II SA/Wr 406/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J.U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych w zabudowie wolnostojącej postanawia: oddalić wniosek. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO we W. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego. Przedmiotem wznowienia postępowania jest natomiast decyzja Prezydenta W. o warunkach zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej przy ul. [...] we W.. Pełnomocnik skarżącej adw. M.K. w piśmie procesowym z dnia 11 września 2017 r. (data nadania: 18 września 2017 r.) wniosła o przyspieszenie rozpoznania skargi i rozpoznanie jej poza kolejnością, ale również o wstrzymanie wykonania "zaskarżonej decyzji". Na uzasadnienie podano, że na terenie inwestycji trwają zaawansowane roboty budowlane, co oznacza, że powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie się wiązał ze znacznymi kosztami. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze z., dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę. Zaznaczyć na wstępie jednak również należy, że Sąd rozpoznając wniosek zawarty w ww. piśmie procesowym przyjął, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, a nie "decyzji", przy czym Sąd dostrzegł, że adw. M.K. także w skardze wielokrotnie błędnie oznacza rodzaj zaskarżonego aktu. Przechodząc do oceny wniosku trzeba było dojść do przekonania, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje jednak postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji wydane na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Co do zasady bowiem rozstrzygnięcia odmowne organów administracji publicznej nie nadają się do wykonania, co szczególnie dotyczy postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy. Abstrakcyjnie rzecz ujmując wstrzymanie wykonania odmowy wstrzymania wykonania decyzji mogłoby oznaczać, że dana decyzja w istocie podlegać może wykonaniu. Przy czym jednak cecha wykonalności, w powyższym rozumieniu, decyzji o warunkach zabudowy również bywa kwestionowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wskazać jeszcze wypada, że żądania zawarte w piśmie procesowym strony skarżącej z dnia 11 września 2017 r. w istocie sobie przeczą, bowiem złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powoduje konieczność rozpoznania tego wniosku w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. To zaś w istotny sposób, na wniosek strony, prowadzi do oddalenia w czasie rozpoznania sprawy co do meritum. Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.