II SA/Wr 421/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego O. w Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ś. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Ś.-P. w Ś. przy ul. [...], działki nr 49/3 i 50. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia E.O. w Ś., utrzymało w mocy wyżej wskazaną decyzję Prezydenta Miasta Ś.. Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 689/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Stowarzyszenia E.O. w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Pismem z dnia 4 lutego 2013 r. Stowarzyszenie E.O. w Ś. wystąpiło z wnioskiem o stwierdzenie z urzędu przez Prezydenta Miasta Ś. wygaśnięcia decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Odpowiadając na powyższy wniosek, pismem z dnia 28 lutego 2013 r. znak [...] Kierownik Referatu Architektury Urzędu Miejskiego w Ś. stwierdził brak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...]. Traktując powyższe pismo jako postanowienie Prezydenta Miasta Ś. Stowarzyszenie E.O. w Ś. pismem z dnia 11 marca 2013 r. złożyło zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i "zakreślenie Prezydentowi terminu wykonania czynności naprawczych zgodnie z p.4.4÷4.5 ŻĄDANIA nr [...] z dn. 04.02.2013r.". Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Kolegium podało, że analiza akt nadesłanych przez Prezydenta Miasta Ś. wskazuje, że organ I instancji w sprawie podniesionej przez Stowarzyszenie E.O. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji. Za takie postanowienie bowiem należy uznać pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia 28 lutego 2013 r. znak [...], skierowane do żalącego się Stowarzyszenia. W ocenie Kolegium, pismo to spełnia wymogi, jakim powinno odpowiadać postanowienie, określone w art. 124 kpa. W szczególności zawiera oznaczenie organu i adresata rozstrzygnięcia oraz podpis osoby upoważnionej do występowania w imieniu Prezydenta Miasta Ś.. Oznacza to, że pismo Stowarzyszenia z dnia 11 marca 2013 r. należało uznać za zażalenie, bowiem dotyczyło postanowienia rozstrzygającego w kwestii wynikłej w toku postępowania. W ocenie organu II instancji, zażalenie to nie zasługuje na uwzględnienie. Cytując art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647) Kolegium podniosło, że podstawowym warunkiem zastosowania tego przepisu jest pozostawanie w obrocie prawnym decyzji ustalającej warunki zabudowy lub ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Przywołując następnie art. 61a kpa organ II instancji podał, iż w sprawie pod nazwą: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "Ś.-P." w Ś. przy ul. [...], działka nr 49/3 i 50" nie wydano decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, gdyż postępowanie w tej sprawie zostało przez organ I instancji umorzone. Brak jest więc w obrocie prawnym decyzji, której wygaśnięcia można byłoby się domagać. Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie E.O. w Ś. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Podtrzymując wcześniej podnoszone zarzuty i argumenty skarżące Stowarzyszenie wywiodło, że zaskarżone postanowienie "usiłuje utrzymać w mocy" decyzję z dnia [...] r. nr [...] "powodującą rażące naruszenie" art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ś.-P." oraz "szeregu innych przepisów prawa", w tym art. 144 w związku z art. 143 kc, art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 7 i art. 9 kpa. Zdaniem strony skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zupełnie pominęło podniesione w zażaleniu nowe dowody i okoliczności sprawy, jakie zaistniały po uchwaleniu i wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ś.-P.", przez co "nie rozpatrzyło i nie dokonało oceny całokształtu materiału dowodowego, w tym szczególnie nowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności", naruszając art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Polemizując ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skarżące Stowarzyszenie podniosło, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 689/11 nie ma żadnej wzmianki o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ś.-P." i wynikających z tego prawa miejscowego nowych okoliczności sprawy, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zobligowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. "do wydania nowego postanowienia, nakładającego na Prezydenta Miasta Ś. obowiązek wznowienia postępowania po myśli art. 145 § 1 pkt 5) KPA, celem uchylenia wadliwej Decyzji lokalizacyjnej nr [...] z dnia [...]r.". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest odmowa stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Ś.-P. w Ś. przy ul. [...], działki nr 49/3 i 50. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że – jak trafnie podniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – analiza akt administracyjnych wskazuje, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji. Za takie postanowienie bowiem należy uznać pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia 28 lutego 2013 r. znak [...], skierowane do strony skarżącej. Pismo to spełnia wymogi, jakim powinno odpowiadać postanowienie, określone w art. 124 kpa. W szczególności zawiera oznaczenie organu i adresata rozstrzygnięcia oraz podpis osoby upoważnionej do występowania w imieniu Prezydenta Miasta Ś.. Prawidłowo zatem organ II instancji uznał pismo Stowarzyszenia z dnia 11 marca 2013 r. za zażalenie i merytorycznie je rozpoznał. Zauważyć wypada, że strona skarżąca również powyższe pismo organu I instancji uważała za postanowienie, dając temu wyraz w składanych pismach procesowych. Przechodząc do merytorycznej oceny odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...] podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647), organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Wedle ust. 2 tego artykułu, przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W myśl ust. 3 cytowanego artykułu, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 162 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Stosownie zaś do § 2 tego artykułu, organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności, nakazujące stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Unormowanie zawarte w art. 65 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwala – w określonych okolicznościach – na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Chodzi zatem o decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Decyzją taką nie jest decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż decyzja umarzająca nie jest decyzją ustalającą Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wywiodło, że podstawowym warunkiem zastosowania przepisu art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest pozostawanie w obrocie prawnym decyzji ustalającej warunki zabudowy lub ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Tymczasem w sprawie pod nazwą: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] "Ś.-P." w Ś. przy ul. [...], działka nr 49/3 i 50" nie wydano decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, ponieważ postępowanie w tej sprawie zostało przez organ I instancji umorzone. Jak już wyżej zaznaczono, umorzenie postępowania nie jest wydaniem decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Przeciwnie – świadczy o niewydaniu takiej decyzji. Brak jest więc w obrocie prawnym decyzji, której wygaśnięcia można byłoby się domagać w trybie art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć ponadto należy, że decyzja Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...] nie stała się też bezprzedmiotowa i nie została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku. Jak więc już wyżej stwierdzono, w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. Podkreślić ponadto trzeba, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy nie była kwestia wznowienia postępowania po myśli art. 145 § 1 pkt 5 kpa, o której to kwestii strona skarżąca nadmieniła w skardze. Tak więc odwołujące się do tej problematyki argumenty skarżącego Stowarzyszenia pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania, ponieważ nie dotyczą jego przedmiotu. Nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą, które w swej istocie nie odnoszą się do podstaw stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji i dotyczą przede wszystkim decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...]. Skoro jednak decyzja Prezydenta Ś. z dnia [...] r. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr SKO [...], a wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 689/11 oddalono skargę na tę decyzję, to w niniejszym postępowaniu w żadnym wypadku nie można uznać, że decyzja ta rażąco narusza prawo. Kwestia jej prawidłowości została bowiem oceniona w innym, prawomocnie zakończonym postępowaniu i w obecnie rozpoznawanej sprawie, prowadzonej w innym przedmiocie, nie może być ponownie oceniana. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.