II SA/Wr 421/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i K. Ś. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia sprostować z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2010 r. w ten sposób, że w pkt. II w miejsce "dwie czterdzieści złotych" wpisać "dwieście czterdzieści złotych", a w miejsce "kwotę 54, 80 zł (pięćdziesiąt cztery 80/100 złote) wpisać "kwotę 52, 80 zł (pięćdziesiąt dwa 80/100 złote" Wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt. I oddalił skargę, a w pkt. II przyznał pełnomocnikowi adwokatowi R. K. wynagrodzenie w łącznej kwocie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100 złotych), w tym kwotę 240 zł - omyłkowo wpisując "(dwie czterdzieści złotych)" - taryfowej stawki wynagrodzenia oraz omyłkowo wpisując – "kwotę 54,80 zł (pięćdziesiąt cztery 80/100 złote)" - podatku VAT (stawka 22%) z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu ( art. 156 § 2 powyższej ustawy). W orzecznictwie aktualny jest pogląd, iż "sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt IIGZ 109/10). W rozpoznawanej sprawie opisane na wstępie omyłki mają charakter oczywisty, gdyż sformułowanie "dwie czterdzieści złotych" stanowi po prostu niedokładność, natomiast zwrot "kwotę 54,80 zł (pięćdziesiąt cztery 80/100 złote)" należy pojmować jako błąd rachunkowy. Wystąpiły one nadto wbrew zamierzeniom Sądu, a ich sprostowanie nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.