II SA/Wr 414/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi A.Sp. z o.o. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia (...) marca 2018 r. (nr (...)) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 148, art. 149, art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 144, art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257, dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu sprawy wskutek zażalenia A. Sp. z.o.o. w B. (dalej zw. jako skarżący, strona skarżąca) na postanowienie Burmistrza K. z dnia (...) lutego 2018 r., (nr (...)) o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza K. z dnia (...) grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Przebudowie istniejącej oczyszczalni ścieków przy ul. N. zlokalizowanej na dz. nr (...) obr. (...)w miejscowości K.", utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia (...) października 2017 r. Burmistrz K. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza K. z dnia (...) grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Przebudowie istniejącej oczyszczalni ścieków przy ul. N. zlokalizowanej na dz. nr (...) obr. (...) w miejscowości K." uznając, iż A.Sp. z. o. o. nie może skutecznie wnieść takiego żądania, bowiem nie jest stroną tego postępowania. W wyniku rozpoznania zażalenia, postanowieniem z dnia (...) listopada 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uchyliło powyższe postanowienie i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało, że organ I instancji przedwcześnie rozważał, czy skarżącej można istotnie przydać status strony. Oceny takiej można bowiem dokonać dopiero po wznowieniu postępowania. Ponadto w ocenie Kolegium w przypadku, gdy powołaną we wniosku podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie, czy wnioskodawca dochował terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Bieg miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 146 § 1 pkt 4 k.p.a. rozpoczyna się w dniu, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Strona, która nie brała udziału w postępowaniu, obowiązana jest wykazać, kiedy dowiedziała się o decyzji w sposób na tyle sprecyzowany, by możliwe było ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym powzięła wiadomość o wydaniu decyzji. Z akt sprawy nie wynikało natomiast, że okoliczność powyższa była weryfikowana przez Burmistrza K. W ocenie Kolegium organ I instancji winien w pierwszej kolejności wezwać skarżącą do wykazania, w jakiej dacie dowiedziała się o wydanej decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego postanowieniem z dnia (...) lutego 2018 r., Burmistrz K. odmówił wznowienia postępowania zakończonego opisaną decyzją z dnia (...) grudnia 2016 r. wskazując, że wnioskodawca posiadał informację o wydanej decyzji najpóźniej w dniu 21 lipca 2017 r., wobec czego miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania minął z dniem 21 sierpnia 2017 r., a wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 31 sierpnia 2017 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o wznowieniu postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu, a także decyzji z dnia (...) grudnia 2016 r. zarzucono naruszenie: art. 7, art. 9, art. 10, art. 28, a nadto art. 148 § 2 k.p.a. przez przyjęcie, że przedstawiciel strony dowiedział się o decyzji w dniu 21 lipca 2017 r. Uzasadniając sformułowane zarzuty strona podniosła, że zgodnie z umową nr (...) z dnia (...) stycznia 2014 r. zawartą pomiędzy M. Sp. z o. o. w K., a skarżącą do wnioskodawcy należy, w całości odbiór i oczyszczanie ścieków komunalnych odprowadzonych z terenu Miasta K.. Umowa ta jest konsekwencją podjętych uchwał przez Rady Gmin P., M. i K.. Tymczasem wydana na rzecz M. Sp. z o. o. w K. decyzja ingeruje w prawa i obowiązki skarżącej wynikające z w/w dokumentów. Kontestuje ona w zasadzie podjęte i obowiązujące w tym zakresie uchwały, jak również ingeruje w sposób niedopuszczalny w treść przywołanej umowy. Dalej skarżąca wskazała, że organ w skarżonym postanowieniu jakkolwiek stwierdza, że wygasła trwałość K. Systemu Kanalizacji Sanitarnej, jednakże nie przedstawił dowodów na tę okoliczność. W ocenie skarżącej ze względu na bezspornie istniejący interes prawny ale również w/w obowiązki powinna czynnie uczestniczyć w niniejszym postępowaniu na prawach strony, zgodnie z art. 28 kpa. Tymczasem organ I instancji nie poinformował wnioskodawcy o toczącym postępowaniu czym uniemożliwił mu czynny udział w tej sprawie i tym samym naruszył art. 7, 9 i 10 k.p.a. Odnosząc się do zaskarżonego postanowienia skarżąca wskazała, że organ naruszył art. 148 § 2 k.p.a. przez uznanie, na podstawie wiadomości poczty e-mail, że przedstawiciel strony dowiedział się o decyzji w dniu 