II SA/Wr 413/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Protokolant Agnieszka Karcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2006r. sprawy ze skargi S. D., M. D. i R. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę M. i B. C. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżących kwotę 500 zł /pięćset złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...]Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M., S. i R. D. oraz D. Ł. i G. O., od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę Państwu M.i Bo. C., dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, przewidzianym do realizacji na działce o numerze ewidencyjnym gruntów [...],[...], obręb K., położonej przy ul. P. [...]we W., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...]inwestor - M. i B. C., reprezentowany przez pełnomocnika - L. K., złożył w Urzędzie Miejskim W. wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wraz z przyłączami wodnokanalizacyjnymi, gazowym, kanalizacji deszczowej i elektrycznym oraz wewnętrzną instalacją gazową, zlokalizowanego przy ul. P. [...] we W. Prezydent W. pismem z dnia [...]poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Decyzją nr [...]z dnia [...]Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. Z. P. [...] we W. Do Wojewody D. od powyższej decyzji odwołanie wnieśli mieszkańcy ul. P. [...],[...] i [...] we W., zarzucając sfałszowanie wymiarów co do rzeczywistych odległości sąsiedniej zabudowy, mającej wpływ na przysłanianie okien pomieszczeń mieszkalnych w projektowanym budynku. Nadto podnieśli, iż mapka załączona do projektu budowlanego nie uwzględnia istnienia tarasu i jego zabudowy w budynku przy ul. P. [...] we W. W dniu [...]skarżący złożyli skargę do Wojewody D., na postępowanie Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W., zarzucając utrudnianie dostępu do dokumentacji oraz stronniczość w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Decyzja Prezydenta W. nr [...]z dnia [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu stanowi, iż planowana inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o niskiej intensywności - trzech kondygnacji, usługi elementarne i podstawowe, stacje paliw, zakłady pracy nieuciążliwe, zieleń osiedlowa, parkingi. Przeznaczeniem dopuszczalnym jest adaptacja istniejących obiektów, urządzeń lub funkcji - zabudowa zagrodowa, ogrodnictwo, sady, niewielkie zespoły ogrodów działkowych i przydomowych, zakłady przemysłu nieuciążliwego. W świetle cytowanych funkcji przewidywanych ustaleniami planu, projektowana zabudowa stanowi jedynie część możliwego zagospodarowania terenu, przewidzianego już w ramach funkcji podstawowej. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...],Nr SKO [...], co przesądza o dopuszczalności wykonania projektowanej inwestycji na terenie działki nr [...]przy ul. P, [...] we W. Zostały również spełnione zdaniem organu warunki dotyczące uzgodnień w zakresie ochrony zabytków, zawarte w przywołanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Projektowana inwestycja została pozytywnie zaopiniowana postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...]z dnia [...]. Spełniony jest również w ocenie organu warunek określony w paragrafie 13 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690, z późn. zm). Przepis ten mówi, iż odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Ustęp drugi przywołanego paragrafu informuje, że warunek określony w ust. 1 uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający, w odległości mniejszej niż: - wysokość przesłaniania, dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, - 35 m dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Istniejący przy ul. P. [...] we W. budynek o wysokości 7,9 m nie ogranicza doświetlenia od strony zachodniej nowo projektowanego budynku wysokości 10,5 m, gdyż odległość od obu tych budynków wynosi 9,34 m mierząc od poziomu najniżej usytuowanych okien budynków. Potwierdza to załączony do dokumentacji, dodatkowy pomiar uprawnionego geodety oraz analiza oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych. Również od strony wschodniej projektowany budynek nie ogranicza światła budynkowi niższemu, zlokalizowanemu na działce nr [...], oddalonemu o 13,76 m oraz