnia [...] r. stanowiła współwłasność C. i B. G. oraz D. i M. R., przy czym współwłaściciele nieruchomości mieli określony przez sąd sposób korzystania z nieruchomości, w tym również z budynku mieszkalnego. Na uwagę zasługuje również fakt, że część budynku mieszkalnego przydzielona do korzystania C. i B. G. znajdowała się i znajduje w należytym stanie technicznym, natomiast druga część budynku, bezpośrednio przyległa, przydzielona do korzystania poprzednikom prawnym D. i M. R., była od kilkudziesięciu lat nieużytkowana i nieremontowana i aktualnie znajduje się w stanie ruiny, wymaga rozbiórki i stanowi zagrożenie do przyległej części budynku i aktualnie użytkowanej przez skarżącego i jego brata M. G.. Skarżący podał również, że od 2004 r. toczy się przed Sądem Rejonowym dla W. postępowanie sądowe o zniesienie współwłasności nieruchomości, dla której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w. wydał decyzję nakazującą wszystkim współwłaścicielom rozbiórkę nieużytkowanej i zrujnowanej części budynku mieszkalnego, podtrzymaną decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r. Decyzje te nie uwzględniały faktu, że dla tej nieruchomości między współwłaścicielami został określony przez sąd sposób korzystania z nieruchomości. Nie uwzględniły również faktu, że zrujnowana część budynku przydzielona była do korzystania poprzednikom prawnym D. i M. R. i to oni oraz ich poprzednicy prawni doprowadzili budynek do dewastacji i ruiny, i to oni winni zostać zobowiązani do wykonania rozbiórki zrujnowanej części nieruchomości. Decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w tym również uchwały S.N. z 8.01.1980 r. III CZP 8079. A nadto w sposób rażący naruszały zasady współżycia społecznego. Zdaniem skarżącego, kwestionowane decyzje nie uwzględniały także faktu, że w toczącym się postępowaniu o zniesienie współwłasności Sąd Rejonowy dla W. Wydział I Cywilny we W. postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt. [...] udzielił zabezpieczenia powództwa na okres trwania procesu w ten sposób, że zakazał uczestnikom D. i M. R. prowadzenia wszelkich prac remontowo-budowlanych na nieruchomości. Skarżący podał również, iż zwrócił się do sądu z wnioskiem o wykładnię postanowienia. Z treści postanowienia odmawiającego udzielenia wykładni wynika jednoznacznie, że orzeczony zakaz wykonywania robót budowlanych na nieruchomości był zakazem bezwzględnym, dotyczył zakazu wykonywania wszelkich robót budowlanych w tym również robót rozbiórkowych, po uzyskaniu zezwolenia właściwych organów nadzoru budowlanego, których konieczność wykonania wynika z prawomocnych decyzji powiatowego i wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego. W tych okolicznościach decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz powagi rzeczy osądzonej, wbrew prawomocnemu postanowieniu sądu. Zatem winny zostać uchylone i wyeliminowane z obiegu prawnego. W ocenie skarżącego dodatkową okolicznością, przemawiającą za koniecznością zmiany decyzji nakazującej wykonanie rozbiórki zrujnowanej części budynku mieszkalnego jest fakt wydania przez Sąd Okręgowy we W. kolejnego zabezpieczenia powództwa w sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości położonej w J. przy ul. M. [...]. Prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia [...] r. o sygn. akt. [...] w sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości sąd nakazał uczestnikowi postępowania W. R., aby dokonał na zdewastowanej części nieruchomości niezbędnych prac zabezpieczających drugą część budynku mieszkalnego użytkowaną przez skarżącego i jego brata M. G., ponieważ zdewastowana część budynku stanowi bezpośrednie zagrożenie dla drugiej części budynku przyległej do części zdewastowanej użytkowanej przez skarżącego i jego brata. Wydając to postanowienie sąd okręgowy uznał, że uczestnicy postępowania doprowadzili część budynku do dewastacji i ruiny i to oni winni wykonać wszystkie niezbędne prace zabezpieczające użytkowaną część budynku mieszkalnego. W tych okolicznościach należy uznać, że wniosek o zmianę ostatecznej decyzji był konieczny i w pełni uzasadniony. Skarżący stwierdził, że na uwagę zasługuje również fakt, że D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w trakcie prowadzonego postępowania wzywał skarżącego do określenia, na podstawie którego artykułu kpa żąda zmiany ostatecznej decyzji wydanej z naruszeniem przepisów prawa. Skarżący podnosi, iż to nie obywatel a organ nadzoru budowlanego winien posiadać wiedzę, na podstawie którego przepisu należy zmienić ostateczną decyzję, wydaną z rażącym naruszeniem prawa i wbrew prawomocnemu postanowieniu sądu. To organ administracyjny winien należycie ocenić i ustalić, na podstawie którego przepisu należy zmienić decyzję ostateczną wydaną z naruszeniem prawa. Przedstawione wyżej fakty i okoliczności w pełni potwierdzają zasadność wniosku o uchylenie ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r. Zatem skarga niniejsza jest w pełni zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 6 sierpnia 2013 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Nadto oświadczył, że postępowanie sądowe o zniesienie współwłasności nadal się toczy i ma na to istotny wpływ postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...]. Dodatkowo stwierdził, że nie ma środków pieniężnych na pokrycie kosztów rozbiórki budynku i oświadczył, że decyzja z dnia [...] r. nr [...] wydana przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (k. 138 akt administracyjnych) nie została wydana na wniosek skarżącego, zatem nie zaskarżył jej go Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest wyłącznie kontrola legalności postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...] r. nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Tak zdefiniowany przedmiot postępowania sądowego oznacza, że sąd rozpoznający skargę w pierwszym rzędzie badał prawidłowość zastosowania przez DWINB przepisu art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.). Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie to służy zażalenie (§ 2). Na gruncie niniejszej sprawy żądanie wszczęcia postępowania, które wystosował skarżący dotyczyło wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany decyzji administracyjnej ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. Organ stwierdził, że postępowanie w tym przedmiocie nie może być wszczęte, ponieważ decyzja PINB dnia [...] r. nr [...] nie jest decyzją ostateczną. W ocenie sądu takie stwierdzenie organu stopnia powiatowego było prawidłowe, bowiem jak wynika z akt administracyjnych od decyzji PINB z dnia [...] r. wniesiono odwołanie, na skutek którego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] o utrzymaniu decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy, przy modyfikacji terminu wykonania nałożonego w niej obowiązku. Pamiętać przy tym należy, że w myśl art. 127 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji tylko do jednej instancji (do organu wyższego stopnia), natomiast zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Następnie należy przywołać art. 154 § 1 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Podobnie art. 155 k.p.a. przewiduje, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Wziąwszy pod uwagę cytowane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego należy powiedzieć, że wynika z nich, iż decyzja administracyjna kończąca postępowanie ma przymiot ostateczności w dwóch przypadkach: po pierwsze, ostateczna jest decyzja administracyjna organu I instancji, od której żadna ze stron nie wniosła odwołania w terminie 14-dniowym, a po drugie ostateczna jest decyzja wydana przez organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Następnym wnioskiem, który należy wyprowadzić z zacytowanych przepisów k.p.a. jest to, że żądanie uchylenia lub zmiany decyzji wnosi się do organu, który wydał decyzję ostateczną. Z akt administracyjnych doręczonych sądowi wynika, że B. G. podaniem z dnia 10 grudnia 2012 r. adresowanym do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o uchylenie decyzji PINB w powiecie w. z dnia [...] r. (k. 125/5 akt administracyjnych). Podanie to wzbudziło wątpliwości organu, wobec czego wezwano stronę do wskazania, którego aktu podanie dotyczy oraz, w jakim trybie podanie to ma być rozpatrzone (pouczono przy tym o treści art. 154 i art. 155 k.p.a.). Skarżący pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. wskazał, że jasno z jego wniosku wynika, jakiego aktu dotyczy podanie, a o trybie załatwienia podania decydować winien organ, a nie wnoszący podanie. Na to (z kolei) organ ponowił wezwanie o wskazanie, którego aktu podanie dotyczy oraz, w jakim trybie podanie to ma być rozpatrzone. Pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. skarżący konsekwentnie wyjaśnił, że jego intencją jest uchylenie decyzji PINB w trybie art. 154 k.p.a. W reakcji organ wojewódzki pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. przekazał podanie skarżącego organowi powiatowemu do załatwienia zgodnie z właściwością. Podanie skarżącego załatwiono wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, którego motywy przytoczono już na wstępie. W świetle powyższych okoliczności faktycznych należy podnieść, że nie budzi wątpliwości sądu, że skarżący precyzyjnie wskazał, o uchylenie której decyzji wnioskuje. Wątpliwości organu najwyraźniej wzbudziło jednak to, że podanie skierowano do organu stopnia wojewódzkiego żądając uchylenia decyzji organu stopnia powiatowego i stąd przedłużająca się – zdaniem sądu ponad miarę –korespondencja ze skarżącym. Dostrzeżone uchybienia nie miały jednak w efekcie wpływu na kształt wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a co za tym idzie nie dają podstawy do uwzględnienia skargi. Zdaniem sądu zauważyć należało, że decyzja PINB w powiecie w. z dnia [...] r. nr [...] nie jest decyzją ostateczną, a zatem nie było możliwe prowadzenie postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany tej decyzji. Postępowanie to nie mogłoby się toczyć ani przed organem powiatowym, ani przed organem wyższego stopnia. Sąd rozpoznający skargę doszedł zatem do przekonania, że okoliczność, iż strona zgłasza żądanie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 154 k.p.a. lub art. 155 k.p.a.), podczas gdy decyzja ta nie ma przymiotu ostateczności, stanowi uzasadnioną przyczynę odmowy wszczęcia postępowania w świetle art. 61a § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w zgodzie z przepisem art. 61a § 1 k.p.a., a więc nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Godzi się jeszcze zauważyć, że od dnia 26 września 2012 r. przed D. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego we W. toczyło się postępowanie z wniosku B. G. o zmianę decyzji ostatecznej DWINB z dnia [...] r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...]. Postępowanie to zakończyło się decyzją DWINB z dnia [...] r. nr [...] o odmowie zmiany wskazanej decyzji ostatecznej (k. 138 akt administracyjnych). Jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie przed sądem, od decyzji DWINB z dnia [...] r. nie wniósł on odwołania. W tym kontekście trzeba jednak podkreślić, że sąd rozpoznający skargę w ramach niniejszego postępowania nie był uprawniony do badania przesłanek uchylenia lub zmiany kwestionowanych przez skarżącego decyzji z 2008 r. Co więcej, sąd nie mógł oceniać prawidłowości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...] r. nr [...], a zatem zarzuty podnoszone w skardze, skoncentrowane na krytyce tejże decyzji musiały zostać poza zakresem rozważań poczynionych przez sąd. Biorąc pod uwagę powyższe oraz to, że skarga do sądu administracyjnego nie miała uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu –działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.