II SA/Wr 427/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia WSA Alicja Palus (spr.), Protokolant Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2009r. sprawy ze skargi W. W. działającego w imieniu firmy Cukiernia-Kawiarnia "W." na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę salonu samochodowego z częścią ekspozycyjną, serwisową, biurową i garażem podziemnym oraz częścią mieszkalną I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm./ oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. w samorządzie powiatowym /t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm./, działający z upoważnienia Prezydenta W. Zastępca Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo "K." z siedzibą w G. ul. M. [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie salonu samochodowego z częścią ekspozycyjną, serwisową, biurową i garażem podziemnym oraz częścią mieszkalną na piętrze, bez przyłączy we W. przy ul. L.[...], na działkach nr:[...], [...], [...] i [...], [...], obręb P. /kategorie obiektów: XVII - budynek salonu, XXII – parkingi/. W osnowie decyzji organ orzekający określił również szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych i szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, a ponadto pouczył, że inwestor jest zobowiązany przed przystąpieniem do użytkowania uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu zaliczanego do XVII i XXII kategorii obiektów budowlanych, oraz że kierownik budowy jest zobowiązany prowadzić dziennik budowy, umieścić na budowie w widocznym miejscu tablicę informacyjną i ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. Organ wskazał również numery ewidencyjne działek objętych obszarem oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że w dniu [...] pełnomocnik I. K. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę salonu samochodowego z częścią ekspozycyjną, serwisową, biurową i garażami podziemnymi oraz częścią mieszkalną na piętrze, bez przyłączy we W. przy ul. L.[...]. Do wniosku dołączono dokumenty określone w art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego, który spełniał wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, niezbędne do wydania wnioskowanej decyzji. Z uzasadnienia wynika również, że projektowana inwestycja spełnia ustalenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] o warunkach zabudowy, a jej budowa nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych. jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm./, a w szczególności spełnia wymagania ustalone w § 16 tego aktu wykonawczego w zakresie dostępności budynku dla osób niepełnosprawnych oraz warunki określone w przepisach ustawy – Prawo budowlane. Organ orzekający podał również w uzasadnieniu, że projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami o przynależności do odpowiednich izb zawodowych, został uzgodniony w rzeczoznawcami ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, bhp i sanitarnohigienicznych, a ponadto obejmuje całe zamierzenie budowlane /bez przyłączy/. Wskazał przy tym – w sposób konkretny – dokumenty i uzgodnienia przedłożone przez inwestora. W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający stwierdził, że wniosek inwestora wraz z projektem budowlanym spełnia warunki określone w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, niezbędne do wydania wnioskowanej decyzji, a zatem zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy należało orzec jak we wstępie. Od opisanej powyżej decyzji odwołanie – uzupełnione pismami z dnia [...] i [...] – wniósł W. W., działający jako przedstawiciel firmy Cukiernia – Kawiarnia "W." we W. ul. L. [...]. Zwrócił się w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z obowiązującymi przepisami ustawy – Prawo budowlane, wskazując w uzasadnieniu wniosku, że inwestycja posiada zaprojektowany wjazd przy ul. L., przebiegający częściowo przez teren jego posesji /działka nr [...]/, w bezpośrednim sąsiedztwie budynku cukierni, na co nie wyraża on zgody. Ponadto, w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu nie oddzielono projektowanego wjazdu od istniejącego utwardzenia terenu użytkowanego przez skarżącego /główne dojście do cukierni i ogródek odpoczynku dla klientów firmy/. Wobec tego wjazd ten narusza interesy osób trzecich, nie zachowuje zasady dobrego sąsiedztwa a ponadto zakłóca prawidłowe funkcjonowanie firmy. W odwołaniu podniesiono również, że magazyn wyrobów gotowych cukierni usytuowany jest od strony ul. L. i z uwagi na konieczność zachowania przepisów sanitarnych nie ma innej możliwości załadunku wyrobów gotowych. Uzupełniając odwołanie pismem z dnia [...]r., W. W. wskazał, że działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Zwrócił też uwagę, że w przedmiotowej sprawie nie są zachowane przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko inwestycji nie