II SA/Wr 410/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: starszy asystent sędziego Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na rozprawie w Wydziale II sprawy ze skargi Gminy Z.S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 1080 zł (tysiąc osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] r. (nr [...]) Wojewoda D. (dalej jako "wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania gminy Z. S. oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. (dalej jako "starosta") z [...] r. (nr [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P[...] sp.z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z zasilaniem energetycznym w granicach działek nr [...] i nr [...] w Z. S. Jak wynika z uzasadnienia decyzji wojewody i akt administracyjnych, planowane zamierzenie budowlane polega na budowie wieży stalowej (wys. 61,45 m n.p.t.) z systemem anten, która ma być zlokalizowana na terenie działki [...][...], [...] w Z. S. Stacja bazowa składać się będzie łącznie z dziewięciu anten sektorowych, umieszczonych na wysokości 59 m n.p.t. skierowanych na azymut 0°, 90° i 210° (po trzy anteny w każdym sektorze). Kąt pochylenia wiązek anten (tilt) wynosi 0° - 12°. Największa równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) pojedynczej anteny ma wynosić 1381 W. Natomiast największa częstotliwość ma wynosić 2100 MHz. W ocenie wojewody decyzja starosty zasadnie stwierdza, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) – dalej jako "PB". Inwestycja – zdaniem wojewody – zgodna jest z obowiązującym planem miejscowym przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Z.S. z [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. S.(Dz.Urz. Woj.Doln. z 2004 r. Nr [...], poz. [...]) – dalej "MPZP". Obiekt stacji bazowej projektowany jest na terenie o funkcji istniejących urządzeń i obiektów w zakresie obsługi komunikacji kołowej (symbol KS). Ponieważ MPZP nie przewiduje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej należało przyjąć, że tego rodzaju inwestycja nie jest sprzeczna z funkcją o symbolu KS. Przyjęcie w takim przypadku wykładni proinwestycyjnej nakazuje art. 46 ust. 2 ustawy z 7 V 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062, ze zm.). Inwestycja – zdaniem wojewody – nie wymagała uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji odwoławczej powołano się przy tym na przepisy: ustawy z 3 X 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081) – dalej jako "UOIŚ", ustawy z dnia 27 IV 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 XI 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) – dalej "rozporządzenie w sp. przedsięwzięć". Wojewoda zaznaczył, że moc EIRP anten sektorowych wynosi od 759 W do 1381 W. Podkreślił, że projekt budowlany dotyczy inwestycji, która nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub znacząco oddziaływać na środowisko, o których stanowi § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sp. przedsięwzięć. Wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych, nie będą one przebiegały w odległości do 70 m od środka elektrycznego przez miejsca dostępne dla ludności (rozumiane jako obszar na wysokościach do 2 m wzwyż nad powierzchnią terenu, nad dachami budynków, na balkonach budynków mieszkalnych itp. z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego). W dalszej kolejności wojewoda wyjaśnił, że nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z powodu lokalizacji inwestycji w otulinie Ś.Parku Krajobrazowego. Wojewoda powołał przepisy MPZP, rozporządzenia wojewody z 27 II 2008 r. w sprawie Ś.Parku Krajobrazowego oraz zarządzenia wojewody z [...] r. w sprawie nadania statutu D.Zespołowi Parków Krajobrazowych. W konsekwencji stwierdził, że brak jest przepisu, który nakazywałby uwzględniać w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę opinię Dyrektora D.Zespołu Parków Krajobrazowych. Zaznaczył też, że w świetle § 7 ust. 20 MPZP projektowana zabudowa powinna być harmonijnie wkomponowana w krajobraz, zachowując w pełni jego walory i chroniąc panoramy widokowe, jednak przepis ten nie wskazuje, które widoki należy chronić i nie wprowadza zakazu lokalizacji stacji bazowej. W końcowej części decyzji odwoławczej wojewoda odniósł się do regulacji art. 43 ust. 1 ustawy z 21 III 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., 2068, ze zm.) przeprowadzając ocenę zachowania wyznaczonych tam minimalnych odległości projektowanego obiektu od zewnętrznych krawędzi jezdni (dla drogi krajowej