budynkowi na działce nr [...]oddalonemu o 8,48 m. Należy również dodać, że wymienione budynki zlokalizowane na działce nr [...]i [...] nie ograniczają światła nowo projektowanemu budynkowi wielorodzinnemu. Organ zauważył, przy tym, że działka na której projektowana jest inwestycja ma kształt trapezowy, co wymusiło odchylenie projektowanego budynku w celu zachowania przepisowych odległości do ścian sąsiedniego budynku oraz granicy działki. Od strony zachodniej projektowanego budynku, odległość od granicy działki nr [...]wynosi od 506 do 560 cm, natomiast od strony wschodniej odległości do granicy działki nr [...] i [...] kształtują się w przedziale od 548 do 526 cm. Wymagania określone w § 12 ust. 3 pkt 2 przywołanego rozporządzenia, stanowią, iż odległość zabudowy od granicy działki budowlanej, przy nierównoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku powinny wynosić co najmniej: - 4 m do najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego w ścianach zwróconych w stronę tej granicy, - 3 m do najbliższego narożnika, ryzalitu lub wykuszu budynku. W oparciu o powyższe regulacje i analizę projektu budowlanego organ stwierdził, że budynek spełnia wymagania przywołanego wyżej rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów skarżących odnośnie nieprawidłowości działania organu administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji, wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, organ wyjaśnił, iż nie jest kompetentny do zajęcia stanowiska wobec zarzuconej kwestii. Wszelkie uwagi i zapytania odnośnie utrudniania przez pracowników administracji architektonicznej-budowlanej pierwszej instancji dostępu do zgromadzonej dokumentacji w przedmiotowej sprawie, należy kierować bezpośrednio do ich przełożonych. Jednakże z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymali zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz przeglądali dokumentację, z czego sporządzone zostały stosowne adnotacje urzędowe. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak wyżej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła S.D., M. D. i R.D. Zarzucając skarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 5 i 35 Prawa budowlanego, § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 7, 8, 9, 10, 77, 80, 81 i 107 k.p.a., a także obarczenie w/w decyzji wadą niewykonalności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 : wnieśli o jej uchylenie ewentualnie stwierdzenie nieważności, oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniają swe żądanie, skarżący podnieśli, iż 1) organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich stawianych przez strony zarzutów, co świadczy o naruszeniu przepisów art. 7, 77 i 107 Kpa. W szczególności nie odniesiono się do zarzutów: - istnienia rozbieżności w wymiarach podanych w projektach budowlanych okazanych na etapie postępowania i zatwierdzonym w decyzji organu I instancji, - zatajenia mapki "rzut parteru", obrazującej dostęp światła dziennego, - nieprawidłowych wymiarów, w tym zabudowy sąsiedniej, przyjętych w w/w mapce, - błędu w zmienionym, zatwierdzonym projekcie budowlanym, polegającym na tym, iż suma wymiarów przekracza całkowity wymiar działki, 2) organ odwoławczy nie zastosował w ogóle przepisu § 13 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, które według stanu prawnego na dzień wydawania decyzji przez organy obu instancji, przewidywało, że: Odległość, o której mowa w ust. 2 pkt 1, mierzona od przesłanianych okien pomieszczeń mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych i pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego pobytu dzieci, nie może być mniejsza niż 20 m. Stanowi to nie tylko naruszenie wskazanego przepisu, ale także art. 5 ust. 1 pkt 1 i 8 Prawa budowlanego, a w efekcie art. 35 Prawa także budowlanego, 3) organ odwoławczy nie uwzględnił, iż opinia w sprawie bezpieczeństwa przeciwpożarowego dotyczyła założenia, że odległość projektowanego budynku od budynków istniejących wynosi ponad 10 metrów, podczas, gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że Wojewoda D. ustalił, że jest to odległość mniejsza. Oznacza to, że naruszono przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 32 tejże ustawy - poprzez przyjęcie, że projekt posiada