II SA/Wr 41/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Burmistrza Miasta N.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo – usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] AM – [...] obr.[...] S. przy ul. S w N.R. postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez Burmistrza Miasta N.R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] uchylająca decyzję Burmistrza Miasta N.R. z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo – usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] AM – [...] obr. [...] S. przy ul. S. w N.R. Burmistrz Miasta N.R. jest zatem w tej sprawie organem I instancji. Przepis art. 50 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części u.p.p.s.a stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, stosownie do § 2 tego artykułu, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachowującego swą aktualność również pod rządami cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy. Organ, który wydał w sprawie decyzję, nie jest i nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania. Odnosi się to zarówno do organów administracji rządowej, organów samorządu terytorialnego, jak i organów samorządu zawodowego i to do różnych stadiów postępowania oraz do postępowań nadzwyczajnych. Jak podało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, legitymacja do wniesienia skargi oparta jest na kryterium posiadania interesu prawnego, który posiadają strony postępowania. Oznacza to, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (materialnego, procesowego). Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek miedzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie prawo administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2001 r. ,s. 357). Nie może zatem być stroną postępowania, jak trafnie wskazuje w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy - podmiot, który występuje jako organ administracji publicznej powołany do rozstrzygania spraw administracyjnych. Takim podmiotem w rozważanej sprawie jest Burmistrz Miasta N.R., który rozstrzygał sprawę warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo – usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] AM – [...] obr.[...] S. przy ul. S. w N. R. jako organ I instancji. Tymczasem art. 28 k.p.a. definiujący kto może być stroną postępowania uznaje nią tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy o postępowaniu administracyjnym ani przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosi się to także do organu I instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi (vide: postanowienia NSA z dnia 19 października 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 2159/00, z dnia 4 lutego 1999 r. sygn. akt IV SA 65/97, z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt IV SA 802/95 - ON SA 1997/4/179, z dnia 26 maja 1982 r. sygn. akt SA/Gd 165/82 -ONSA 1982/1/49, wyrok NSA z dnia 15 października 1990 r. sygn. akt SA/Wr 990/90 -ONSA 1990/4/7, uchwała SN z dnia 27Ju'fica 1993 r. sygn. akt III AZP 8/93 - OSNPC 1994/1/3 i inne). W tym stanie rzeczy wniesioną przez Burmistrza Miasta N.R. w tej sprawie skargę uznać trzeba za niedopuszczalną a - w konsekwencji – zgodnie z art.58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a – należało orzec jak w sentencji postanowienia.