II SA/Wr 425/03

Sygn.akt II SA/Wr 425/03 1 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Protokolant: Iwona Borecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005r. sprawy ze skargi W. F. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego oddala skargę. Sygn.akt II SA/Wr 425/03 1 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]r, Nr [...], wydaną na podstawie art.157 & 3 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławczego w L. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r., Nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż podaniem z dnia [...]r. W. F. H. zażądał stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podając , że decyzja ta utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Zarządu Miasta G. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w G. przy ul. S. nr [...] w granicach działki nr [...] (akt notarialny Rep. A. nr [...]). Wskazał, iż główną przesłanką rozwiązania umowy były zapisy zawarte w § 6, zobowiązujące użytkownika wieczystego do nadbudowy nad istniejącym już pawilonem usługowym części mieszkalnej. Żądanie to zdaniem skarżącego było niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, ponadto wymieniona umowa miała na celu zmianę formy władania wskazanym wyżej gruntem z dzierżawy na użytkowanie wieczyste, nie zaś wprowadzanie innych, nowych warunków korzystania z nieruchomości. Jako dowody potwierdzające zasadność żądania wnioskodawca dołączył plik dokumentów wymienionych w tzw. "wykazie dołączonych pism" - łącznie 19 załączników. Przedłożył także dokumenty wskazujące zdaniem skarżącego na zaniedbania jakich dopuścił się w jego sprawie Urząd Miejski w G., co potwierdziła również kontrola NIK. W jego ocenie zasadnym jest włączenie do akt sprawy zaleceń pokontrolnych NIK z kontroli Urzędu Gminy Miejskiej w G., jaką ten organ przeprowadził w roku [...]. Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania w zakresie zgłoszonego przez stronę żądania jest niedopuszczalne. Wskazało, iż w przedmiotowej sprawie decyzja Kolegium z dnia [...]r., Nr [...] została zaskarżona przez stronę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 24 listopada 1997r. sygn. akt II S.A./Wr 1253/96 Sąd oddalił skargę, uznając rozstrzygnięcie tut. organu za zgodne z prawem. Na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od powyższego wyroku, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 8 października 1998r. sygn. akt III RN 56/98 rewizję nadzwyczajną oddalił jako nieuzasadnioną. Z treści wniosku strony z dnia [...]r. wynika, że domaga się ona stwierdzenia nieważności w/w decyzji Kolegium z dnia [...]r. z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza to, Sygn.akt II SA/Wr 425/03 2 iż w ocenie strony decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./, zwanej dalej ustawą sąd administracyjny /NSA/ nie jest związany granicami skargi. Reguła ta oznacza, że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego. Granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sądu wyznacza więc kryterium legalności decyzji administracyjnej a nie treść skargi. Zatem sąd jest władny ocenić zgodność z prawem wszystkich decyzji wydanych w danej sprawie, rozstrzygających o istocie danego stosunku administracyjnoprawnego. Taką możliwość daje przepis art. 29 cyt. ustawy, bowiem stanowi on, że sąd może podjąć przewidziane ustawą/o NSA/ środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W literaturze przedmiotu akcentuje się, że ze względu na cele Naczelnego Sądu Administracyjnego określone w art. 1 i 22 ustawy obowiązkiem tego Sądu jest przez wydanie orzeczenia - stworzenie takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodna z prawem. Ponadto według art. 30 w/w ustawy ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie albo bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie, dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, a także w razie wzruszenia wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej. Uwzględniając powyższe rozwiązania prawne w kontekście opisanych wcześniej okoliczności sprawy uzasadniona jest w ocenie Kolegium odmowa prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tutejszego Kolegium z dnia [...]r. nr [...]. W niniejszej sprawie niewątpliwym jest, że w trakcie postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Sąd ten nie dopatrzył się naruszeń, o których mowa w art. 156 & 1 pkt.2 k.p.a. i uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium jest zgodna z prawem. Prawidłowość oceny prawnej zajętej w tej sprawie przez NSA potwierdził Sąd Najwyższy wydając powołany wcześnie wyrok o oddaleniu rewizji nadzwyczajnej. Fakt oddalenia przez NSA skargi złożonej przez stronę na wskazaną we wniosku decyzję Kolegium - zamyka więc zdaniem Kolegium drogę do Sygn.akt II SA/Wr 425/03 3 stwierdzenia jej nieważności z przyczyn przedmiotowych. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym /wyrok NSA z dnia 18 grudnia 1992r., I SAB 63/92; nie publ./, przywołany w publikacji -"Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 1996, s. 703/. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. F. H. podniósł, iż tak Kolegium w decyzji z dnia [...]r., Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 1997r., sygn. akt II SA/Wr 1253/96, jak też Sąd Najwyższy, w wyroku z dnia 8 października 1998 r. sygn. akt III RN 56/98, rozstrzygnęły sprawę jedynie w zakresie realizacji budynku w zgodności z zapisem § 6 aktu notarialnego. Natomiast strona żąda oceny zgodności tej decyzji jak też ustaleń zawartych w akcie notarialnym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G., a także wyjaśnienia dlaczego nie oddano nieruchomości gruntowej jako działki budowlanej w użytkowanie wieczyste przed wydaniem pozwolenia na budowę, lecz sporządzono umowę dzierżawy na okres 30 lat, co skutkowało tym, że z chwila wybudowania budynek stał się częścią składową gruntu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy swą decyzję z dnia [...]r., nie znajdując podstaw prawnych do zmiany swojego stanowiska. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, iż słusznie wskazał w decyzji z dnia [...]r. skład orzekający, że z uwagi na fakt, iż decyzja Kolegium z dnia [...]r. Nr [...], której stwierdzenia nieważności domaga się W. F. H., była oceniana w zakresie jej zgodności z prawem zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz Sąd Najwyższy (na skutek rewizji nadzwyczajnej), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. związane jest oceną prawną wyrażoną w przy wołanych orzeczeniach Sądów (art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym). W związku z tym nie jest możliwe wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wyłączenie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, po jej weryfikacji przez Naczelny Sąd Administracyjny, związane jest z prawomocnością i mocą wiążąca orzeczenia oraz powagą rzeczy osądzonej, bowiem, jak wyżej wykazano, orzeczenie Sądu wiąże nie tylko strony i sąd, ale i organy administracji. Orzeczenie prawomocne pociąga za sobą tę konsekwencję, że nikt nie może negować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści. Powaga rzeczy osądzonej pełni istotną funkcję dla zagwarantowania stabilności prawnej powstałej w wyniku rozstrzygnięcia, przez wykluczenie ponownego rozpoznania sprawy. Sygn.akt II SA/Wr 425/03 4 Na marginesie Kolegium wyjaśniło, że podniesione w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzuty należy uznać za nieuzasadnione, bowiem w zakresie oddania nieruchomości gruntowej jako działki budowlanej w użytkowanie wieczyste przed wydaniem pozwolenia na budowę wypowiedziało się Kolegium w decyzji z dnia [...]r., Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyroku, jak też Sąd Najwyższy w wyroku odnoszącym się do rewizji nadzwyczajnej. Odnośnie zarzutu dot. niezgodności zapisów § 6 aktu notarialnego, zobowiązującego do wybudowania obiektu dwukondygnacyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Kolegium wskazało, iż postanowienia umowy (w tym § 6) były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide str. 5 w/w wyroku z dnia 24 listopada 1997r.) Przedstawiona wyżej argumentacja potwierdza w ocenie Kolegium, że decyzja Kolegium z dnia [...]r. nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Z tych to zatem względów orzeczono jak wyżej. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...]r. oraz na całokształt pracy (rozpatrywanie sprawy bez należytej wnikliwości w meritum) Kolegium w zakresie rozpatrywania odwołania z dnia [...]r. od decyzji Zarządu Miasta G. nr [...] z dnia [...]r. w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej przy ul. S. [...] w G. -wniósł W. F. H . Powołując się na liczne, wymienionych w skardze dokumenty, wydawane począwszy od roku [...], skarżący stwierdza, że sprawa rozwiązania umowy użytkowania wieczystego obejmująca grunty działki nr [...] była rozpatrywana w przedziale czasowym od momentu podpisania aktu notarialnego do wydania decyzji o rozwiązaniu użytkowania wieczystego z pominięciem rozpatrzenia okresu sprzed podpisania aktu notarialnego. W ocenie skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w trakcie rozpatrywania pierwszego odwołania od decyzji nr [...] nie dokonało weryfikacji uzasadnień Urzędu Miejskiego w G. zawartych w wymienionej decyzji i w piśmie nr [...] ze stanem faktycznym, z przepisami prawa budowlanego i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jedynie ograniczyło się do rozpatrzenia sprawy w świetle art. 240 kc i art. 26 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zdaniem skarżącego, przepisy te w tym przypadku, nie mogą być podstawą prawną do rozwiązania umowy użytkowania wieczystego, ponieważ wybudowany budynek był wzniesiony zgodnie z wymogami prawa budowlanego i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sygn.akt II SA/Wr 425/03 5 W tej sytuacji skarżący uważa, iż sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia i wyjaśnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ; stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...]r. skarżący ponowił zarzut, iż Kolegium rozpatrując odwołanie od decyzji Zarządu Miasta G. nr [...] z dnia [...]r., ograniczyło się tylko do sprawy rozwiązania umowy użytkowania wieczystego, pomijając m. innymi okoliczności zawarcia tej umowy, a konkretnie sposób wydania kwestionowanej decyzji poprzedzającej zawarcie umowy w formie aktu notarialnego. W toku rozprawy skarżący nadto zarzucił, że decyzja Zarządu Miasta G. nr [...]z dnia [...]r. nie została właściwie podpisana, stąd narusza przepis art.156 & 1 pkt.l k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 &1 lub art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga W. F. H. nie może być uwzględniona, jako że ocena Sygn.akt II SA/Wr 425/03 6 przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu nie dają podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji Jak i poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia [...]r., Nr [...]. Uchylenie bowiem decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art.145 & 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że art. 16 § 1 k.p.a. ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.. Podkreślić jednak przy tym należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uregulowane jest w sposób ścisły przepisami art. 156 k.p.a. do art. 159 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 & 1 k.p.a. /por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987r,. sygn. akt IV S.A. 1062/86, ONSA 1987, Nr 1, poz.35/. Powyższe ustalenie oznacza tyle, że w tym postępowaniu nie można było rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Słuszne jest w tej sytuacji stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone jedynie do weryfikacji decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowana decyzja. Uruchomienie nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi bowiem do zastępowania mechanizmu kontroli instancyjnej decyzji Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w myśl art. 157 & 2 k.p.a. - na żądanie strony lub z urzędu. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 1997r. sygn. akt II S.A./Wr 1253/96 oddalona została skargę W. F. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r., Nr [...]utrzymującą w decyzję Zarządu Miasta G. z dnia [...]r, Nr [...] w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w G. przy ul. S. nr [...] w granicach działki nr [...] . Sygn.akt II SA/Wr 425/03 7 W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...]r., Nr [...]nie narusza przepisów prawa, wynika zaś z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana ocena prawna sprawy jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie ; przepisami. Niewątpliwe jest zatem, że przedmiotem opisanego wyżej rozstrzygnięcia sądowego była kwestia rozwiązania umowy użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w G. przy ul. S. nr [...] w granicach działki nr [...] . Sąd badając zgodność z prawem decyzji Kolegium z dnia [...]r., Nr [...] w oparciu o przepis art.21 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz.365 ze zm./ zobowiązany był w ramach tej kontroli do zbadania także, czy nie miało miejsce naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji / art.22 ust.l pkt.2 i ust.3 w/w ustawy o NSA/. Sąd bowiem w myśl art.51 ustawy o NSA nie był związany granicami skargi, a przy stwierdzeniu naruszenia prawa powodującego nieważność zaskarżonej decyzji nie był nawet związany zakazem referomationis in peius. W sprawie powyższej, oznaczonej sygn.akt II S.A./Wr 1253/96, Sąd oddalając skargę na opisaną wyżej decyzję Kolegium z dnia [...]r., nie dopatrzył się naruszenia prawa. Wskazać należy, a na co trafnie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., że stosownie do art.30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /ustawy obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji/, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie przyjęte zostało, że sformułowana w cyt. wyżej art.30 ustawy o NSA zasada, w myśl której ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże ten Sąd oraz organ, - oznacza, że także w przyszłości - ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd, będzie on nadal związany ocena prawna wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone w prawem określonym terminie /por. wyrok Sadu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998r., III RN 130/97, OSNPAiUS z 1998r, Nr 1, poz.2/. Istotną także okolicznością w niniejszej sprawie jest to, iż wyrokiem z dnia 8 października 1998r. sygn. akt III RN 56/98 Sąd Najwyższy oddalił rewizję nadzwyczajną Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od opisanego wyżej wyroku NSA z dnia 24 listopada 1997r., sygn.akt II S.A./Wr 1253/96, stwierdzając, że wniesiona rewizja nie jest uzasadniona. W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że skoro Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym wyżej prawomocnym wyroku z dnia 24 listopada 1997r. uznał za nienaruszające prawą decyzje administracyjne w sprawie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Sygn.akt II SA/Wr 425/03 8 G. przy ul. S. nr [...] w granicach działki nr [...] i wyrok ten nie został wzruszony w trybie przewidzianym, to zgodnie z cyt. wyżej art.30 ustawy o NSA, obecnie zaś zgodnie z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, ten pogląd prawny wiąże Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Podkreślić przy tym należy, że nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w trybie przewidzianym (por. wyrok NSA z dnia 18.01.1996 r., SA/Ł 2457/94, niepubl.; także Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, Warszawa 1998, s. 494). W świetle powyższych ustaleń zgodzić się w pełni należy ze stanowiskiem i argumentacją Kolegium zawartą w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]r, Nr [...]. Trafne jest w tym względzie powołanie się Kolegium na wyrok NSA z dnia z 18 grudnia 1992 r., sygn.akt I SAB 63/92 , stwierdzający, że oddalenie przez NSA skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu (art. 30 ustawy o NSA) w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Podobny pogląd wyrażony został przez NSA w postanowieniu z 19 lutego 200Ir. sygn. akt II SAB 278/00-287/00 (niepublikowanym), a podzielanym w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez Sąd (oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) - jest w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...]r, Nr [...], wydana została z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi W. F. H. i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.