zaliczonych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska, obiektów oraz robót zmieniających stosunki wodne /Dz. U. Nr 93, poz. 590/. Zarzucił ponadto, że projekt budowlany nie uwzględnia analizy zagrożeń i zabezpieczeń oraz sposobu przeciwdziałania w wymiarze gwarantującym bezpieczeństwo szeroko pojmowanego otoczenia realizowanej inwestycji. Zwrócił też uwagę, że nastąpi utrata wymagań użytkowych, zdrowotnych, sanitarno-higienicznych oraz bezpieczeństwa w stosunku do budynku położonego na jego działce. Wystąpi też nadmierne zacienianie nieruchomości i kierowanie na ich teren wód opadowych. Przeznaczenie obiektu spowoduje zwiększenie poziomu hałasu oraz stężenia spalin. Ograniczone zostaną też możliwości rozbudowy i zagospodarowania nieruchomości. Przywołując treść art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, W. W. stwierdził, że inwestycja skutkuje szkodą dla prowadzonej przez niego działalności oraz szkodą dla mieszkańców, znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Obiekt naruszać będzie również art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w części dotyczącej prawa własności i uprawnień osób trzecich poprzez ograniczenie dostępu do drogi publicznej, bowiem zaprojektowany dojazd nie spełnia wymogów "pełnowartościowej drogi publicznej". Lokalizacja obiektu narusza też zasady równości stron i zasadę ochrony praw osób trzecich. Wynika to z konieczności sytuowania przyszłych obiektów na działkach sąsiednich w większej odległości od granicy, z czym wiąże się utrata wartości części nieruchomości. W kolejnym piśmie z dnia [...]. W. W. wskazał, że na ścianie zachodniej budynku /cukierni/ nie znajdują się otwory okienne, ponieważ nie przewidywał tego projekt, natomiast usytuowany jest system wymiany powietrza pochodzący od systemów klimatyzacyjnych oraz kanały wentylacyjne na poszczególnych poziomach. Ponadto na drugim piętrze znajdują się pomieszczenia mieszkalne. W ocenie strony odwołującej się zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawa budowlanego poprzez fakt, iż uniemożliwia dostęp do drogi publicznej również właścicielom nieruchomości - działek nr [...], [...] i [...]. Dostęp do drogi publicznej dla właścicieli tych działek, o czym stanowi decyzja o warunkach zabudowy dla działek nr [...], [...] i [...] przebiega przez działki nr [...] i [...] - po podziale odpowiednio działki nr [...], [...] /dawna dz. nr [...]/ oraz [...] dla działki nr [...]. Zauważył przy tym, że działka nr [...] po dokonanym podziale geodezyjnym nie spełnia funkcji drogi, a ponadto z decyzji o podziale z dnia [..]. wynika, że opisany w tej decyzji dostęp do drogi publicznej dla działek nr [...], [...] i [...] polegający korzystaniu w tym celu z działek nr [...] i [...], jest niemożliwy wskutek wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem odwołującego się w tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja rażąco narusza interes osób trzecich gdyż pozbawia społeczność lokalną trzech dużych budynków mieszkalnych wielorodzinnych dostępu do drogi publicznej, a zarzuty te pozwalają również na stwierdzenie, że planowana inwestycja narusza zasady dobrego sąsiedztwa. W złożonych w toku postępowania odwoławczego pismach z dnia [...] oznaczonych jako: "Odpowiedź na działanie z [...]. oraz na jego uzupełnienie z dnia [...]" i odpowiedzi na odwołanie z dnia [...]" I. K. wniósł zastrzeżenia do odwołania, zakwestionował zasadność podniesionych w nim zarzutów oraz legalną możliwość korzystania przez W. W. z przymiotu strony, wykorzystując w prezentowanej w tym zakresie argumentacji orzecznictwo sądowoadministracyjne. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda stosując przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy, uwzględniając w nim dotychczasowe czynności procesowe, a następnie przedstawił – podzielając ocenę dokonaną przez organ pierwszej instancji, - szczegółową argumentację dla umotywowania przyjętego w sprawie stanowiska. Organ przywołał przepis art. 35 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, wskazał również na regulację przyjętą w przepisach art. 32 ust. 4 i 35 ust. 4 tej ustawy, a następnie wyjaśnił, że przedstawiony projekt budowlany zgodny jest z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę salonu samochodowego z częścią ekspozycyjną, serwisową, biurową i garażem podziemnym oraz częścią mieszkalną na piętrze. Wskazał przede wszystkim, że zachowane zostały wymagania co do linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy /0,3/, a także parametrów projektowanego budynku mieszkalnego w zakresie: -szerokości elewacji frontowej /od 37,5 do 56 m/, - wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od strony ul. L. - 7 m /z tolerancją do 5%/ a od strony ul. Na O. Gr. - od 4,5 do 7 m), - układu połaci dachowych /dach płaski/. Zapewniona została także wymagana minimalna ilość miejsc parkingowych, określona jako 30-miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni sprzedaży i 2 miejsca postojowe na 1 mieszkanie. Wojewoda zwrócił też uwagę, że w rozpatrywanej sprawie, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, obowiązującą linię zabudowy określono jako kontynuację zabudowy usługowej na działce nr [...]