niezbędne uzgodnienia oraz art. 35 Prawa budowlanego, 4) organ odwoławczy pominął, że strony podniosły, iż nie zapewniono im pełnego udziału w postępowaniu, odmówiono wydania kopii mapki "rzut parteru" - przez co ograniczono możliwość zapoznania się z dowodem, zatwierdzono projekt budowlany o wymiarach innych niż projekt udostępniony stronom postępowania, zatajono mapkę "rzut parteru", przez co strony nie wiedziały o istnieniu tego dokumentu przed wydaniem decyzji przez organ I instancji i nie mogły się co do tego dokumentu wypowiedzieć. Świadczy to o utrzymaniu w mocy decyzji obarczonej wadami w zakresie naruszenia art. 7, 8, 9, 10, 77, 80 i 81 Kpa. Okoliczności powyższych nie można uznać za okoliczności, które nie podlegają rozpoznaniu przez organ odwoławczy, bowiem rzutują one wprost na przebieg postępowania i zapewnienie faktycznego udziału stron w tym postępowaniu, 5) organ odwoławczy doprowadził do utrzymania w mocy decyzji niewykonalnej, to jest obarczonej wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. Niewykonalność polega na tym, iż nie jest możliwa budowa według projektu budowlanego, w którym suma poszczególnych wymiarów przekracza całkowity wymiar działki. Powyższe okoliczności świadczą zdaniem skarżących o zasadności skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania B.C. nie godząc się z zarzutami skarżących, stwierdził, że wykonany projekt budowlany nie narusza wymogów prawa, stąd w jego ocenie zaskarżona decyzja Wojewody jest zgodna z prawem, o ustalenie czego wnosi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja Wojewody D. z dnia [...], Nr [...]odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwości uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z przepisem art.140 k.p.a. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wniesienie zatem odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy może jednak przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (art.136 k.p.a.), które ma szczególne znaczenie w razie, jeżeli strona w odwołaniu /jak w niniejszej sprawie/ kwestionuje ustalenie istotnych okoliczności faktycznych mających podstawowe znaczenie dla wystąpienia stanu faktycznego, od którego norma prawa uzależnia pozytywne rozstrzygnięcie sprawy. Skoro istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, to wszechstronne postępowanie w niniejszej sprawie było konieczne, celem wyjaśnienia zarzutów podnoszonych przez skarżących w odwołaniu, a które to zarzuty konsekwentnie podniesione zostały w skardze do Sądu. W sprawie będącej przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania dowodowego w zakresie wszechstronnego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, przy równoczesnym stwierdzeniu przez Sąd naruszenia przepisu art.7, 8 i art.10 § 1 k.p.a., a także przepisu art.107 § 3 k.p.a. Lektura akt sprawy wskazuje, że organ odwoławczy dopuścił jako dowód w sprawie przedłożony przez inwestorów w toku postępowania odwoławczego "Pomiar elementów arch." z dnia [...], wykonany przez C. G.- uprawnionego geodetę oraz "Analizę oświetlenia" z dnia [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ odwoławczy opierając się na tychże materiałach przyjął, że spełniony został warunek określony w & 13 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm./, innymi słowy, że zapewnione jest w pomieszczeniach projektowanego budynku naturalne oświetlenie. Organ ten stwierdził przy tym, iż budynki zlokalizowane na działce nr [...]i [...]nie ograniczają światła nowo projektowanemu budynkowi wielorodzinnemu. Podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji dostarcza informacji dotyczącej toku rozumowania organu podejmującego decyzję a także przyjętych założeń będących podstawą rozstrzygnięcia. Informacje te są też niezbędne dla strony, która korzystając z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania, a następnie skargi, może wówczas w pełnym zakresie ocenić i ustosunkować się do argumentów organu administracji. Uzasadnienie stanowi bowiem integralną część decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część. W świetle powyższego stwierdzić należy, że ogólne stwierdzenie organu odwoławczego, iż " ... budynki zlokalizowane na działce nr [...]i [...] nie ograniczają światła nowo projektowanemu budynkowi