II SA/Wr 420/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie WSA Andrzej Cisek, NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2006r. sprawy ze skargi H. i W. P. oraz A. P.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]r., Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżących kwotę 260 zł /dwieście sześćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]r.., Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...]r., Nr [...] ustalającej na rzecz H. i W. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech obiektów przeznaczonych do tuczu drobiu, budynku mieszkalnego oraz zbiornika bezodpływowego w C. na działkach oznaczonych nr: [...],[...]i [...]. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że motywach rozstrzygnięcia opisanej wyżej swej decyzji z dnia [...]r. wskazało, iż planowane zamierzenie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia [...]r., Nr [...]/Dz. Urz. Woj. L. Nr 17, poz.117/, bowiem zlokalizowane zostało w jednostkach oznaczonych symbolami RL i W, przeznaczonymi odpowiednio pod lasy i wody otwarte. Ponadto powołano się na ustalenia rozporządzenia Wojewody L. Nr [...]z dnia [...]r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie Województwa L., zgodnie z którym na terenie wyznaczonych obszarów chronionego krajobrazu zakazuje się m. innymi: niszczenia gleby, wydobywania torfu i surowców mineralnych bez zgody właściwego organu oraz lokalizowania bezściółkowych ferm hodowli zwierząt oraz dużych ferm ściółkowych powyżej 300 DJP. Naruszone zostały również przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 6 stycznia 1995 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, gdyż obszary bagien i torfowisk podlegają ochronie jako miejsca rozrodu i regularnego przebywania gatunków chronionych. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się H. i W. P. oraz A. P., składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ich ocenie rozporządzenie Wojewody L. z dnia [...]r. Nr [...], ustalające obszar chronionego krajobrazu utraciło moc obowiązującą z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. z [...] r. Skoro ustalenia tego rozporządzenia nie zostały wprowadzone do planu, nie ma więc ono mocy wiążącej, a obowiązują jedynie ustalenia planu miejscowego. Uważają też, że Kolegium nieprawidłowo określiło lokalizację działek [...]i [...], ustalając, że położone są one na terenach oznaczonych symbolem RL, gdy faktycznie zlokalizowane są na terenie oznaczonym symbolem RZ - tereny łąk i pastwisk. Jednocześnie wskazują, że inwestycja dotyczy ściółkowej fermy zwierząt poniżej 300 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych), a nie jak wskazało Kolegium - bezściółkowej hodowli zwierząt. Ponadto wnioskodawcy podkreślają, iż poprzez zrealizowanie obiektów na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wywarła nieodwracalne skutki prawne, dlatego też zgodnie z art. 156 § 2 Kpa w takich sytuacjach nie stwierdza się nieważności decyzji. Zaznaczają też, że żadne prawo nie zabrania budowy obiektów na terenach wodnych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i złożonego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło, iż w decyzji z dnia [...]r. Kolegium prawidłowo oceniło przeznaczenie terenów planowanej inwestycji. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...], ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa L. z dnia [...] r. Nr 17, poz. 117, teren inwestycji zlokalizowany został w jednostkach strukturalnych, oznaczonych symbolami RL i W i przeznaczony jest pod lasy i wody otwarte, a nie jak sugeruje wnioskodawca w jednostce oznaczonej symbolem RZ - tereny łąk i pastwisk. Dla określenia przeznaczenia terenu nie są ważne zapisy w ewidencji gruntów lecz ustalenia planu. Zgodnie z dyspozycjami planu, zawartymi w tekście planu, jak też na rysunku planu, realizacja zabudowy zagrodowej, tj. zabudowy mieszkalno - produkcyjnej w prywatnym przedsiębiorstwie rolnym (budynki inwentarskie dla hodowli zwierząt, budynek mieszkalny, budynki składowe oraz budynki dla maszyn i sprzętu rolniczego), możliwa jest jedynie na terenach wyznaczonych jako tereny zabudowy zagrodowej, oznaczonej symbolem MR. Powyższe ustalenia potwierdzają zapisy zawarte na stronie 10a tekstu planu, w rozdziale 6 dot. rolnictwa, w myśl których rozbudowa siedlisk zagrodowych może odbywać się na terenach rolnych bezpośrednio sąsiadujących z istniejącymi obiektami gospodarczymi. Podobny zapis zawarty został w rozdziale 17, dot. ustaleń obszaru wsi B., obejmujący również "przysiółek C.". W punkcie 4 