/ul. L./ oraz jako linię równoległą do granicy działki nr [...], poprowadzoną od narożnika istniejącej stacji paliw na działkach nr [...] i [...] /ul. L./ - zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji o warunkach zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,3; szerokość elewacji frontowej /od strony ul. L./ wynosi 55 m; wysokość elewacji frontowej od ul. Na O. G. 4,45 m, natomiast od ul. L. 7,30 m. Przedstawiony projekt budowlany gwarantuje także spełnienie wymagań co do liczby i usytuowania miejsc parkingowych na terenie planowanej inwestycji i przewiduje 43 miejsca postojowe przy zaprojektowanej sali sprzedaży 300 m2 i dwóch mieszkaniach. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania w zakresie obsługi komunikacyjnej, która ma się odbywać poprzez istniejący zjazd z ul. L. i drogę dojazdową w pasie ul. L.. Pozostaje to w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy, ponadto projekt obsługi komunikacyjnej docelowej uzyskał pozytywną opinię Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta /z dnia [...] r., nr [...]/. Nie daje się również stwierdzić na podstawie przedstawionego projektu budowlanego, by istniejący dojazd odbywał się poza jezdnią ulicy L., tym samym, by planowana inwestycja pozbawiała dostępu do drogi publicznej skarżącego jako właściciela działki sąsiedniej. W tych okolicznościach podniesiony w odwołaniu zarzut, jakoby dojazd na teren działki inwestora odbywał się częściowo przez teren nieruchomości skarżącego nie znajduje potwierdzenia. Nie znajduje także uzasadnienia żądanie "oddzielenia" istniejącego dojazdu od terenu odwołującego się, albowiem, na co należy zwrócić uwagę, droga publiczna przez którą odbywa się dojazd nie stanowi własności inwestora, dodatkowo też, posiada on ściśle określoną możliwość inwestowania na tej drodze /określoną ww. uzgodnieniem/. W ocenie organu orzekającego nie daje się również stwierdzić, by projektowane zamierzenie budowlane pozbawiało dostępu właściciela nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...] i [...] /S. M. "B."/, która, zgodnie z decyzją podziałową z dnia [...] odbywać ma się przez działki nr [...]i [...]. Projekt budowlany przewiduje zagospodarowanie działki nr [...]/wydzielonej z działki nr [...]/ uwzględniając zgodę Gminy W. na przeznaczenie tej działki na cele budowlane zawartą w piśmie z dnia [...] /pismo w części "dokumenty i uzgodnienia" projektu budowlanego/. W związku z tym, w postępowaniu o pozwolenie na budowę należy przyjąć, że dostęp do drogi publicznej dla właściciela działek nr[...], [...] i [...] będzie zapewniony przez teren działki nr [...], która jest przeznaczona pod drogę. Działka natomiast [...]nie spełnia funkcji drogi /co stwierdza również skarżący w odwołaniu/, w związku z czym należy stwierdzić, że zawarty w art. 5 pkt 9 Prawa warunek poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym dostępu do drogi publicznej, w fazie, projektowania obiektu budowlanego jest spełniony. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda wskazał, że w prowadzonym postępowaniu nie podlegają rozpoznaniu zarzuty zawarte w odwołaniu wskazujące na zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego spowodowane lokalizacją zjazdu, albowiem nie dotyczą one kwestii związanych z procedurą uzyskiwania pozwolenia na budowę lecz należą do kategorii związanej z bezpieczeństwem ruchu drogowego. Podobnie, nie podlegają rozpoznaniu kwestie związane z możliwymi utrudnieniami jakie mogą powstać w działalności firmy strony odwołującej się w razie zrealizowania inwestycji. Należy wskazać, ze pozostają one poza sprawdzeniem /o którym mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego/ przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, a zatem organy te nie są właściwe do ich rozpoznania. Wyjaśnił również, że planowana inwestycja w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm./, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie jest wymagane przed wydaniem pozwolenia na budowę uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 46 ust. 1 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska /Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150/. Mając na uwadze, że zgodnie z przepisami tytułu I działu VI rozdziału 2 Prawa ochrony środowiska /art. 46 – 57/, raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzany jest w ramach postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a w niniejszej sprawie postępowanie takie nie jest wymagane, to wskazać trzeba, że nie ma też podstaw prawnych, by w ramach postępowania o pozwolenie na budowę żądać od inwestora sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, którego sporządzenia domaga się strona skarżąca. Zaznaczyć przy tym należy, że żądanie strony opiera się na nieobowiązujących przepisach przywołanego już wcześniej rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 lipca 1998 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał również, że przyjęte w projekcie rozwiązania polegające na wybudowaniu muru oporowego w formie ściany szczelnej zamiast istniejącej skarpy a także utwardzenie terenu, z którego wody opadowe będą odprowadzane do kanalizacji ogólnospławnej nie będą powodować zmiany stanu wód oraz kierunku ich spływu, czego wymaga § 28 i § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto stwierdził, że projekt przewiduje także dostępność wydzielonych części budynku (sali obsługi klientów, toaleta) dla osób niepełnosprawnych, przy czym dla tych osób zapewniono 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych. Planowana inwestycja nie będzie także naruszać innych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a w szczególności nie będzie wpływała negatywnie na zapewnienie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach znajdujących się w budynku stanowiącym własność strony odwołującej się, a sąsiednim w stosunku do projektowanego. W odnoszącej się do tej kwestii argumentacji organ orzekający szczegółowo zanalizował treść przepisów § 13 ust. 1 pkt 1a i 2, § 13 ust. 2, § 57 i § 60 powoływanego wcześniej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odnosząc ją do okoliczności faktycznych istniejących w rozpoznawanej sprawie w tym przede wszystkim do obiektów posadowionych na sąsiednich działkach i uznał, że żaden z przywoływanych przepisów nie został naruszony przy projektowaniu zamierzonej inwestycji. Stwierdził ponadto, że projekt budowlany zawiera dokumenty świadczące o zapewnieniu dostaw, energii elektrycznej, ciepła, a także oświadczenie o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków oraz warunki przyłączenia do tych sieci, a ponadto został uzgodniony bez zastrzeżeń przez rzeczoznawców ds. sanitarnohigienicznych, zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy co do zgodności z odpowiednimi przepisami. Został też sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia oraz sprawdzony w wymaganym zakresie. Przedstawiona została także informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W konkluzji zamieszczonej w zakończeniu uzasadnienia Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany należy ocenić jako prawidłowy i kompletny z punktu wymagań stawianych przez przepisy art. 34 Prawa budowlanego jak też rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz. U. Nr 120, poz. 1133/. Projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów Prawa budowlanego, cytowanego już rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zamierzenie budowlane zgodne jest także z decyzją Prezydenta W. z dnia [...], nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedstawionego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto inwestor złożył prawidłowo sporządzone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spełnione tym samym zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji obowiązany był zatem do wydania na rzecz inwestora wnioskowanej przez nich decyzji. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował W. W., reprezentujący firmę Cukiernia – Kawiarnia "W." we W. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł o uchylenie decyzji Wojewody z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] Nr[...], a ponadto o wstrzymanie ich wykonania. Uzasadniając żądanie sformułowane w petitum skargi W. W. oświadczył, że podtrzymuje zarzuty zawarte w odwołaniu, podkreślając w szczególności, że planowana inwestycja narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zlokalizowanie jej w odległości trzech metrów od szczytowej ściany budynku, należącego do reprezentowanej przez niego spółki, na której to ścianie znajdują się punkty czerpania powietrza. Skarżący zarzucił również, że zaplanowanie dojazdu do obiektu nowej inwestycji w odległości 1,5 m od ściany budynku produkcyjnego spółki narusza przepisy sanitarne i uniemożliwia dostęp do miejsca odbioru produktów spożywczych oraz wywóz z magazynu gotowych wyrobów. W skardze podniesiony został również zarzut naruszenia przez organy orzekające w postępowaniu instancyjnym przepisów formalnych, w tym art. 7 i art. 9 kpa poprzez nieuwzględnienie propozycji alternatywnych rozwiązań komunikacyjnych i jednoczesne niewyjaśnienie powodów takiego działania przez organy właściwe w sprawie. Organowi odwoławczemu zarzucono ponadto naruszenie przepisów art. 8 i art. 10 kpa poprzez niezawiadomienie skarżących o zakończeniu postępowania drugoinstancyjnego i pozbawienie ich z tego względu możliwości zgłoszenia swoich żądań i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oświadczając dodatkowo, że w jego ocenie zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, wobec czego nie znaleziono podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnik uczestnika postępowania – I. K. adw. K. Dz. przedstawił pismo oznaczone jako "odpowiedź na skargę", w którym wniósł o oddalenie skargi wobec podniesienia niezasadnych zarzutów i niezaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiących podstawę do uchylenia decyzji. Na rozprawie w dniu [...]. skarżący oświadczył, że popiera skargę i wyjaśnił, iż propozycje rozwiązań komunikacyjnych korzystniejsze dla stron były przedstawione Prezydentowi W. na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Pełnomocnik uczestnika postępowania – Spółdzielni. Mieszkaniowej. B., S. G. – działająca na podstawie upoważnienia udzielonego do protokołu rozprawy przez Prezesa Spółdzielni, wniosła o uwzględnienie skargi i podała, że w dniu [...] złożony został wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, który Wojewoda przekazał do rozpoznania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego jako organowi właściwemu. Odraczając rozprawę Sąd postanowił zobowiązać skarżącego do doręczenia pism wnoszonych w toku instancyjnego postępowania administracyjnego, w których przedstawione były propozycje rozwiązań komunikacyjnych, inne niż przewidziane w projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, natomiast pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej "B." do doręczenia odpisu wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowego pozwolenia na budowę. Na rozprawie wyznaczonej na dzień [...] skarżący oraz pełnomocnik Spółdzielni Mieszkaniowej wnieśli o uwzględnienie skargi. Sąd odraczając ogłoszenie wyroku postanowił zwrócić się do Wojewody o doręczenie w terminie 7 dni ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt podziału działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] [...], obręb P., a dowód z tych dokumentów przeprowadzić poza rozprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie przepisów prawa, obligujące do uwzględnienia skargi przy jednoczesnym zastosowaniu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm./, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz skorzystaniu z dyspozycji przepisu art. 135 tej regulacji, stanowiącego, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Materialnoprawną podstawę orzekania stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane. Należą one do sfery prawa administracyjnego, co podporządkowuje postępowanie prowadzone w warunkach tej regulacji – jako postępowanie w sprawie administracyjnej – przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. W procedurze administracyjnej do przepisów postępowania o uniwersalnym charakterze należą zasady ogólne sformułowane m.in. w art. 7 i art. 10 § 1 kpa i będące normami komplementarnymi oraz przepisy zawarte w art. 77 § 1 – 81 kpa, ustalające niektóre reguły postępowania wyjaśniającego. Wskazany powyżej przepis art. 7 statuuje zasadę prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie. Obowiązkowi temu podporządkowany jest każdy organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie administracyjnej i dysponujący kompetencją decyzyjną, a zadośćuczynienie mu następuje poprzez ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości zaistnienia przesłanek warunkujących wydanie zgodnego z prawem orzeczenia, którym organ załatwia sprawę w rozumieniu przepisu art. 104 kpa. Realizując ten obowiązek właściwy w sprawie organ powinien przestrzegać reguł przyjętych w przepisach art. 77 § 1 i art. 80 kpa, gwarantujących prawidłowość czynności dowodowych. W ocenie Sądu organy orzekające w rozpoznawanej sprawie naruszyły prawo w omawianym powyżej zakresie i uchybiły ustawowym obowiązkom, obarczając przez to podjęte orzeczenia wadliwością wymagającą ich uchylenia. Zważyć przede wszystkim należy, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo budowlane stanowi m.in., że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z materiału sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że przed wydaniem pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji ustalone zostały decyzją Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] na rzecz inwestora warunki zabudowy. W osnowie decyzji wydanej w tym przedmiocie wskazano, że teren zainwestowania położony jest przy ul. L. [...]we W., [...], obręb P. i stanowią go działki oznaczone numerami ewidencyjnymi [...], [...] oraz część działek [...], [...] i [...] W pkt 5 omawianej decyzji podano, że linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawione zostały w części graficznej decyzji, stanowiącej załącznik nr 1. W projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją teren objęty zamierzeniem inwestorskim oznaczono jako działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...], [...], obręb P. Należy zatem zwrócić uwagę, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie uwzględniono działek oznaczonych numerami [...] i [...]