21 lipca 2017 r. Skarżąca zaprzeczyła jakoby osoba umocowana do reprezentowania Spółki uzyskała informację o decyzji Burmistrza K. dnia(...)lipca 2017 r. i podtrzymała stanowisko ujęte w piśmie z dnia 22 grudnia 2017 r. skierowane do organu, że uzyskała informację w dniu 7 sierpnia 2017 r. Wyjaśniła, że w dniu 17 lipca 2017 r. A. S. główny technolog Spółki wystąpiła drogą mailową w trybie dostępu do informacji publicznej do RDOŚ we W. o dokumenty, które dotyczą prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając wydane postanowienie Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie wznawia się, jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W myśl art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.). W przypadku zatem, gdy powołaną we wniosku podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., obowiązkiem organu jest zbadanie, czy wnioskodawca dochował terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Bieg miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 146 § 1 pkt 4 k.p.a. rozpoczyna się w dniu, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Strona, która nie brała udziału w postępowaniu, obowiązana jest wykazać, kiedy dowiedziała się o decyzji w sposób na tyle sprecyzowany, by możliwe było ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym powzięła wiadomość o wydaniu decyzji. To jest zatem podstawowa kwestia do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zaś zarzuty strony dotyczące samej decyzji czy też kwestie tego czy powinna być ona stroną postępowania mogą być badane dopiero po jego formalnym wznowieniu. Tym samym dotyczące tych okoliczności kwestie podnoszone przez stronę w zażaleniu nie mogły być przedmiotem rozpatrywania w niniejszym postępowaniu zażaleniowym. Odnosząc się zaś do daty kiedy strona dowiedziała się o decyzji, to w ocenie Kolegium, wbrew twierdzeniom skarżącej, z akt sprawy wynika, iż miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, nie został przez stronę zachowany. W tym kontekście Kolegium podało, że pismem z dnia 15 stycznia 2018 r. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. poinformował Burmistrza K., że akta postępowania o sygnaturze (...) zostały udostępnione skarżącej w dniu 14 lipca 2017 r. W aktach sprawy brak było decyzji Burmistrza K. z dnia 22 grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia. Do powyższego pisma zostały jednak załączone kopie korespondencji elektronicznej z dnia 21 lipca 2017 r. skierowane do pracownika Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. od A. S. - przedstawiciela (...),tj.: wiadomość z kopią pisma skierowanego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. oraz wiadomość informująca, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wylot ścieków oczyszczonych znajduje się w innym kilometrażu niż w decyzji wodnoprawnej. Z zażalenia wynika, iż właśnie A. S., główny technolog skarżącej spółki, wystąpiła drogą mailową, w dniu 17 lipca 2017 r. w trybie dostępu do informacji publicznej do RDOŚ we W. o dokumenty, które dotyczą prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dla opisanej na wstępie inwestycji. W e-mailu z dnia 21 lipca 2017 r. porównuje ona decyzję wodnoprawną z decyzją środowiskową dla spornego przedsięwzięcia, wskazując, iż "...w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wylot ścieków oczyszczonych jest w km (...) biegu potoku Ł., a w decyzji wodnoprawnej Starosty J. jest to w km (...)...". W ocenie Kolegium w tym dniu (21 lipca 2017 r.) strona musiała dysponować już decyzją środowiskową, skoro dokonywała tak szczegółowych porównań. A zatem składając wniosek o wznowienie postępowania w dniu 31 sierpnia 2017 r. strona miesięcznemu terminowi o który mowa w art. 148 k.p.a. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył K. i System Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w B. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o wznowieniu postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono – podobnie jak w zażaleniu - naruszenie art. 7, 9, 10, 28 k.p.a., nadto art. 148 § 2 k.p.a. przez przyjęcie, że przedstawiciel strony dowiedział się o decyzji w dniu 21 lipca 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z umową nr (...) z dnia (...) stycznia 2014 r. zawartą pomiędzy M. Sp. z o. o. w K, a skarżącą do wnioskodawcy należy, w całości odbiór i oczyszczanie ścieków komunalnych odprowadzonych z terenu miasta K.. Powyższa umowa jest konsekwencją podjętych uchwał przez Rady Gmin P., M. i K.. Należy podkreślić również, iż M. Sp. z o. o. w K. próbowała podważyć zapisy zawarte w/w umowie kierując sprawę do Sądu. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. akt VI GC 94/15 Sąd oddalił powództwo M. Sp. z o. o. ustalając jednocześnie, iż przedmiotowa umowa jest w pełni wiążąca dla stron. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż wydana na rzecz M. Sp. z o. o. w K. decyzja ingeruje w prawa i obowiązki K. Sp. z o. o. w B. wynikające z w/w dokumentów. Zaskarżona decyzja w zasadzie kontestuje podjęte i obowiązujące w tym zakresie uchwały Rad Gmin P., M. i K., poza tym przedmiotowa decyzja ingeruje w sposób niedopuszczalny w treść umowy zawartej pomiędzy K. Sp. z o. o. a M. Sp. z o. o. Powyższe rozważania jednoznacznie wskazują, iż ze względu na bezspornie istniejący interes prawny ale również w/w obowiązki wnioskodawca powinien czynnie uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony zgodnie z art. 28 kpa. Tymczasem organ I instancji nie poinformował wnioskodawcy o toczącym postępowaniu czym uniemożliwił mu czynny udział w tej sprawie. Stanowi to naruszenie art. 7, 9 i 10 k.p.a. Dalej strona skarżąca ponownie przedstawiła argumentację kwestionującą prawidłowość wydanej decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Następnie podała, że organ naruszył art. 148 § 2 k.p.a. przez uznanie na podstawie wiadomości poczty e-mail, że przedstawiciel strony dowiedział się o decyzji w dniu 21 lipca 2017 r. Wnioskodawca ponownie zaprzecza jakoby osoba umocowana do reprezentowania Spółki uzyskała informację o wydanej decyzji w tym dniu. Strona podtrzymuje stanowisko ujęte w piśmie z dnia 22 grudnia 2017 r., że uzyskała informację w dniu 7 sierpnia 2017 r. Spółka wyjaśniła, że w dniu 17 lipca 2017 r. A. S. główny technolog Spółki wystąpiła drogą mailową do RDOŚ we W. o udostępnienie dokumentów, które dotyczą prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dla spornej inwestycji. W odpowiedzi w dniu 20 lipca 2017 r. spółka otrzymała dokumenty, o które wnioskowała. Z kolei w dniu 21 lipca 2017 r. skarżąca skierowała do RDOŚ we W. zastrzeżenia do prowadzonego postępowania o ocenę oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r., doręczonym w dniu 7 sierpnia 2017 r. poinformował Spółkę, że postępowanie w zakresie kompetencji RDOŚ zakończyło się i w tej kwestii nie może podejmować już żadnych czynności. Po uzyskaniu informacji o zakończeniu postępowanie przed RDOŚ we W. Spółka w dniu 31 sierpnia 2017 r. skierowała wniosek o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 17 września 2018 r. (doręczonym Sądowi w dniu 24 września 2018 r.) uczestnik postępowania – M. Sp. z o.o. w K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie zaś do brzmienia art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia(...)marca 2018 r. ((...)) utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia (...) lutego 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza K. z dnia (...) grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Przebudowie istniejącej oczyszczalni ścieków przy ul. N. zlokalizowanej na dz. nr (...) obr. (...)w miejscowości K.". Kwestię sporną w sprawie stanowi dochowanie przez stronę ustawowego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. W kontekście powyższego należy na wstępie wskazać, że postępowanie wznowieniowe jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego służącym do wzruszania decyzji ostatecznych. Może być ono wszczęte z urzędu bądź na wniosek strony (art. 147 k.p.a.). W odróżnieniu od wszczynanego na wniosek strony postępowania zwykłego, żądanie wznowienia postępowania rodzi po stronie organu obowiązek wydania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania, ale tylko wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do wydania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia odmawiającego jego wznowienia. Powyższe powoduje, że w ramach uruchamianego żądaniem strony postępowania wznowieniowego wyodrębnić można dwie jego fazy. W pierwszej fazie (wstępnej) organ administracji publicznej bada czy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie, czy osoba występująca z takim żądaniem posiada zdolność do czynności prawnych, czy podanie zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., oraz czy podane zostały ustawowe przyczyny wznowienia wskazane w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Jedynie pozytywne ustalenie w powyższym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia postępowania wpierw co do potwierdzenia istnienia podanej przyczyny wznowienia oraz w dalszej kolejności co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustalenie zatem na etapie poprzedzającym formalne wszczęcie postępowania, że wniosek został złożony po upływie terminu wskazanego w art. 148 k.p.a., bądź też nie wskazano w nim ustawowych podstaw wznowienia skutkuje obowiązkiem wydania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie z powodu jego niedopuszczalności. Zdaniem Sądu w badanej sprawie pozostaje poza wszelką wątpliwością, że wniosek skarżącej z dnia 31 sierpnia 2017 r. został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem bieg miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 146 § 1 pkt 4, na którą to powołuje się strona skarżąca - a zatem niebrania udziału bez własnej winy w postępowaniu - biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się, że niniejszy przepis, ani żaden inny dotyczący wznowienia postępowania - nie zawierają szczególnych unormowań co do sposobu w jaki ma zostać wykazane zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowieniu postępowania. Okoliczność ta powinna być udowodniona z zachowaniem ogólnych reguł prowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym, w tym z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów przez organ. To jednak na stronie wnoszącej podanie o wznowienie postępowania spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, tak aby możliwe było ustalenie, że podanie pozostało złożone z zachowaniem terminu jednego miesiąca od tej daty. Dopiero po ustaleniu daty, w której strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, organ winien przedstawić swoje stanowisko co do kwestii zachowania terminu, które to stanowisko powinien poprzeć stosowną argumentacją zawartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, dokonując przy tym swobodnej oceny dowodów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1712/15; wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 sierpnia 2008 r., II SA/Ke 325/2008; wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2014/15, wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2343/14). A contrario wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godząc w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, o której mowa w art. 16 k.p.a. Zdaniem Sądu w realiach badanej sprawy organ zasadnie odmówił wznowienia niniejszego postępowania z uwagi na uchybienie miesięcznemu terminowi. W tym kontekście zasadnie organ zauważył, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika wprost, iż strona skarżąca już w dniu 21 lipca 2017 r. dysponowała informacją o wydaniu decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Wynika to wprost z treści maila, jaki pracownik skarżącej – A.S. wysłał do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W.. Główny technolog wskazał wprost, że "w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wylot ścieków oczyszczonych jest w km (...) biegu potoku Ł., a w decyzji wodnoprawnej starosty J. jest to w km (...)".Tym samym nie sposób nie przyjąć, iż co najmniej już w dniu (...) lipca 2017 r. strona skarżąca posiadała wiedzę o wydaniu przez Burmistrza K. decyzji z dnia (...) grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Przebudowie istniejącej oczyszczalni ścieków przy ul. N. zlokalizowanej na dz. nr (...) obr. (...) w miejscowości K.". Stąd zasadnie organy uznały, że złożony przez skarżącą w dniu 31 sierpnia 2017 r. wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu ustawowego, a sama strona skarżąca jakkolwiek nie zgadza się z podjętymi w tym względzie ustaleniami, to jednak tak na etapie wnoszenia zażalenia, jak i skargi nie przedstawiła okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, iż podanie zostało złożone z zachowaniem terminu jednego miesiąca od tej daty. Z powyższych względów zasadnie organy na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 k.p.a. odmówiły wznowienia postępowania. W sytuacji bowiem, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku organ stwierdzi, że wniosek został złożony po terminie, o którym mowa w art. 148 k.p.a., koniecznym jest wydanie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W sprawie nie dochodzi wówczas do wznowienia postępowania, a w konsekwencji brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Z tych też powodów podnoszone przez skarżącą okoliczności co do wadliwości wydania objętej wnioskiem o wznowienia postepowania decyzji nie mogły mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie skoro nie podlegają one rozważeniu w etapie wstępnym postępowania w przedmiocie wznowienia. Pozostawały także bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie Sądu, który dokonywał oceny działalności organów w kontekście oceny terminowości wniesienia podanie o wznowienie, a nie zasadności argumentacji podnoszonej względem prawidłowości decyzji kończącej postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie. Mając zatem na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, stosowanie do art. 151 powoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.