oraz drogi wojewódzkiej) a także wyjaśnił, że dla inwestycji zapewniony został w sposób wystarczający dostęp do drogi publicznej, poprzez oświadczenie właścicieli działki nr 400 o możliwości korzystania przez inwestorkę z ich nieruchomości w zakresie przechodu i przejazdu. Skargę na powyższą decyzję wniosła gmina Z. S. (dalej jako "skarżąca") żądając uchylenia decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzucono decyzji: 1) naruszenie art. 6, art. 7, art. 75 § 1 i art. 80 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy i błędną wykładnię przepisów prawa; 2) naruszenie art. 35 PB w zw. z art. 71 ust. 1 UOIŚ, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że: - inwestycja jest zgodna z MPZP, mimo że inwestycja naruszy ład przestrzenny i zdegraduje wspólną przestrzeń publiczną, której krajobraz i estetyka architektury jest integralną częścią; - inwestycja nie wymaga uzgodnień z D. Zespołem Parków Krajobrazowych, mimo że realizowana jest w otulinie Ś.Parku Krajobrazowego; - inwestycja nie wymaga zbadania jej wpływu na obszary oraz gatunki objęte ochroną, w tym populację nietoperzy i korytarze ekologiczne, którymi przemieszczają się nietoperze, mimo że stacja bazowa usytuowana będzie ok. 0,6 km od obszaru Natura 2000 G. Z.oraz ok. 0,9, km od obszaru Natura 2000 Kopalnie w Z. S.; - inwestycja nie stanowi zagrożenia, mimo bezpośredniego sąsiedztwa ze stacją paliw (odległość ok. 40 m), co w przypadku zawalenia się masztu o wysokości ok. 60 m może doprowadzić do katastrofy; - inwestycja zachowuje wymagane odległości od krawędzi jezdni drogi krajowej i planowanej rozbudowy skrzyżowania; - inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. W odpowiedzi na skargę wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 26 III 2020 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Postanowieniem z dnia 20 VIII 2020 r. (II OZ 483/20) Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, uchylił powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona w zakresie podnoszącym niedokonanie przez organy ustaleń i ocen w zakresie zbadania wpływu inwestycji na obszary Natura 2000 G. Z.oraz Natura 2000 Kopalnie w Z. S. Analiza akt administracyjnych wskazuje niezbicie, że pomimo podnoszenia przez skarżącą na etapie pierwszoinstancyjnym jak i odwoławczym kwestii oddziaływania inwestycji na obszary Natura 2000 żaden z organów nie przeprowadził w tym przedmiocie jakichkolwiek ocen. Należy podkreślić, że w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 PB (w wersji na dzień wydania decyzji odwoławczej), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 UOIŚ. Stosownie zaś do art. 96 ust. 1 UOIŚ, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji oraz przed przyjęciem tego zgłoszenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Należy podkreślić, że decyzją wymaganą w rozumieniu art. 96 ust. 1 UOIŚ jest m.in. decyzja o pozwoleniu na budowę (zob. art. 96 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 UOIŚ). W okolicznościach sprawy jest niesporne, że teren objęty zatwierdzonym projektem budowlanym sąsiaduje z obszarem Natura 2000 G. Z. (w odległości ok. 0,6 km) oraz z obszarem Natura 2000 Kopalnie w Z.S. (w odległości ok. 0,9 km). Są to obszary związane m.in. z ochroną gatunkową nietoperzy (dane powszechnie dostępne: http://natura2000.gdos.gov.pl). Tego rodzaju okoliczność wymagała uwzględnienia w postępowaniu wyjaśniającym, celem rozstrzygnięcia, czy inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej może potencjalnie znacząco oddziaływać na wskazane obszary. Stwierdzenie lub wykluczenie wpływu stacji bazowej i emitowanych przez nią pól elektromagnetycznych na nietoperze występujące w obszarach chronionych stanowi zatem okoliczność istotną w sprawie. Sąd zaznacza, że art. 96 ust. 1 UIOŚ nie dotyczy wyłącznie przedsięwzięć realizowanych w granicach obszaru Natura 2000. Przepis wskazuje bowiem jednoznacznie, że przedmiotem ustaleń ma być kwestia potencjalnie znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Nie ma zatem znaczenia, czy przedsięwzięcie zlokalizowane ma być w granicach czy też poza granicami obszaru chronionego. Istotne jest, czy konkretne przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar chroniony. W piśmiennictwie trafnie podnosi się zatem, że bardzo ważnym rozwiązaniem determinującym przedmiotowy zakres oceny oddziaływania na środowisko obszarów Natura 2000 są postanowienia art. 96 ust. 1 UOIŚ, w którym wskazano, że obowiązek przeprowadzenia takiej oceny