. Jest to – w ocenie Sądu – okoliczność istotna w kontekście wynikającego z przywołanego wcześniej przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane wymogu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i powinności dokonania w tym zakresie oceny przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Stwierdzenie tej zgodności warunkuje możliwość odwołania się organu właściwego w sprawie pozwolenia na budowę do przepisu art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane stwarzającego pewną ochronę dla inwestora przed uznaniowością w orzekaniu i obligującego organ do udzielenia pozwolenia na budowę w razie spełniania ustawowych – konkretnie określonych – wymagań. Sąd w prowadzonych w tym zakresie rozważaniach uwzględnił to, że ustalenie warunków zabudowy następuje dla określonego terenu, zatem nie tyle istotne są przyjęte dla niego oznaczenia ewidencyjne /geodezyjne/, ile faktyczne jego zlokalizowanie w terenie, odpowiadające obszarowi wytyczonemu ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy liniami rozgraniczającymi. Jednocześnie jednak Sąd uznał, że prawidłowość czynności organów orzekających w sprawie w administracyjnym postępowaniu instancyjnym, podjętych w zakresie dotyczącym omawianej powyżej zgodności budzi wątpliwości nie tylko ze względu na różnicę oznaczeń ewidencyjnych, którą Sąd wyjaśnił uzyskując decyzję Dyrektora Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego we W. z dnia [...] Nr [...], ale przede wszystkim ze względu na częściową niemożność porównania terenu objętego zamierzeniem inwestorskim wskazanego w decyzji ustalającej warunki zabudowy i w pozwoleniu na budowę przy wykorzystaniu załączników graficznych, w tym projektu zagospodarowania terenu. /Sąd zwrócił uwagę, że w części opisowej projektu budowlanego i w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podana jest informacja, że działki oznaczone numerami geodezyjnymi [...] i [...] powstały w wyniku podziału, ale obowiązkiem organu wynikającym z przepisu art. 7 i art. 77 § 1 kpa było wykazanie tej okoliczności w sposób wiarygodny, czyli przynajmniej poprzez podanie danych indentyfikacyjnych decyzji zatwierdzającej podział wskazanej nieruchomości. Zważyć bowiem należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i nie ma obowiązku uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie , jaki był niezbędny dla prawidłowego ustalenia w sprawie stanu faktycznego, gwarantującego dokonanie w sposób właściwy tzn. zgodny z zasadą praworządności, subsumpcji./ Należy w tym miejscu dodatkowo wskazać, że stosownie do przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, wcześniej powołanego, projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej. W ocenie Sądu sposób naniesienia w projekcie zagospodarowania terenu, stanowiącym obligatoryjny element projektu budowlanego, przebiegu granicy działek inwestora i przebiegu granicy przyjętej w decyzji ustalającej warunki zabudowy /poza częścią południową/ nie spełnia wymogu wskazanego w powołanym powyżej przepisie aktu wykonawczego, a z tego względu stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tej decyzji nie jest wiarygodne. Dodatkowo należy wskazać, że oceniając tę zgodność organy orzekające uznały, że w projekcie budowlanym zachowana została linia zabudowy określona w decyzji ustalającej warunki zabudowy /pkt 2 a ppkt 1/. Istotne jednak jest, że w części opisowej projektu budowlanego żadnej informacji dotyczącej linii zabudowy nie zamieszczono, natomiast w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie wyznaczono obowiązującej linii zabudowy wg decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy, mimo przyjęcia takiego oznaczenia graficznego w legendzie rysunku. Sąd zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda uznając zgodność linii zabudowy przyjętej w projekcie budowlanym i w decyzji Nr [...] dla uzasadnienia swego stanowiska posłużył się sformułowaniem zamieszczonym w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ale ze względu na okoliczności powyżej przedstawione brak jest – zdaniem Sądu – podstaw dla uznania zasadności tego stwierdzenia. Zważyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy – Prawo budowlane, powoływanej poprzednio, do podstawowych obowiązków projektanta należy: opracowanie projektu w sposób zgodny m.in. z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań. Ponadto – w uznaniu Sądu – treść przepisu art. 20 ust. 4 tej ustawy oraz przepisów określających zakres i treść czynności podejmowanych przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę, uprawnia do stwierdzenia, że to projektant jako osoba