II SA/Wr 409/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Bogdana C. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia 10 marca 1997 r. (...) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku kwatery stałej - oddala skargę. Skarżący jako żołnierz zawodowy otrzymał kwaterą stałą w B., gdzie pełnił służbę wojskową. Dnia 19 kwietnia 1994 r. przeniesiony został do Jednostki Wojskowej w K., skąd w dniu 21 kwietnia 1994 r. skierowany został do pełnienia służby w Siłach Pokojowych ONZ w Jugosławii. Służbę tę zakończył dnia 19 czerwca 1995 r. po czym powrócił do K. Rodzina żołnierza zamieszkiwała w tym okresie w kwaterze stałej w B. Dnia 28 marca 1995 r. Bogdan C. złożył w garnizonie w K. wniosek o przydział kwatery stałej w miejscu pełnienia służby, kwatera ta nie została mu dotychczas przyznana i rodzina żołnierza w dalszym ciągu mieszka w kwaterze w B. Po powrocie z Jugosławii żołnierzowi przyznany został od dnia 20 czerwca 1995 r. równoważnik pieniężny z tytułu niemożności przydzielenia osobnej kwatery stałej w miejscu pełnienia służby. Podaniem z dnia 24 kwietnia 1996 r. wniósł o przyznanie mu równoważnika pieniężnego z tytułu nieprzydzielenia mu i jego rodzinie osobnej kwatery stałej w K. za okres od dnia przeniesienia do Jednostki Wojskowej w K. - 19 kwietnia 1994 r. do dnia powrotu z Jugosławii 19 czerwca 1995 r. Decyzją z dnia 24 maja 1996 r. (...) wydaną na podstawie par. 1 ust. 2 pkt 2 zarządzenia Nr 24/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 1987 r. w sprawie równoważnika za brak osobnej kwatery stałej, ryczałtu za rozłąkę z rodziną oraz zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby /Dz.Rozk. MON poz. 24/ Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w N. odmówił wypłacenia skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak kwatery w okresie od 19 kwietnia 1994 r. do 19 czerwca 1994 r. Odmowę uwzględnienia żądania uzasadniono okolicznością skierowania żołnierza do służby za granicą i posiadaniem kwatery stałej w kraju. W odwołaniu od tej decyzji żołnierz zarzucił, że w identycznej sytuacji równoważnik pieniężny przyznany został żołnierzom służącym w garnizonach w L., O. i B. Decyzją (...) z dnia 10 marca 1997 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że według par. 1 ust. 1 zarządzenia Nr 24/MON żołnierzowi zawodowemu posiadającemu rodzinę przysługuje równoważnik pieniężny w razie braku możliwości przydzielenia kwatery w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast stosownie do par. 1 ust. 2 pkt 2 tego zarządzenia równoważnik pieniężny przysługuje także żołnierzowi zawodowemu posiadającemu rodzinę, skierowanemu do służby zagranicą, jeżeli przed skierowaniem żołnierz ani jego małżonek nie posiadali kwatery /mieszkania/, a rodzina zamieszkuje w kraju. W sprawie skarżącego żołnierza zastosowanie są przepis par. 1 ust. 2 pkt 2 zarządzenia. Żądanie wypłaty równoważnika obejmie bowiem okres pobytu odwołującego się żołnierza za granicą, a jego rodzina pozostała w kraju miała w tym czasie kwaterę stałą w B. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Bogdan C. zarzucił, że z dniem 19 kwietnia 1994 r. przeniesiony został do służby w Jednostce Wojskowej w K. i jednocześnie nie przydzielono mu kwatery stałej w miejscu pełnienia służby. Okoliczność ta uzasadnia jego roszczenie o przyznanie równoważnika pieniężnego. Przepis par. 1 ust. 2 pkt 2 zarządzenia Nr 24/MON nie ma w sytuacji Skarżącego zastosowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest roszczenie o wypłatę równoważnika pieniężnego z tytułu niemożności przydzielenia kwatery stałej żołnierzowi w miejscowości, w której stale pełni służbę za okres od 19 kwietnia 1994 r. do 13 czerwca 1995 r. i wobec tego żądanie skarżącego podlega ocenie na zasadzie obowiązującej do dnia 9 sierpnia 1995 r. ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 19 ze zm./. Zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 tej ustawy skarżącemu jako żołnierzowi zawodowemu przysługiwało prawo do kwatery stałej w miejscowości, w której stale pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. W okresie służby w jednostce wojskowej w B., skarżącemu przydzielona została kwatera stała w tej miejscowości. Na zasadzie art. 9 ust. 1 i art. 10 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych żołnierz zawodowy nabywa prawo do osobnej kwatery w razie przeniesienia do innej jednostki wojskowej w nowym miejscu pełnienia służby. Realizacja tego prawa powoduje jednakże utratę uprawnień związanych z korzystaniem z dotychczasowej kwatery stałej. Wynika to z treści art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych. Przewidziane w art. 27 ust. 1 ustawy uprawnienie do równoważnika pieniężnego stanowi emanację prawa żołnierza zawodowego do osobnej kwatery stałej w miejscu pełnienia służby, a istotną przesłanką uprawnienia do równoważnika pieniężnego stanowi niemożność przydzielenia kwatery stałej. Oznacza to, że przewidzianego w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1975 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 19 ze zm./ uprawnienia żołnierza zawodowego do równoważnika pieniężnego Z tytułu niemożności przydzielenia osobnej kwatery stałej w miejscowości, w której pełni służbę, nie można oceniać w oderwaniu od okoliczności posiadania przez żołnierza osobnej Kwatery stałej w innej miejscowości i charakteru służby, do której został później przeniesiony. Z okoliczności, że skarżący przeniesiony został do garnizonu w K. w dniu 19 kwietnia 1994 r., a już dnia 21 kwietnia 1994 r. skierowany z nowego garnizonu w ramach wydzielonego kontyngentu wojskowego do misji specjalnej organizacji międzynarodowych w byłej Jugosławii wynika dostatecznie wyraźnie, że przeniesienie do garnizonu w K. podyktowane było skierowaniem do pełnienia misji specjalnej na warunkach określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 marca 1992 r. w sprawie żołnierzy zawodowych wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa w składzie misji specjalnych organizacji międzynarodowych /Dz.U. nr 54 poz. 147 ze zm./. Na zasadzie par. 2 ust. 1 tego rozporządzenia skarżący zachował w szczególności prawo do kwatery stałej w B., a z -mocy par. 5 ust. 1 pkt 1 nabył prawo do zakwaterowania i wyżywienia na zasadach i według norm określonych przez Ministra Obrony Narodowej na podstawie odrębnych przepisów. Nadto par. 2 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że pełnienie służby poza granicami państwa łączy się ze zwolnieniem ze stanowisk w kraju, do których przepis ten gwarantuje żołnierzowi prawo powrotu. Oznacza to, że przeniesienie żołnierza zawodowego do innej jednostki wojskowej i jednoczesne skierowanie go w ramach misji specjalnych do pełnienia służby zagranicą, co zgodnie z par. 1 ust. 2 powołanego rozporządzenia następuje za zgodą żołnierza, nie może uzasadnia żądania żołnierza przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu niemożności przydzielenia osobnej kwatery stałej w miejscowości przeniesienia, jeżeli żołnierz zachował jednocześnie prawo do kwatery stałej w miejscu dotychczasowego pełnienia służby. Na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy 2 dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę należało oddalić.