II SA/Wr 434/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.Ż. i M.Ż. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ganku dobudowanego samowolnie do budynku mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. W.Ż. i M.Ż. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki ganku dobudowanego samowolnie do budynku mieszkalnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2012 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącym w dniu 9 lipca 2012 r., a zatem termin uiszczenia wpisu upłynął wraz z dniem 16 lipca 2012 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścili wpisu, tylko w piśmie z dnia 9 lipca 2012 r., oświadczyli, że cofają w całości złożoną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Przepis z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2012 r., Nr 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że "Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały" (§ 1), a w dalszej swojej części wyjaśnia, że "Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania." (§ 2). Zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przywołana wyżej regulacja określa wpis jako opłatę sądową, przy czym ustawodawca zastrzega poprzez treść art. 220 § 1 (zd. pierwsze), że brak opłaty pozbawia Sąd możliwości podjęcia jakiejkolwiek czynności na skutek pisma, którego ten brak dotyczy. Pismo więc nieopłacone nie wywołuje żadnych skutków procesowych. Powyższe oznacza z kolei, że Sąd nie może rozpoznać żadnych wniosków stron (w tym pisma w przedmiocie cofnięcia skargi) przed uzupełnieniem braku fiskalnego, pomimo tego, iż to strona jest gospodarzem sporu. Merytoryczne rozpoznanie wniosku w przedmiocie cofnięcia skargi jest więc dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt IISAB/Łd 26/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2540/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 215/10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606). Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy, Sąd nie był uprawniony do oceny dopuszczalności cofnięcia przez skarżących skargi, w sytuacji bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu. Mając natomiast na uwadze to, iż strona skarżąca, mimo upływu zakreślonego terminu, nie uiściła należnego wpisu sądowego, złożona przez nią skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono na wstępie, na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa.