II SA/Wr 430/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 19 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy zmiany stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę W. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy zmiany stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej za nieuzasadnione. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że powyżej opisanym postanowieniem Kolegium uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia Prezydentowi W. dodatkowego terminu załatwienia sprawy, z uwagi na brak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie instytucji z art. 37 KPA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153. poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. ( Dz. U. Nr 30, poz. 168 ) Kodeks postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. W judykaturze przyjmuje się, iż rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w powyżej opisanej regulacji normatywnej nie następuje we formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001r., sygn. akt ISAB 177/01). W niniejszej sprawie sąd uznał, iż sprawa ze skargi W. L. na postanowienie w przedmiocie uznania zażalenia za niezałatwienie w terminie sprawy zmiany stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej za nieuzasadnione, nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych. Kwestionowane postanowienie nie jest bowiem postanowieniem kończącym postępowanie, rozstrzygającym sprawę co do istoty, ani też postanowieniem, na które służy zażalenie. Wobec powyższego sąd orzekł, stosownie do przepisu z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji.