II SA/Wr 427/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. H., J. K. oraz W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych A S.A nr [...] przy ul. O. [...] we W., zlokalizowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz na działce nr [...] obręb R. we W. postanawia: I. umorzyć postępowanie ze skargi B. H. i J. K.; II. odrzucić skargę W. J. B. H., J. K. oraz W. J. złożyli w niniejszej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych A S.A nr [...] przy ul. O. [...] we W., zlokalizowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz na działce nr [...] obręb R. we W. Wraz z odpowiedzią na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu przesłało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., którą uwzględniając skargę w całości, uchyliło będącą przedmiotem skargi - własną decyzję ostateczną z dnia [...] nr [...]. W związku z powyższym organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania ze skargi B. H. oraz J. K., wnioskując jednocześnie o odrzucenie skargi wniesionej przez W. J. Wskazano, że osoba ta nie została uznana przez organy administracyjne obu instancji za stronę niniejszego postępowania. Nie była zatem adresatką obu decyzji wydanych w sprawie, skutkiem czego nie spełniła podstawowej przesłanki dopuszczalności skargi wyrażonej w art. 52 §1 p.p.s.a. tj. wyczerpania środków zaskarżenia, służących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte skargą B. H. i J. K. podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z przepisem art. 54 § 3 p.p.s.a, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, przy czym uwzględnienie skargi w trybie w/w przepisu prawa należy oceniać w kontekście wniosków skargi wniesionej do sądu administracyjnego. W skardze zakwestionowano prawidłowość decyzji organu odwoławczego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jak bezsprzecznie wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchyliło będącą przedmiotem skargi decyzję własną. Tym samym decyzja wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. jako wydana przez organ odwoławczy, zastępuje zaskarżoną do sądu decyzję i jest ostateczna. Przepis ten zawiera samodzielne upoważnienie organu administracji publicznej do weryfikacji m.in. rozstrzygnięć (decyzji, postanowień) zapadłych w postępowaniu administracyjnym. Decyzja wydana w trybie w/w przepisu prawa eliminuje z obrotu prawnego decyzję będącą przedmiotem skargi i podlega samodzielnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tej sytuacji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, co orzeczono w punkcie pierwszym niniejszego postanowienia. W zakresie skargi złożonej przez W. J. należy wskazać, że postępowanie sądowo administracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. legitymacje skargową posiada podmiot mający w tym interes prawny. Wymaga to zatem stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. W sytuacji, gdy jak wynika z akt administracyjnych W. J. nie była adresatką wydanych w niższej sprawie decyzji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] umorzyło postępowanie odwoławcze zainicjowane również przez nią, brak jest omawianego związku. W konsekwencji, nie została również spełniona podstawowa przesłanka dopuszczalności skargi wyrażona w art. 52 § 1 tj. wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 należy rozumieć sytuację, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego lub inny jego uczestnik na prawach strony złoży określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. Wymóg ten uważa się za spełniony i każdy z podmiotów określonych w art. 50 p.p.s.a uzyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia. Zatem w odniesieniu do W. J. przedmiotem zaskarżenia przez nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mogła być znajdująca się w aktach administracyjnych decyzja z dnia [...] nr [...] umarzająca postępowanie odwoławcze, nie zaś decyzja będąca przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie. Z tych względów należało uznać, że wniesienie skargi w niniejszej przez W. J. było niedopuszczalne. W konsekwencji wniesiona przez nią skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. oraz § 3 tej samej ustawy, w punkcie drugim sentencji.