II SA/Wr 429/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia WSA Alicja Palus, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 października 2007r. na rozprawie sprawy ze skargi M.D. , S.D. i R. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr [...] AM-[...] we W oddala skargę W dniu 29 grudnia 2003 r. M. i B. C. wystąpili za pośrednictwem pełnomocnika L.K., do Urzędu Miejskiego W. z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z przyłączami wodno-kanalizacyjnym, gazowym, kanalizacji deszczowej i przyłączem elektrycznym oraz wewnętrzną instalacją gazową na działce nr [...] [...] obręb K.i części działki nr [...], AM-[...], obręb K. przy ulicy P. [...] we W. Pismem z dnia [...]r., znak [...]organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego i o możliwości czynnego w nim uczestnictwa, a następnie pismem z [...] r., znak [...]wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków o zaopiniowanie projektu budowlanego wymienionej inwestycji. Prezydent W., działając jako Miejski Konserwator Zabytków, na drodze postanowienia z dnia [...] nr [...]postanowił ze stanowiska konserwatorskiego uzgodnić projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego zaplanowanego do realizacji przy ulicy [...] nr [...]we W. Następnie Prezydent W decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( t.j Dz. U. z 2003 r. Nr 207. poz. 2016) oraz art. 104 kpa i art. 92 ust. l i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. - o samorządzie powiatowym ( t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i B.C. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] : AM-[...], obręb K. zlokalizowanej przy ulicy P. [...] we W. Odwołanie od tej decyzji złożyli M., S. i R. D- będący współwłaścicielami działek nr [...]i d, AM[...], obręb K. usytuowanych przy ulicy P. [...] we W., D.Ł. - będąca współwłaścicielką działki nr [...], AM-[...], obręb K. usytuowanej przy ul P.[...] we W. oraz G. O. - będąca właścicielką działek nr [...]i [...], AM-[...], obręb K usytuowanych przy ulicy P. [...] we W. Strony skarżące zarzuciły sfałszowanie wymiarów co do rzeczywistych odległości sąsiedniej zabudowy, mającej wpływ na przesłanianie okien pomieszczeń mieszkalnych w projektowanym budynku oraz naruszenie w tym względzie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, póz. 690, z póżn.zm.). Po rozpoznaniu wymienionych zarzutów, organ odwoławczy, decyzją Nr [...] nr [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta WNr [...] nr [...]. Wskazana decyzja Wojewody D. stała się przedmiotem skargi złożonej przez S,Mi R.D w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 413/04, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we W.wskazał, iż organ odwoławczy nie odniósł się do powoływanego przez skarżących zapisu § 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu wówczas obowiązującym), nie wyjaśnił w stopniu wystarczającym rozbieżności w zakresie wymiarów działki i projektowanego obiektu budowlanego oraz nie umożliwił stronom postępowania wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji kończącej sprawę w drugiej instancji, czym naruszył art. 10 § l kpa. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Wojewoda D., pismem z dnia [...] nr [...]zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Z możliwości tej skorzystała strona postępowania , który stwierdził, iż w dalszym ciągu dokonywane są zmiany wymiarów usytuowania budynku jak też zmiany wewnętrzne usytuowania lokali mieszkalnych, jednakże nie spowodowało to, iż inwestycja spełnia warunki określone w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w tym § 13 ust. 3. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 kpa w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994. Prawo budowlane (t. j : Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 zm. Dz.U z 2006 r. Nr 170 poz. 1217 ze zm. ) po zbadaniu całości akt przedmiotowej sprawy, również pod kątem wniesionych uwag, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W [...] nr [...] W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał , iż w myśl art. 35 ust.1 ustawy – Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza : 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, póz. 627, z późniejszymi zmianami); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. l pkt l b omawianej ustawy, a także zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Analizując posiadany materiał dowodowy pod kątem zachowania wymienionego powyżej przepisu organ odwoławczy podkreślił, iż inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta W[...] nr [...]. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości dwóch kondygnacji plus poddasze użytkowe mieszkalne oraz budowę przyłączy wodnokanalizacyjnego, elektrycznego, gazowego i kanalizacji deszczowej na działce nr [...], [...], obręb K. oraz części działki nr [...], AM-[...], obręb k. przy ulicy [...] nr [...]we W. Decyzja ta wymaga, aby wjazd na teren inwestycji odbywał się od strony ulicy P. oraz aby na terenie działki nr [...], AM-[...] obręb K. zapewnić odpowiednią ilość miejsc postojowych dla samochodów osobowych, która powinna wynikać z rzeczywistych potrzeb ustalonych na etapie projektu budowlanego. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany przewiduje budowę budynku, zgodnie z linią zabudowy ustaloną w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, o trzech kondygnacjach nadziemnych, o ilości mieszkań 14 i zaprojektowanych 15 miejscach postojowych w garażu podziemnym i 2 miejscach na terenie działki objętej zainwestowaniem. Dojazd do posesji zaprojektowano od ulicy P.. Powyższe spełnia zatem przytoczone wymagania decyzji Prezydenta W [...] nr [...]Ponadto, zgodnie z wymogiem omawianej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowa inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Prezydenta W., działającego jako Miejski Konserwator Zabytków, na drodze postanowienia z dnia [...] nr [...], jak również przez D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. w zakresie ochrony zabytków archeologicznych - pismo z dnia [...] nr [...]. Odnosząc się do zachowania wymogu wynikającego z art. 35 ust. l pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, organ drugiej instancji nie stwierdził również naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, póz. 690, z późniejszymi zmianami) - według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania badanej decyzji. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, jeżeli z warunków § 13, 60 i 271 nie wynikają inne wymagania, odległości zabudowy od granicy działki budowlanej powinny wynosić co najmniej: 1) przy równoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku: a) z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m, b) bez otworów okiennych lub drzwiowych - 3 m, 2) przy nierównoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku - 4m do najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego w ścianach zwróconych w stronę tej granicy oraz 3 m do najbliższego narożnika, ryzalitu lub wykuszu budynku. Zaprojektowany w przedmiotowej sprawie budynek mieszalny wielorodzinny znajduje się zaś w odległości (biorąc pod uwagę najmniejszą odległość): - 5,06 m od granicy z działką [...] nr [...]zwrócony ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w stronę tej granicy, - 4,16 m od granicy z działką Nr [...][...] obręb K. zwrócony ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w stronę tej granicy, - 3,00 m od granicy z działką nr [...],[...], obręb K.zwrócony ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę tej granicy, - 4,38 m od granicy z działką nr [...][...], obręb K. zwrócony ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w stronę tej granicy, co spełnia wymagania przedstawionego powyżej przepisu. Ponadto, w myśl § 13 ust. l rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zastrzeżeniem przepisów § 12, 57 i 60 tego rozporządzenia. Warunek powyższy uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający, w odległości mniejszej niż: 1) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, 2) 35 m - dla obiektów przesłaniających ponad 35 m, o czym mówi § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wysokość przesłaniania, zgodnie z § 13 ust. 4 omawianego rozporządzenia, liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu lub jego przesłaniającej części. Analizując posiadany materiał dowodowy w tym przedmiocie, mając na uwadze pomiary dokonane przez uprawnionego geodetę, nie stwierdzono naruszenia powyższego przepisu, albowiem: 1) w sytuacji, gdy obiektem przesłanianym miałby być projektowany budynek mieszkalny, a obiektem przesłaniającym - budynek usytuowany na działce [...] nr [...} obręb K: dolna krawędź najniżej położonego okna w budynku projektowanym - 118, 75 m n.p.m., najwyższa krawędź budynku usytuowanego na działce nr [...][...], obręb K.- 125,42 m n.p.m. wysokość przesłaniana = 6,67 m, odległość zaś budynku projektowanego od budynku usytuowanego na działce nr [...][...], obręb K.wynosi od 7,89 m do 9,62 m. Wskazane odległości spełniają zatem wymagania § 13 ust. l i ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W sytuacji natomiast, gdy obiektem przesłanianym miałby być budynek usytuowany na działce nr [...][...], obręb K. , a obiektem przesłaniającym projektowany budynek mieszkalny: dolna krawędź najniżej położonego okna w budynku usytuowanym na działce nr [...][...], obręb K.- 119,90 m n.p.m. najwyższa krawędź budynku projektowanego ( elewacja) -127,25 m n.p.m. - najwyższy punkt dachu – kalenica -128,29 m n.p.m, wysokość przesłaniana = 7,35 m (krawędź budynku) i 8,35 m (kalenica). Odległość budynku projektowanego od budynku usytuowanego na działce nr [...][...], obręb K. wynosi od 7,89 m do 9,62 m. Jeżeli chodzi o wysokość przesłaniania licząc od kalenicy do powyższych odległości należy dodać jeszcze 6 m, co spełnia wymagania § 13 ust. l i ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy w dalszej części uzasadnienia swojej decyzji podniósł, iż powyższe obliczenia należy odnieść analogicznie do dwukondygnacyjnych budynków usytuowanych na działce nr [...], [...], obręb K.oraz nr [...][...], obręb K., przy czym budynek położony na działce nr [...][...], obręb K.zwrócony jest w stronę inwestycji ścianą szczytową bez otworów okiennych, natomiast odległość pomiędzy projektowanym budynkiem a budynkiem leżącym na działce nr [...][...], obręb K.wynosi ok. 14 m. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu stron skarżących, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogu przepisu § 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który mówi cyt.: " Odległość, o której mowa w ust. 2 pk l ( przyp. wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m), mierzona od przesłanianych okien pomieszczeń mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych i pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego pobytu dzieci, nie może być mniejsza niż 20 m., Wojewoda D. stwierdził, iż przepis ten został zmieniony przez Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 109, póz. 1156), które weszło w życie z dniem 27 maja 2004 r. Zmiana ta polegała na całkowitym wyeliminowaniu wymogu odległości 20 m, nie wskazując przy tym nowego unormowania w stosunku do obiektów kubaturowych. W tym miejscu wskazać należy, iż w myśl § 2 tego rozporządzenia nowych przepisów nie stosuje się, jeżeli przed dniem ich wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Co prawda projekt budowlany został sporządzony w grudniu 2003 roku, jednakże został on uzupełniony i poprawiony w postępowaniu odwoławczym prowadzonym na przełomie roku 2006/2007. Ponadto zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania obecnie obowiązującego przepisu § 13 omawianego rozporządzenia, co wynika z analizy dokonanej w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Odnosząc się natomiast do sugestii zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 413/04, iż organ winien przeprowadzić rozprawę, w sytuacji gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale światków lub biegłych albo w drodze oględzin, organ odwoławczy przywołał uzasadnieniu decyzji przepis art. 89 § 2 kpa. Wskazując na zawarte w tym przepisie przesłanki przeprowadzenia przez organ rozprawy administracyjnej Wojewoda D. ocenił, iż żadna z tych przesłanek nie występuje. Przesłanka zachodzącej potrzeby uzgodnienia interesów stron zdaniem organu odwoławczego nie występuje w omawianej sprawie z uwagi na fakt, iż strony skarżące wyrażają zdecydowany sprzeciw wobec realizacji przedmiotowej inwestycji, tj. budynku mieszkalnego wielorodzinnego, o czym świadczą składane w trakcie postępowania pisma. Natomiast w przypadku drugiej z przesłanek - potrzeby wyjaśnienia sprawy przy udziale światków lub biegłych albo w drodze oględzin - przesłanka ta również nie występuje, albowiem mając do dyspozycji zgromadzony materiał dowodowy w tym dokumentację projektową sporządzoną przez uprawnionych projektantów, oraz mapę z pomiarami dokonanymi przez uprawnionego geodetę, organ odwoławczy jest w stanie samodzielnie, mając w zasobie kadrowym architektów, przeprowadzić analizę tego materiału, a tym samym rzetelnie i dokładnie przeprowadzić postępowanie administracyjne. Skargę na powyższą decyzję Wojewody D. złożyli S.D., M. D. oraz R.D. podnosząc, iż organ odwoławczy naruszył zasady procedury administracyjnej albowiem nie odniósł się do wielu wskazanych przez nich zarzutów. Na rozprawie w dniu skarżący R.D. zarzucił organowi I instancji brak możliwości zapoznania się, jeszcze przed wydaniem decyzji organu I instancji, z mapką określającą rzut parteru projektowanego budynku sprawdzającego oświetlenie w pomieszczeniach mieszkalnych tego projektowanego budynku. Obecni na rozprawie skarżący M. i D.D. popierając w całości swoją skargę oraz wnioski w niej zawarte, dodatkowo wnieśli "o unieważnienie decyzji organu I instancji" . W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt administracyjnych sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia) przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Rozpatrując skargę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte wnioskiem M. i B. C. z dnia [...]. W toku postępowania wszczętego tym wnioskiem orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny we W.wyrokiem z dnia 20 marca 2006r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wr 413/04. W sprawie tej Sąd uznał za zasadną skargę S., M. i R. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr[ ...] uchylając decyzję organu odwoławczego. Sąd uznał bowiem, że materiał dowodowy nie został w rozpoznawanej sprawie wyczerpująco zebrany i rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, w szczególności organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu albowiem nie wyjaśnił, czy budynki zlokalizowane na działkach sąsiednich nie ograniczają dostępu światła do nowoprojektowanego budynku wielorodzinnego oraz nie ustalił odległości posadowienia projektowanego budynku od granic z działkami sąsiednimi. Ocena prawna zawarta w tym wyroku była wiążąca dla organu, po uchyleniu decyzji Wojewody D. z dnia [...]., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezydenta W z dnia [...] nr [...], jak również jest wiążąca dla sądu orzekającego w tej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciąży więc zarówno na organie jak i na sądzie. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie zostaną zmienione przepisy. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P.Tarno.). Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego ( wyr. NSA z 7.12.1999r., I SA 1089/99, niepubl.). Kierując się zatem wiążącą mocą prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 marca 2006r., Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, iż organ odwoławczy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zastosował się do wskazówek przeprowadzenia postępowania uzupełniającego i wyjaśnił wszystkie istotne kwestie niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Nie ulega wątpliwości Sądu, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, w sprawie niniejszej inwestor złożył wniosek ( z dnia 29.12.2003r.) o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji Prezydenta W z [...] nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji ( decyzja ważna do dnia 31 maja 2004r.), oraz że złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do przepisu art. 35 - Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego(...); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sporządzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 35 ust. 4 powołanej ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd badając zaskarżoną decyzję podziela stanowisko Wojewody D., że linia zabudowy projektowanego budynku, jak i dojazd do tej posesji od ul. P. są zgodne z załączoną do akt sprawy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] ., a w aktach znajdują się pozytywne opinie dla planowanej inwestycji wydane zarówno przez Miejskiego jak i Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ponadto w trakcie prowadzenia postępowania odwoławczego organ zobowiązał inwestorów do uzupełnienia akt sprawy o opracowanie graficzne odległości projektowanego budynku wielorodzinnego do granicy działki nr [...]z działką nr [...]oraz odległości od budynku usytuowanego na tej działce, uzgodnione przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczenia przeciw pożarowego. Z przedłożonych przez inwestora opracowań graficznych ( projektu zagospodarowania terenu w skali 1:500 zawierającego uzgodnienie p.poż, powiększonego rzutu fragmentu sytuacji w skali 1:250, analizy odległości między budynkami w skali 1:200, pomiarów geodezyjnych) wynika, że projektant dokonał korekty wymiarów wg pierwotnego zatwierdzonego decyzją organu I instancji projektu budowlanego, co oznacza, że odległość projektowanego budynku od granicy z działką nr [...]przyjęto na 5,06 m, zaś odległość istniejącego budynku na działce nr [...]od granicy z działką nr [...]od 4,00 do 4,28 m. Zarówno wskazane odległości jaki i zaznaczone przez projektanta kolejne odległości od projektowanego budynku do granicy z pozostałymi działkami, tj. działką nr [...] i nr [...]– spełniają, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, wymogi przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odnośnie zarzutu skarżących co do braku naturalnego oświetlenia w części pomieszczeń projektowanego budynku wielorodzinnego, Sąd uznał, że organ II instancji wykazał w sposób wystarczający , iż nieprawidłowości w tym zakresie nie występują. Organ dokonał bowiem szczegółowej analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie (w tym przedłożonych pomiarów geodezyjnych) pod kątem przepisu § 13 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, w wyniku których ustalił zachowanie w projekcie wymogów tego przepisu. Ponadto należy stwierdzić, że w dostateczny i przekonujący sposób organ odwoławczy ustosunkował się do sugestii Sądu zawartej w wyroku z dnia 20 marca 2006r. odnośnie przeanalizowania ew. potrzeby przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem wszystkich stron postępowania, skoro zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji, a strony skarżące od początku postępowania, tj. od 4 lat konsekwentnie twierdzą, że na działce nr [...]nie powinien w ogóle powstać budynek wielorodzinny. Skarżący zwalczając od początku projektowaną inwestycję, jak podnoszą w odwołaniu z dnia 26 marca 2004r., uważają że skoro nieruchomość ta została zbyta przez gminę na rzecz inwestorów pod zabudowę jednorodzinną niską, to nie można dopuścić innego sposobu użytkowania nieruchomości, w szczególności zabudowy jej budynkiem wielorodzinnym, gdyż oznacza to – ich zadaniem - działanie sprzeczne z prawem, mające na celu obejście przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie zbywania nieruchomości komunalnych. Przy tak zrealizowanej inwestycji nieruchomości skarżących, według ich oceny, stracą znacznie na wartości. Odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazać należy, że w kwestii zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego miasta W wypowiedział się w tej sprawie w drodze decyzji z dnia [...] nr [...]. Prezydent W ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Decyzja ta była weryfikowana w toku instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., które decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta wiąże organ architektoniczno – budowlany wydający pozwolenie na budowę. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego skarżący mieli zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu, m. in. poprzez możliwość zapoznania się z aktami sprawy, zgłaszania do nich uwag, a także możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału dowodowego (pismo z 27.03.2007r.), z czego skorzystali. W tych okolicznościach Sąd oceniając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił jako bezzasadną.