II SA/Wr 409/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 15 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Fundacji "G." z siedzibą w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 409/21 w sprawie ze skargi Fundacja "G." z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 6 sierpnia 2021 r. nr SKO/41/CP-29/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przepięcia do nowej sieci kanalizacji sanitarnej nieruchomości postanawia: odrzucić zażalenie. Na skutek zażalenia Fundacji G. z siedzibą w J. na postanowienie z dnia 8 grudnia 2021 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz wskazanie z imienia i nazwiska, kto w imieniu strony skarżącej podpisał zażalenie. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia zażalenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższego wezwania (karta 57 akt sądowych), przesyłka została doręczona pod adresem wskazanym w skardze i odebrana przez upoważnionego pracownika w dniu 26 stycznia 2022 r. W dniu 28 stycznia 2022 r. M. G. nadał w placówce pocztowej odpowiedź na powyższe wezwanie, w której wskazał, że podpisał zażalenie oraz załączając wydruk dokumentu mającego potwierdzić umocowanie do wniesienia zażalenia i określającym reprezentację strony skarżącej.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu. Skuteczne wniesienie zażalenia uzależnione jest od dopełnienia wszystkich wymogów określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym zażalenia, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia zażalenia. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie można uznać, że strona skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o konsekwencjach niezastosowania się do niego, nie uzupełniła braku formalnego zażalenia przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W odpowiedzi na wezwanie Sądu zostały, co prawda nadesłane dokumenty w postaci wydruku przedstawiającego dane zawarte na stronie ekrs mające określić sposób reprezentacji, jednak należy wskazać, że przesłany wydruk nie został należycie uwierzytelniony, a także nie zawiera pełnych informacji pozwalających ocenić sposób reprezentacji strony skarżącej. Przede wszystkim należy wskazać, że ww. wydruk nie stanowi pobranego samodzielnie wydruku komputerowego aktualnych albo pełnych informacji o podmiotach wpisanych do rejestru, wobec czego nie posiada mocy zrównanej z mocą dokumentu wydawanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, zgodnie z art. 4 ust. 4aa w myśl ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 112 ze zm., dalej "ustawa o KRS"). Załączony dokument przedstawia stronę internetową ekrs zawierającą część informacji zawartych w KRS oraz odsyłającą do linków pozwalających pobrać zainteresowanemu wydruk informacji pełnych lub wydruk informacji aktualnych (znajdujących się w dolnej sekcji strony internetowej, z której pochodzi wydruk), które z kolei posiadać będą moc zrównaną z mocą dokumentu wydawanego przez Centralną Informację. Wobec powyższego, załączony przez stronę dokument nie stanowiąc wydruku, o którym mowa w art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS, nie może zostać uznany za oryginał dokumentu określającego umocowanie do reprezentacji strony skarżącej, ani też za uwierzytelnioną kopię takiego dokumentu. Powyższe świadczy o niewypełnieniu przez M. G. wezwania Sądu w tym zakresie. Załączony do pisma z dnia 26 stycznia 2022 r. dokument jednoznacznie nie spełnia tego wymogu, gdyż nie został w ogóle uwierzytelniony. Skoro zgodnie z orzecznictwem nieprawidłowo uwierzytelniony odpis nie może zostać uznany za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony (Postanowienie NSA z 26 lipca 2013 r., II FSK 1798/13, LEX nr 1346566), to tym bardziej nie może być nim dokument, który w ogóle nie został uwierzytelniony. Nie można więc uznać, że braki formalne zażalenia zostały w ten sposób usunięte. Ponadto, zakres informacji objętych załączonym wydrukiem nie pozwala Sądowi ocenić sposobu reprezentacji strony skarżącej. Ponieważ zaistniałe braki dotyczące kwestii reprezentacji strony skarżącej uniemożliwiają nadanie zażaleniu dalszego biegu, zatem należało je odrzucić. Mając zatem na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy i fakt, iż braki formalne zażalenia nie zostały uzupełnione, złożone zażalenie podlegało odrzuceniu, co orzeczono w postanowieniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.