ustalono, iż dopuszcza się modernizację zabudowy zagrodowej i odtworzeniowej na istniejących działkach siedliskowych. Natomiast na stronie 104 tekstu planu, w rozdziale dot. wyznaczania jednostek bilansowych wskazano, iż zabudowa zagrodowa może być realizowana w jednostce strukturalnej 4-MR. Z powyższych zapisów wynika jednoznacznie, że lokalizacja zabudowy zagrodowej możliwa jest jedynie na terenach wyznaczonych w planie i nie może odbywać się na terenach o innym przeznaczeniu, a w szczególności na terenach lasów i wód otwartych. Lokalizacji tego typu inwestycji na terenach leśnych wód otwartych sprzeciwiają się również przepisy szczególne. Zgodnie z przepisem ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679), na terenach leśnych mogą być realizowane obiekty budowlane związane bezpośrednio z gospodarką leśną. Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, stosownie do treści przepisu art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 z późn. zm.), może odbywać się poprzez zmianę przeznaczenia tych terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym, po uzyskaniu stosownej zgody od właściwego organu. Również przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230) określają zasady korzystania z wód, w tym również wód powierzchniowym w zbiornikach otwartych (dział II ustawy). Z przepisów tych wynika jednoznacznie, iż każda działalność wykraczająca poza "powszechne i zwykłe" korzystanie z wód wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Odnosząc się do zarzutów strony, zawartych w przedłożonym wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Kolegium wyjaśniło, iż wymogi jakim powinien odpowiadać wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a ściślej elementy, które powinien zawierać wyegzemplifikowano w art. 41 ust. 2 ustawy. Przedłożony wniosek z dnia [...]r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie zawierał istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy charakterystycznych parametrów dot. ilości oraz rodzaju tuczu drobiowego typu: kury kaczki czy też indyki. Te dane są niezbędne w celu ustalenia, czy planowane zamierzenie należy do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska, w przypadku hodowli zwierząt powyżej 500 DJP - dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (§ 1 pkt 25 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589), czy też do mogących pogorszyć stan środowiska, w przypadku hodowli zwierząt od 50 do 500 DJP, a w przypadku chowu ściółkowego - od 100 do 500 DJP (§ 2 pkt la rozporządzenia). Inwestor nie wskazał też, jakiego rodzaju ma to być hodowla (typu ściółkowego czy też bezściółkowego). Powyższe dane są niezbędne do określenia szczególnych wymagań dot. realizacji inwestycji, bądź też braku możliwości jej realizacji na danym terenie. W zakresie infrastruktury technicznej, we wniosku określono jedynie sposób odprowadzenia ścieków z budynku mieszkalnego, natomiast nie zawarto w nim jakichkolwiek informacji o odprowadzaniu ścieków z obiektów produkcyjnych oraz danych dot. sposobu unieszkodliwiania odpadów. Wykazane braki wniosku spowodowały, iż organ orzekający nie mógł w sposób prawidłowy ustalić warunków lokalizacji inwestycji i jej realizacji, określić wymagań dot. ochrony interesów osób trzecich oraz innych wymagań wynikających z przepisów szczególnych, jak też ocenić skutków jej oddziaływania na środowisko. Nadto Kolegium wskazało, iż rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 kpa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu późniejsza zmiana prawa. W dniu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, działka Nr [...] była w zarządzie Nadleśnictwa G. Ś., co potwierdza załączony do wniosku wypis z rejestru gruntów z dnia [...]r. Za nietrafny należy więc uznać argument strony, iż powoływanie się przez Kolegium w decyzji z dnia [...] r. na opracowanie p.n. "Projekt docelowej sieci rezerwatów przyrody na gruntach będących w zarządzie Lasów Państwowych" jest niezasadne, gdyż działki te zostały przekazane dla Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Również nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, dot. utraty ważności rozporządzenia Wojewody L. Nr [...]z dnia [...] r., w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia [...]r. Wydane akty prawa miejscowego, a takim niewątpliwie jest wymienione wyżej rozporządzenie ustalające obszary chronionego krajobrazu na terenie województwa leszczyńskiego, obowiązują dopóty, dopóki nie zostaną zastąpione lub zmienione innym aktem prawa, w którym wyraźnie ich obowiązywanie zostanie zniesione. Nieuwzględnienie w planie miejscowym obszarów chronionych, do czego obligowały Radę Gminy J. przepisy ustawy z dnia 15 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 114, poz.492 z późn. zm.) nie oznacza, utraty mocy obowiązującej rozporządzenia Wojewody L., gdyż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Nieodwracalność skutków prawnych, o których mowa w art. 156 § 2 Kpa, oznacza w szczególności sytuację, w której poprzedni stan prawny nie może zostać przywrócony, gdyż przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło, lub też podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa. Nieodwracalność skutków prawnych rozpatrywać należy nie w sferze faktów, a wyłącznie w płaszczyźnie obowiązującego prawa i środków prawnych, jakim posługuje się w swej działalności organ administracji. Nie można więc zdaniem Kolegium mówić że wybudowanie obiektów spowodowało nieodwracalne skutki prawne, gdyż istnieją zarówno prawne jak i faktyczne możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Mając powyższe na uwadze organ orzekł jak wyżej. W skardze na tę decyzję H. i W. P. oraz A. P.-K. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 43 i art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku Nr 15, poz. 139), § 3 rozporządzenia nr 82/92 Wojewody L. z dnia 1 sierpnia 1992 roku w sprawie wyznaczania obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa leszczyńskiego (Dz. Urz. Woj. L. Nr 11, poz. 131), 2) rażące przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, 10 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności umowy oraz poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2004r., sygn.akt II S.A./Wr 2430/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołując się na przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił, stwierdzając, że skarżone decyzje nie naruszają prawa. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez pełnomocnika skarżących radcę prawnego W. K., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005r. sygn. akt OSK 1468/04, powołując się na przepis art. 185 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu tegoż wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.innymi, iż "...w rozpoznawanej sprawie od początku istniało szereg wątpliwości związanych z oznaczeniem i przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy J. terenów na których są położone działki nr [...].[...]i [...], na co wskazują w swych pismach skarżący i Wójt Gminy J. w piśmie z dnia [...]r. znajdującym się w aktach sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednoznacznie, aby problem ten był przedmiotem analizy Sądu podobnie, jak to, czy decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...]r. narusza postanowienia rozporządzenia nr [...]Wojewody L. z dnia [...]r. i szeregu innych przepisów szczególnych, jak to wskazano w decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Ponadto należy przypomnieć, że przedmiotem postępowania administracyjnego była kontrola w/w decyzji z dnia [...]r., a nie wniosku inwestora o wydanie tej decyzji, czemu w postępowaniu poświęcono dużo uwagi, rozciągając wnioski z tego płynące na ocenę samej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ponownie rozpoznając sprawę, powinien wziąć pod uwagę wszystkie powyżej sformułowane uwagi, dając temu wyraz w treści uzasadnienia orzeczenia (art.190 ppsa)." Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznając ponownie sprawę, mając przy tym na uwadze przepis art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, doszedł do następujących ustaleń i wniosków: Art. 16 § 1 k.p.a. ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uregulowane jest przepisami art.156 k.p.a. do art. 159 k.p.a. I tak wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Przedmiotem postępowania w tym nadzwyczajnym trybie jest ustalenie istnienia jednej z wadliwości decyzji taksatywnie wymienionych w art.l56 § 1, a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art.156 § 2 k.p.a. Przepisy art. 156 § 1 k.p.a. i art. 158 § 2 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 k.p.a. pozwalają na stwierdzenie, że jeśli w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru - niezależnie od tego, czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu - jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdził jej nieważności. Oznacza to zatem, że granice w jakich strona żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie wiążą organu nadzoru. Istotne jest w niniejszej