może być nałożony w przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (a zatem nie muszą one być usytuowane w jego granicach), niezwiązanych bezpośrednio z ochroną tego obszaru. W obecnym stanie prawnym z uwagi na to, iż koniecznością oceny wpływu na obszar Natura 2000 są objęte nie tylko przedsięwzięcia znajdujące się w jego granicach, ale również te poza jego granicami, których realizacja może wpływać na stan chronionych siedlisk lub gatunków priorytetowych, analiza konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 będzie występowała w zasadzie w każdym przypadku. Oczywiście nie oznacza to, że automatycznie musi być zawsze przeprowadzona. Organ wydający decyzję będzie musiał jednak wskazać w jej uzasadnieniu, że konieczność taka była przez niego oceniana. Nie można bowiem przyjąć założenia, że brak oddziaływania jest jednoznaczny z brakiem takiego obowiązku (K. Gruszecki, Ograniczenia prawne w realizacji inwestycji w związku z wyznaczeniem obszarów Natura 2000, ZNSA 2011, nr, s. 38). Również w orzecznictwie wskazuje się na konieczność rozważenia kwestii oddziaływania na pobliski obszar Natura 2000 przedsięwzięcia lokalizowanego poza jego granicami. Podkreśla się przy tym, że nie chodzi tu o wykazanie, że dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar chroniony (temu służy postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000) ale jedynie o rozważenie takiej możliwości (zob. wyrok NSA z 25 IX 2013 r., II OSK 1018/12 – CBOSA). Brak jakichkolwiek rozważań w tej materii ze strony starosty jak i wojewody narusza wynikający z art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 96 ust. 1 UOIŚ obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego biorąc pod uwagę zakres okoliczności faktycznych istotnych w sprawie. Jednocześnie tego rodzaju braki wykluczają możliwość odniesienia się przez Sąd do zarzutu skargi podnoszącego wpływ inwestycji na obszary Natura 2000. Rozstrzyganie bowiem przez sąd administracyjny istotnych aspektów sprawy administracyjnej pozostawionych przez organy poza oceną, nie mieści się w granicach funkcji kontrolnej, do której powołane zostały sądy administracyjne. W rezultacie zaskarżoną decyzję należało uchylić na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ppsa. Biorąc zaś pod uwagę, że tożsamym naruszeniem prawa dotknięta jest decyzja starosty, Sąd uchylił również tę decyzję na podstawie art. 135 ppsa. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy stosownie do art. 96 ust. 1 UIOŚ rozważyć, czy przewidziane w przedłożonym projekcie budowlanym przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na pobliskie obszary Natura 2000, rozstrzygając docelowo, czy w okolicznościach sprawy zachodzi potrzeba wydania postanowienia w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia odpowiednich dokumentów właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska (art. 96 ust. 3 UOIŚ). Dopiero uzupełnienie braków w powyższym zakresie umożliwi wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Sąd zaznacza przy tym, że wprawdzie do protokołu rozprawy skarżąca przedłożyła zdjęcie wskazujące, że inwestycja została już zrealizowana, jednak tego rodzaju okoliczność nie wyłącza możliwości ponownego wydania pozwolenia na budowę. W świetle bowiem regulacji z art. 37 ust. 2 PB realizacja robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, następnie unieważnionej lub uchylonej, nie stanowi przeszkody do ponownego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, zaś stanowisko zaprezentowane przez wojewodę w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Przede wszystkim nie było podstaw do uznania, że projekt budowlany niezgodny jest z postanowieniami MPZP. Lokalizacja projektowanego obiektu dotyczy terenu o funkcji KS (tereny urządzeń i obiektów w zakresie obsługi komunikacji kołowej – przystanek autobusowy, tereny garażowe). Jak trafnie zauważył wojewoda przy interpretacji postanowień MPZP należało uwzględnić dyspozycję art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Przepis ten stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W okolicznościach sprawy stwierdzić należy, że MPZP nie wydziela terenów przeznaczonych do realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, tak więc zastosowanie znajdzie reguła interpretacyjna określona w art. 46 ust. 2 powołanej ustawy. Jedyne ustalenia dotyczące realizacji inwestycji dotyczących telekomunikacji zawarte są w § 12 ust. 6 MPZP, stanowiącym o utrzymaniu bez zmian istniejącego systemu urządzeń i obiektów zapewniających przewodową i bezprzewodową łączność telefoniczną, zalecającym jego sukcesywną rozbudowę z zastrzeżeniem, że projektowane odcinki sieci należy prowadzić w pasie linii rozgraniczających dróg i ulic, zgodnie z warunkami szczególnymi oraz w uzgodnieniu z zarządcami tych ciągów komunikacyjnych (zaleca się budowę podziemnych sieci telekomunikacyjnych). Tak sformułowane ustalenia sugerują, że zalecaną formą sieci telekomunikacyjnej jest podziemna sieć liniowa, którą należy prowadzić w pasie linii rozgraniczających dróg i ulic. Część tekstowa oraz graficzna MPZP nie wskazują terenów przeznaczonych na cele realizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, co w konsekwencji uzasadniało zastosowanie art. 46 ust. 2 powołanej ustawy i przyjęcie, że funkcja terenu KS, którą kwalifikować należy jako odmianę funkcji usługowej, nie wyklucza możliwości realizacji inwestycji w postaci stacji bazowej. Pozostając przy problematyce zgodności zamierzenia z MPZP należy też zaznaczyć, że realizacja stacji bazowej nie narusza ustanowionych w MPZP zakazów lub ograniczeń. W myśl § 7 ust. 2 MPZP, projektowaną zabudowę należy harmonijnie wkomponować w krajobraz, zachowując w pełni jego walory i chroniąc panoramy widokowe. Przepis tego rodzaju nie daje jednak organowi administracji architektoniczno-budowlanej podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę ma bowiem charakter związany i nie może być oparta na przesłankach ocennych czy wartościujących, zwłaszcza w dziedzinie estetyki i harmonizowania z krajobrazem. Tak samo podnoszona w skardze degradacja przestrzeni publicznej czy naruszenie ładu przestrzennego nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. Sąd zwraca uwagę, że urządzenia infrastruktury technicznej z reguły nie harmonizują z krajobrazem, co nie oznacza wykluczenia możliwości ich realizacji. Na zdjęciu załączonym do protokołu rozprawy widnieje problemowa stacja bazowa, która w ocenie skarżącej zakłóca panoramę widokową, jednak widoczne są na nim również słupy napowietrznej linii elektrycznej, które także nie komponują się z krajobrazem. Z uwagi jednak na konieczność ciągłego dostarczania ludności usług z zakresu użyteczności publicznej tego rodzaju obiekty muszą istnieć i funkcjonować. Co do podnoszonej w skardze konieczności uzyskania na etapie pozwolenia na budowę uzgodnień lub opinii administracji D.Zespołu Parków Krajobrazowych – dalej jako "DZPK", to należy zaznaczyć, że skarżąca nie wskazuje przepisu, z którego taki obowiązek miałby wynikać. Abstrahując od kwestii dopuszczalności wprowadzania tego rodzaju procesowych warunków w przepisach wykonawczych zgodzić się należy z wojewodą, że w konkretnym przypadku taki obowiązek nie wynika z przepisów MPZP ani też z regulacji dotyczących statusu Ś.Parku Krajobrazowego oraz DZPK. Jakkolwiek wojewoda powołał nieaktualny statut DZPK (aktualny statut przyjęty został uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa D. z [...] r.), to jednak wymieniony w decyzji odwoławczej katalog zadań Dyrektora DZPK zasadniczo się nie zmienił. Mocą statutu przyznano Dyrektorowi DZPK kompetencję opiniodawczą dotyczącą projektów planów miejscowych (§ 10 ust. 1 pkt 6), a nie decyzji o pozwoleniu na budowę. Również z rozporządzenia wojewody z [...] r. w sprawie Ś.Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj.Doln. z [...] r. Nr [...], poz. [...]) nie da się wyprowadzić kompetencji uzgodnieniowych czy opiniodawczych Dyrektora DZPK ani też zakazu realizacji przewidzianej w projekcie budowlanym inwestycji. Przepisy prawa nie wykluczają możliwości lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowych w sąsiedztwie terenów wykorzystywanych na potrzeby stacji paliw. Nie było więc podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z tego powodu. Ryzyko katastrofy budowlanej występuje w przypadku każdego obiektu budowlanego, jednak nie jest to okoliczność uzasadniająca wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Rozpatrując zarzut skargi podnoszący naruszenie wymaganych odległości obiektu od krawędzi jezdni drogi krajowej i planowanej rozbudowy skrzyżowania należy zaznaczyć, że skarżąca nie uzasadnia tego zarzutu. Trudno się więc do niego odnieść zważywszy, że wojewoda w uzasadnieniu decyzji analizował tę kwestię odnosząc odległości wykazane w projekcie zagospodarowania terenu do minimalnych wymagań określonych w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że projektowany obiekt zlokalizowany jest od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] w odległości 28,2 m (wobec wymaganych co najmniej 10 m w terenie zabudowy i 25 m poza terenem zabudowy); od linii rozgraniczającej drogę wojewódzką nr [...] w odległości 18,3 m (wobec wymaganych co najmniej 8 m w terenie zabudowy i 20 m poza terenem zabudowy). Na marginesie Sąd zaznacza, że teren objęty zatwierdzonym projektem budowalnym znajduje się w obszarze terenu zabudowy. "Terenem zabudowy" jest bowiem teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej, lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (§ 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 III 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – Dz.U. z 2016 r., poz. 124, ze zm.). Wojewoda wyjaśnił także, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie wystąpiła o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej w zakresie przebudowy skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...], tak więc nie można uznać, że inwestycja w postaci stacji bazowej koliduje z rozbudową skrzyżowania. Odnosząc się do konieczności uzyskania dla inwestycji w postaci stacji bazowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to w zaskarżonej decyzji wojewoda szczegółowo przeanalizował tę kwestię odwołując się do obowiązujących przepisów oraz parametrów inwestycji określonych w projekcie budowalnym i środowiskowej kwalifikacji przedsięwzięcia. Sąd podziela zawarte tam oceny i wyprowadzony z nich wniosek co do braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analizowana inwestycja nie jest bowiem przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów art. 71 ust. 2 w zw. z rozporządzeniem w sp. przedsięwzięć. Jak wynika z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sp. przedsięwzięć, w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pole elektromagnetyczne w przedziale 0,03 MHz do 300 000 MHz, jak w przypadku projektowanej inwestycji, istotne są dwa parametry. Uznanie bowiem tego rodzaju inwestycji za potencjalnie znacząco oddziałującą na środowisko, a w konsekwencji za wymagającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań, zależy od mocy pojedynczej anteny (równoważna moc promieniowana izotropowo - EIRP) oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wojewoda wykazał, że w świetle tak skonstruowanych wymagań normatywnych nie ma podstaw do uznania inwestycji za potencjalnie znacząco oddziałującą na środowisko, gdyż w obszarze do 70 m od środka elektrycznego pojedynczej anteny (maksymalna EIRP - 1381 W), w osi głównej wiązki promieniowania anteny, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Należy także zaznaczyć, że w kontrolowanej sprawie nie mogła znaleźć zastosowania regulacja z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sp. przedsięwzięć stanowiąca o uwzględnianiu kumulacji oddziaływania. Wymagałoby to bowiem ustalenia, że w sprawie obok projektowanej inwestycji mamy jeszcze do czynienia z jakimś dodatkowym "przedsięwzięciem". Jak wynika z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sp. przedsięwzięć, prawodawca przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia nakazuje dodatkowo uwzględnić parametry - planowanego, realizowanego lub zrealizowanego – "przedsięwzięcia" tego samego rodzaju. Pojęcie "przedsięwzięcia" zostało jednak zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 13 UOIŚ. "Przedsięwzięcie" oznacza "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Tym samym za "przedsięwzięcie" nie może być uznana z osobna każda z dziewięciu anten, jakie zostaną umieszczone na projektowanym maszcie kratowym. Projektowana stacja bazowa z dziewięcioma antenami jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sp. przedsięwzięć w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 UOIŚ. Z kolei ani z akt sprawy, ani z okoliczności podniesionych w skardze nie wynika, by na działce, którą dysponuje dla celów budowlanych inwestorka (zakład), planowano, realizowano lub zrealizowano drugie "przedsięwzięcie" tego samego rodzaju (drugą stację bazową). Przepis z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sp. przedsięwzięć nie mógł więc znaleźć zastosowania w kontrolowanej sprawie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, uwzględniając kierunek rozstrzygnięcia i poniesione przez skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 1080 zł, na które składają się: wpis od skargi (500 zł), wpis od zażalenia (100 zł), koszty zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika (480 zł).