II SA/Wr 405/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Parafii A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 11 marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu postanawia: oddalić wniosek. Decyzją z dnia 11 marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. o określeniu dla terenu kościoła przy ul. P. [...] we W., dopuszczalnego poziomu emisji hałasu w środowisku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję, Parafia A. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Parafia stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowić będzie faktyczne ograniczenie swobody i wolności sprawowania kultu religijnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako" "u.p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 u.p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 2165/13). Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu wydawana jest na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zasadniczo obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a komentowanej ustawy została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu. (K. Gruszecki Komentarz do art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska System informacji prawnej Lex) Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji. Decyzja ta charakteryzuje się skutecznością, wynika z niej obowiązek przestrzegania przepisu obowiązującego prawa. W ocenie Sądu, wydana decyzja nie powoduje skutków przewidzianych w art. 61 § 1 u.p.p.s.a., nie nakłada ona bowiem na stronę nowych obowiązków nie przewidzianych przepisami prawa, organ stwierdził w niej jedynie, iż dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objętego ochroną prawą (vide: postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 249/14). Ponadto wskazać należy, że skarżąca strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowić będzie faktyczne ograniczenie swobody i wolności sprawowania kultu religijnego. Skarżąca w żaden sposób nie uwiarygodniła jednak i nie wykazała związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji a możliwością ograniczenia swobody i wolności sprawowania kultu religijnego, a także w jaki sposób powyższe mogłoby skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudno bowiem uznać, że z decyzji określającej dopuszczalny poziom emisji hałasu wynika wprost konieczność ograniczenia swobody i wolności sprawowania kultu religijnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek jako niezasadny.