sprawie, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art.156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987r,. sygn. akt IV S.A. 1062/86, ONSA 1987, Nr l poz.35). Powyższe ustalenie oznacza tyle, że w tym postępowaniu nie można rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Wskazać należy, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia decyzji Wójta Gminy J.z dnia [...]r. Nr [...], a której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji Wójta Gminy J.. I tak zgodnie z przepisem art.2 ust. l tej ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. W myśl zaś art. 7 ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza, że plan jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym. Plan składa się z części tekstowej, zawierającej ustalenia planowe oraz rysunku planu /art.8 ust.1 ustawy/. Rysunek planu jest w myśl w/w art.8 ust.1 ustawy integralną częścią planu, stąd ma on na równi z tekstem planu moc wiążącą. Rysunek i tekst planu stanowią zatem jedną wzajemnie uzupełniającą się całość. Przytoczyć w tym miejscu należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte w uchwale Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 11 maja 1998r., sygn.OPK 40/97 (ONSA 4/1998, poz.111), zgodnie z którym: " Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art.33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Uprawnienie właściciela do swobodnego zagospodarowania jego nieruchomości może być ograniczone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa miejscowego, jeśli wynikają wprost z tego planu.". Niesporne jest w niniejszej sprawie, że w opisanej wyżej decyzji z dnia [...]r. Wójt Gminy J. ustalając na rzecz H. i W. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech obiektów przeznaczonych do tuczu drobiu, budynku mieszkalnego oraz zbiornika bezodpływowego w C. na działkach oznaczonych nr: [...],[...]i [...]powołał się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J., uchwalonego uchwałą Rady Gminy z dnia [...]r., Nr [...] (Dz.Urz.Woj.L. Nr 17, poz.117). Oznacza to zatem, że decyzja ta winna była być w myśl art.46a ust.1 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - oceniana przez Kolegium pod względem niesprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J., w brzmieniu obowiązującym na dzień jej wydania tj. [...]r., a który to plan jak to już wyżej Sąd zauważył składa się z części tekstowej oraz rysunku planu. Niewątpliwe jest w sprawie, że Kolegium stwierdzając nieważność opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy J. przyjęło, że decyzja ta jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. z tej to przyczyny, że działki oznaczone numerami [...]i [...], to teren oznaczony w tym planie symbolem "RL", czyli teren lasów, zaś działka oznaczona numerem [...], to teren oznaczony w planie symbolem "W", czyli teren wód otwartych. Istotne jest przy tym, że skarżący w toku postępowania konsekwentnie podnosili, iż powyższe działki oznaczone numerami [...]i [...]znajdują się w obszarze planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. oznaczonego symbolem "RZ", czyli w obszarze terenów łąk i pastwisk. Kolegium nie przeprowadzając w tym względzie postępowania wyjaśniającego, utrzymało swoje stanowisko. Kolegium pomijając, a tym samym nie rozważając znajdującego się w aktach sprawy wyrysu z części graficznej omawianego planu, a przesłanego organowi odwoławczemu przez Wójta Gminy J. przy piśmie z dnia [...]r., Nr [...]naruszyło przepisy procedury administracyjnej, a to art.7-9, 75 § 1, 77 § 1, 80 oraz art.107 § 3 k.p.a. Uchybienie to jest o tyle istotne w niniejszej sprawie, że z opracowania tego wynika, iż istotnie działki oznaczone numerami [...]i [...], to teren oznaczony w planie symbolem "RZ", czyli teren łąk i pastwisk. Istotne jest przy tym, że z lektury akt sprawy zdaje się wynikać, iż opisane wyżej działki sąsiadują z obiektami gospodarczymi skarżących, istniejącymi od [...]r. Jeżeli tak, to odwołać się tu należy do powołanej wyżej uchwały Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 11 maja 1998r., sygn.OPK 40/97 /ONSA 4/1998, poz.111/, zgodnie z którą : "Zamierzenie budowy obiektów budowlanych służących produkcji rolniczej na terenie, którego przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostało ustalone jako grunty rolne, nie jest sprzeczne z tym planem w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późn. zm.) w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, jeżeli plan nie wprowadza zakazu takiej zabudowy terenu." Jeżeli zaś chodzi o działkę oznaczoną numerem [...], to tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, Kolegium stwierdzając nieważność opisanej decyzji Wójta Gminy J. przyjęło, że w ustaleniach omawianego planu zagospodarowania przestrzennego, teren ten oznaczony jest symbolem "W", czyli wody otwarte. Stanowisko to jednakże nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, z tej to przede wszystkim przyczyny, że w wyrysie planu nadesłanym Kolegium przy w/w piśmie Wójta Gminy z dnia [...]r., Nr [...]brak jest oznaczenia – lokalizacji działki nr [...], gdy nadto ustaleń Kolegium w tym przedmiocie nie można wywieść z nadesłanego na żądanie Sądu rysunku planu w skali 1: 10000. Z załączonego zaś do skargi dokumentu "Wypis z rejestru gruntów " sporządzonego na dzień [...]r. , wydanego przez Starostę G. wynika zaś, że działka nr [...] to nieużytki. To samo oznaczenie znajduje się na załączonej również do skargi kserokopii mapy ewidencyjnej w skali 1:5000, obręb B., jak również to samo oznaczenie działki nr [...] w postaci litery "N" zamieszczone zostało w znajdującym się w aktach sprawy dokumencie "OPIS I MAPA" z dnia [...]r. wydanym przez Starostę G.. Istotne jest przy tym również i to, że w nadesłanym na żądanie Sądu dokumencie "Tekst planu" na str.104 w pkt.II zatytułowanym : "Ustalenia realizacyjne dotyczące wyznaczonych jednostek bilansowych" , brak jest w oryginalnym wpisie (tekście) symbolu oznaczonego literą "W", a którym to symbolem posługuje się Kolegium względem działki nr [...]. Wprawdzie na str.105 tegoż dokumentu znajduje się wpis o treści "W TERENY WÓD", jednakże po pierwsze wpis ten jest dopisany pismem ręcznym, a po drugie znajduje się on w części zatytułowanej: "Komunikacja". W świetle powyższych ustaleń nie można przyjąć, by Samorządowe Kolegium Odwoławcze L. wykazało, iż decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...]r., Nr [...]ustalająca na rzecz H. i W. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech obiektów przeznaczonych do tuczu drobiu, budynku mieszkalnego oraz zbiornika bezodpływowego w C. na działkach oznaczonych nr: [...],[...]i [...]była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia [...]r., Nr [...] (Dz.Urz.Woj.L. Nr 17, poz.117). Skoro zaś przepis art.46a ust.1 pkt.1 omawianej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym , stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy Kolegium nie wykazało tej sprzeczności, to brak było podstaw do stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy J. w oparciu o przepis art.156 § 1 pkt.7 k.p.a. w związku z art.46a ust.1 pkt.1 ustawy. Sąd miał tu także na względzie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 10 czerwca 1997r., sygn.akt IV S.A. 1419/95/, jak i stanowisko prezentowane w doktrynie, zgodnie z którym: " Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji jest nieważna wówczas, gdy jest ona w " sposób oczywisty" sprzeczna z ustaleniami planu. Przez oczywistą sprzeczność decyzji z ustaleniami planu miejscowego należy rozumieć sytuację, gdy decyzja została wydana wbrew treści wyraźnie sformułowanego ustalenia planu. Sprzeczność ta nie występuje zatem wówczas, gdy przepisy planu są na tyle ogólne, że ustalenie treści normy prawnej, w nim zawartej, wymaga dokonania wykładni ustaleń planu." por. Z.Niewiadomski - Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego o zagospodarowaniu przestrzennym. Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny Nr 1/1998r, str.72). Wskazać przy tym należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, powoływanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na zapisy rozporządzenia Nr [...]Wojewody L. z dnia [...]r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa l., nie ma istotnego znaczenia z tej to przede wszystkim przyczyny, że cyt. wyżej przepis art.46a ust.1 pkt.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jednoznacznie, iż nieważna jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zakładając jednakże, że postanowienia tegoż rozporządzenia mają jednak znaczenie w niniejszej sprawie, to w § 3 ust.1 pkt.4 tegoż aktu ustanowiono zakaz lokalizacji bezściółkowych ferm hodowli zwierząt oraz dużych ferm ściółkowych powyżej 300 DJP. W niniejszej sprawie zaś jest niesporne, że opisaną wyżej decyzję Wójta Gminy J. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla trzech obiektów przeznaczonych do tuczu drobiu, gdy nadto z akt sprawy nie wynika, że inwestycja ta, to duża ferma ściółkowa powyżej 300 DJP. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit.c i art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.