II SA/Wr 420/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 marca 2026 r. nr SOC-OP.6233.6.2025.MR w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia informacji oraz wydania decyzji dotyczącej zmiany imienia i nazwiska postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 kwietnia 2026 r. zatytułowanym "skarga na decyzję Wojewody Dolnośląskiego", skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego oraz do Prokuratury Krajowej, A. J. (dalej: skarżący) zaskarżył "decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 marca 2026 r. nr SOC-OP.6233.6.2025.MR, którą odmówiono mu udzielenia informacji oraz doręczenia decyzji dotyczącej zmiany imienia i nazwiska jego małoletniego dziecka", wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, stwierdzenie naruszenia prawa poprzez bezpodstawne uznanie, że nie jest on stroną postępowania i zobowiązanie organu do udostępnienia mu żądanych informacji i doręczenia decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dacie prowadzenia postępowania dotyczącego zmiany imienia i nazwiska swojego dziecka skarżący posiadał ograniczoną władzę rodzicielską, co oznacza, że nadal przysługiwało mu prawo do współdecydowania w istotnych sprawach dziecka oraz do uzyskiwania informacji o jego sytuacji. Skarżący podniósł, że zmiana imienia i nazwiska dziecka jest jedną z najważniejszych decyzji dotyczących tożsamości, dlatego wymaga udziału obojga rodziców albo rozstrzygnięcia sądu , a mimo to nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, nie dopuszczono go do udziału w sprawie ani nie doręczono mu decyzji. Zarzucił nadto organowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 10, art. 28 i art. 73, a także przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dotyczących wykonywania władzy rodzicielskiej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że nie wydał on decyzji o zmianie imienia i nazwiska małoletniego dziecka skarżącego, a jedynie rozpatrywał pismo skarżącego zakwalifikowane jako ponaglenie na niezałatwienie w terminie przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego we Wrocławiu sprawy dotyczącej udzielenia informacji oraz wydania żądanej przez niego decyzji odnośnie zmiany imienia i nazwiska dziecka W. J., w konsekwencji czego postanowieniem z dnia 9 marca 2026 r. nr SOC-OP.6233.6.2025.MR nie stwierdził bezczynności ww. organu przy załatwieniu wskazanej sprawy. Organ zaznaczył, że na ww. postanowienie nie przysługuje skarga do sądu. Odnosząc się zaś do stanowiska skarżącego w kwestii posiadania przez niego ograniczonej władzy rodzicielskiej, Wojewoda wskazał, że z dokonanych ustaleń wynika, że w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany imienia i nazwiska małoletniego dziecka W. J. skarżący nie miał ograniczonej władzy rodzicielskiej nad dzieckiem, lecz władza ta była zawieszona przez Sąd Rejonowy dla W.-Ś. we W. postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt [...], o czym skarżący wiedział i składał wniosek o zmianę ww. orzeczenia, a także apelację do Sądu Okręgowego we W., która została oddalona, co też zostało wyjaśnione skarżącemu w ww. postanowieniu Wojewody Dolnośląskiego. Podkreślono nadto, że obecnie skarżący został pozbawiony władzy rodzicielskiej nad ww. małoletnim. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, zaś przez dopuszczalność skargi należy rozumieć jej przesłanki zarówno przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W niniejszej sprawie wniesiono skargę, zgodnie z jej treścią, na "decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 marca 2026 r. nr SOC-OP.6233.6.2025.MR, którą odmówiono skarżącemu udzielenia informacji oraz doręczenia decyzji dotyczącej zmiany imienia i nazwiska małoletniego dziecka" skarżącego. Zarówno jednak ze stanowiska organu, jak i z akt administracyjnych wynika, że decyzja, na którą powołuje się skarżący nie została wydana. Wskazane przez skarżącego numer aktu, data jego wydania oraz organ wskazują zaś na stanowiące część nadesłanych przez organ akt administracyjnych postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 marca 2026 r. nr SOC-OP.6233.6.2025.MR. Z uwagi zatem na precyzyjne wskazanie przez skarżącego danych umożliwiających identyfikację ww. aktu, przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi zakwalifikowano jako wskazane wyżej postanowienie Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie stwierdzenia braku bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia informacji oraz wydania decyzji dotyczącej zmiany imienia i nazwiska, wydane wskutek rozpoznania przez organ pisma skarżącego zakwalifikowane jako ponaglenie w opisanej sprawie. Zdaniem Sądu, postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 marca 2026 r. wydane, na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., wskutek rozpoznania pisma skarżącego zakwalifikowanego jako ponaglenie na bezczynność Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego we Wrocławiu, nie spełnia warunków określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 37 § 6 k.p.a. przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., przy czym jest to postanowienie zaliczane do grupy aktów administracyjnych, wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych, incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie aktów rozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie, jak również według k.p.a. nie przysługuje na nie zażalenie. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2018 r., sygn. I OSK 2170/18 oraz z 16 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2447/20, dostępne w CBOSA). Wobec powyższego, skoro na powyższe postanowienie, wydane w oparciu o art. 37 k.p.a., nie przysługuje zażalenie ani nie kończy ono sprawy co do istoty, to w tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zainicjowana skargą sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu spraw, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegających kognicji sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.