pełniąca samodzielną funkcję techniczną o kwalifikacjach potwierdzonych zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 omawianej ustawy, ponosi odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie koncepcji z przepisami. Zaistnienie wątpliwości w tym zakresie oznacza – zdaniem Sądu – konieczność uzyskania od projektanta gwarancji co do tego, że zastosowana w projekcie koncepcja czy rozwiązanie projektowe nie naruszają obowiązujących przepisów. Ustawodawca nie upoważnił bowiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę do zastępowania projektanta w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja organu właściwego w sprawach w tym przedmiocie została ograniczona do czynności o charakterze kontrolnym bez możliwości angażowania się w meritum projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc to do okoliczności zaistniałych w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że organ prowadzący postępowanie powinien był zwrócić się do projektanta o uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez wyznaczenie obowiązującej – wg decyzji o ustaleniu warunków zabudowy – linii zabudowy przy użyciu znaku graficznego przyjętego w części rysunkowej projektu budowlanego. W rozpoznawanej sprawie istotne również – zdaniem Sądu – jest to, że z części opisowej projektu budowlanego wynika, że "ze względu na istniejącą różnicę terenu pomiędzy terenami inwestora, a terenem działek sąsiednich nr [...] i [...] od strony w/w działek zaprojektowano zamiast istniejącej skarpy mur oporowy o zmiennej wysokości od 0,2 m do 1,30 m ...". Tak samo przedstawiona została koncepcja projektowa w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarpa jest elementem ukształtowania terenu i z tego względu powinna być – zgodnie z przepisem § 8 ust. 3 pkt 3 powoływanego wcześniej rozporządzenia uwzględniona w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu. Pominięcie tego elementu uniemożliwia bowiem ocenę co do prawidłowego tzn. odpowiadającego usytuowaniu skarpy umieszczenia na terenie inwestycji murku oporowego. Uwzględnienie go w ogólnym zamierzeniu inwestorskim powoduje również dodatkową wątpliwość. Należy bowiem zauważyć, że fragment murku oporowego przewidziany został w projekcie od strony tej części działki nr [...], na której istnieją wbudowane pomieszczenia garażowe. Możliwość korzystania z nich musi zapewnić m.in. droga manewrowa o parametrach wynikających z odpowiednio stosowanych przepisów techniczno- budowlanych w tym rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wcześniej powoływanego oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia[...]. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Konieczność zapewnienia zgodności z tymi przepisami projektu zagospodarowania terenu wynika z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, którego treść uprawnia do stwierdzenia, że oświadczenie projektanta składane w trybie art. 20 ust. 4 wskazanej powyżej ustawy o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej z obowiązku sprawdzenia tej zgodności i dokonania oceny w granicach wskazanych przez powołany przepis. Ta kwestia, istotna ze względu na zastrzeżenie wpisane w treść art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, stanowiącego o konieczności zapewnienia przy projektowaniu obiektu budowlanego poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej nie została wyjaśniona przez organy orzekające w postępowaniu instancyjnym. Należy w tym aspekcie rozważań zwrócić uwagę, że wielokrotnie sądy administracyjne w sprawowanym orzecznictwie podkreślały, że "... w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi lub może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego" /np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2003r., sygn. akt IV SA 3483/02, Lex nr 156958/. Wskazywano przy tym, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektów budowlanych /por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 18 października 2004r., sygn. akt IV SA 4878/02, Lex nr 164448, z dnia 22 marca 2005r., sygn. akt VII SA/Wr 176/04, Lex nr 189160, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005r., sygn. akt II OSK 672/05, Lex nr 203713/. W ocenie Sądu dokonywanej z uwzględnieniem przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane należy ustalić, czy wprowadzenie na działkę lub teren nowych elementów przestrzennych poddanych regulacji ustawowej ze względu na sposób posadowienia oraz parametry i właściwości techniczne nie powoduje naruszenia chronionych interesów osób trzecich. Zdaniem Sądu kwestie związane ze stosowaniem w postępowaniu prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane istotne są również przy ocenie prawidłowości przyjętych w projekcie zatwierdzonym zaskarżoną decyzją rozwiązań komunikacyjnych. Z doręczonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że w odwołaniu z dnia [...] W. W. sformułował konkretne zarzuty dotyczące obsługi komunikacyjnej terenu zainwestowania, wskazując, na naruszenie uzasadnionego interesu własnego i prowadzonej firmy oraz interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości w tym działek oznaczonych numerami [...], [...] i [...]. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że poprzez odwołanie realizowana jest w postępowaniu administracyjnym zasada dwuinstancyjności, sformułowana w art. 15 kpa i mająca również walor zasady ustrojowej z racji wpisania jej w treść art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z przyjętą koncepcją zasady dwuinstancyjności organ odwoławczy jest zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia na nowo sprawy administracyjnej w jej całokształcie i wydania orzeczenia po uprzednim wszechstronnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych w niej okoliczności. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie zastosował się do tych powinności dokonując oceny w odniesieniu do przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań komunikacyjnych. Z materiału sprawy wynika, że Wojewoda ocenę w tym zakresie ograniczył do stwierdzenia, że skarżący i właściciel sąsiednich nieruchomości /Spółdzielnia Mieszkaniowa "B."/ mają zapewniony dostęp do drogi publicznej. W uznaniu Sądu fakt, że ustawodawca to uprawnienie przykładowo wyartykułował w przepisie nie oznacza, że wyczerpuje ono katalog dóbr i praw składających się na wymagający poszanowania uzasadniony interes osób trzecich. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie zaakceptowany został pogląd, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę właściwy organ nie może odstąpić od obowiązku zbadania, czy zrealizowanie inwestycji nie doprowadzi do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich /np. E. Radziszewski: Prawo budowlane, Przepisy i komentarz, Warszawa 2006; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 2244/06, Lex nr 334165/. Sygnalizowano także zasadność przeprowadzenia rozprawy z udziałem stron w sytuacji, gdy należałoby uzgodnić interesy stron /por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ol 833/07, Lex nr 347909/. Wymaga przy tym wyjaśnienia to, że – zdaniem Sądu – uzgodnienie rozwiązań komunikacyjnych z odpowiednią jednostką – zarządcą drogi nie eliminuje ustawowych powinności organu uprawnionego do orzekania o pozwoleniu na budowę, wynikających z wcześniej powoływanych przepisów procesowych. W ocenie Sądu uzgodnienie jest tylko zaakceptowaniem przez uprawnioną jednostkę przedstawionej przez projektanta koncepcji w odpowiednim zakresie, co nie oznacza, że nie jest możliwe zaakceptowanie innej propozycji. Wymóg zgodności z przepisami prawa, w tym z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane projektowanego rozwiązania sprawia, że możliwe jest – zdaniem Sądu – zakwestionowanie nawet uzgodnionej koncepcji projektanta. Jednostka uzgadniająca nie jest bowiem uprawniona do stosowania w dokonywanej czynności wskazanego powyżej przepisu. Sąd rozważając opisywaną powyżej kwestię zwrócił uwagę na konieczność zachowania przy projektowaniu obsługi komunikacyjnej, dla przedmiotowego obiektu istniejącego wjazdu od strony ulicy L. Warunek ten określony został w decyzji ustalającej warunki zabudowy, która posiada walor prawomocności i funkcjonuje w obrocie prawnym. W ocenie Sądu to zastrzeżenie nie wyłącza możliwości zmodyfikowania rozwiązań komunikacyjnych w taki sposób, aby nie budziły one uzasadnionych zastrzeżeń osób trzecich. Organy orzekające w postępowaniu instancyjnym nie rozważyły jednak takiego wariantu, a organ odwoławczy nie podjął działań mogących pomóc w uzgodnieniu interesów stron postępowania, mimo wskazywania przez skarżącego, że akceptacja proponowanego przez projektanta sposobu obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji będzie skutkowała pozbawieniem jego firmy możliwości działania w sposób wymagany przepisami sanitarnymi i przepisami bhp. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Sąd uznał, że organy orzekające w postępowaniu instancyjnym nie wyjaśniły wszystkich istotnych w sprawie okoliczności naruszając w ten sposób przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Dodatkowo należy też wyjaśnić, że ze względu na charakter podejmowanych w toku postępowania odwoławczego czynności uzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów art. 10 § 1 i art. 81 kpa, wynikający z pozbawienia skarżącego możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego w sprawie materiału i dowodów. Uznając zatem, że stwierdzone naruszenia prawa procesowego mogły mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy. Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien podjąć czynności orzecznicze w sprawie uwzględniając odpowiednie dla zaistniałego stanu faktycznego przepisy prawa. H.B. 14.04.2009r.