wielorodzinnemu.", jak i pominięcie przedłożonej przez skarżących do odwołania " mapki w skali 1 : 100 z fragmentem rzutu parteru ", a także nie odniesienie się do powoływanego przez skarżących zapisu § 13 ust.3 w/w rozporządzenia /w brzmieniu wówczas obowiązującym/ , stanowi w ocenie Sądu naruszenie art.107 § 3 k.p.a. Uchybienie to jest o tyle istotne w niniejszej sprawie, że z akt sprawy nie wynika, by skarżący przed wydaniem zaskarżonej decyzji mieli możliwość wypowiedzenia się co do opisanych wyżej, a powoływanych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji materiałów /opracowań/. Obowiązkiem natomiast organu odwoławczego było pouczenie skarżących o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu określonego stronie terminu złożenia przedmiotowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia skarżących oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art.10 § 1 k.p.a. /por.W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, W-wa 1983, str.94/. Z zasadą określoną a art. 10 k.p.a. pozostaje w związku przepis art. 81 k.p.a., który to stanowi, iż okoliczność faktyczna może być uznana za udowodniona, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zaś okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione /wyrok NSA z dnia 7 listopada 1988 r. sygn. akt IV S.A. 701/88/. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem /art.75 § 1 k.p.a./. W niniejszej sprawie oznaczało to przeanalizowanie przez organ odwoławczy przedłożonej przez skarżących w/w " mapki w skali 1 : 100 z fragmentem rzutu parteru przesłanianego przez budynek mieszkalny przy ul.P. [...], a także rozważenie dopuszczenia ewentualnego dowodu z opinii biegłego na okoliczność spornego naturalnego oświetlenia / art.78 § 1 k.p.a. , art.75 §1 w związku z art. 84 § 1 k.p.a./. Prawda jest jak wskazuje organ odwoławczy, że w § 12 ust.3 pkt.2 wymienionego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, określono odległości zabudowy od granicy działki budowlanej przy nierównoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku. Jednakże skoro skarżący zarzucali w odwołaniu, że , cyt. " ... dokonano zmiany odległości planowanego budynku od granicy działki z odległości 506 cm na odległość 560 cm. ... przeprowadzona zmiana doprowadziła , że sumaryczne wymiary planowanej zabudowy przekraczają rzeczywistą szerokość działki przy ul.P. [...] ... " , to organ odwoławczy winien był kwestię tę wyjaśnić mając na względzie tak art.34 ust.3 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane / Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz.1126 ze zm./, jak i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. Nr 120, poz. 1133/. Organ pominął także , nie oceniając tym samym podniesionego w odwołaniu zarzutu skarżących, iż w przedłożonym do uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej projekcie budowlanym wykazano, iż odległość projektowanego budynku od sąsiedniej zabudowy wynosi min.10 m, co zaś w ocenie skarżących było niezgodne z zabudową posesji przy ul.P. [...] i [...]. W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że materiał dowodowy nie został w niniejszej sprawie wyczerpująco zebrany i rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a do czego organy były zobowiązane, zwłaszcza w świetle przepisów art.7 i 77 § 1 k.p.a. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe /por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1984r., sygn.akt I S.A.508/84, ONSA 2/84, poz.100/. Uchybieniem organu było także pominiecie zapisu art.89 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Powyższa regulacja oznacza, że o przeprowadzeniu rozprawy nie decyduje uznanie organu, lecz wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w cyt. wyżej art.89 § 2 k.p.a. - zobowiązuje organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w formie rozprawy. I tak potrzeba uzgodnienia interesów stron jak i potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych, albo w drodze oględzin - uzasadnia obowiązek przeprowadzenia rozprawy (por. B.Adamiak i J.Borkowski, Komentarz kodeksu postępowania administracyjnego. Wyd.C.H.BECK, W-wa 1996 str.458). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit. c i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.