II SA/Wr 434/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji c.o. wraz z podłączeniem pieca do przewodu kominowego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. umorzył postępowanie w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji c.o. wraz z podłączeniem pieca c.o. do przewodu kominowego w lokalu mieszkalnym nr 11 w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym, zlokalizowanym we wsi S.W., nr ewid. gr. 725/25. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. K.M. wystąpił o przeprowadzenie kontroli w kwestii drożności komina w budynku. W związku z tym w dniu 22 lipca 2015 r. przeprowadzono oględziny, podczas których ustalono, że w lokalach nr 6 i 11 nastąpiła zmiana układu podłączeń urządzeń grzewczych do przewodów kominowych. W lokalu nr 11 M.O. w momencie zakupu (rok 1995-96) dokonał montażu pieca c.o. wraz z wykonaniem instalacji c.o. Piec został wpięty do komina, do którego wcześniej były podłączone dwa piece typu "Koza" oraz "Bartek". W tym samym okresie w lokalu nr 6 (obecny właściciel K.M.) zamontowane były dwa piece: piecokuchnia podłączona do spornego kanału oraz piec kaflowy wolnostojący wpięty do odrębnego kanału. W dniu wizji w lokalu nr 6 nie było podłączonych urządzeń grzewczych, zostały one zdemontowane, lokal nie jest zamieszkiwany. M.O. poinformował, że temat przebudowy instalacji c.o. omawiał i uzgadniał z poprzednim zarządcą budynku "S.". Jednocześnie poinformował, że w jego lokalu sporny przewód kominowy jest jedynym przebiegającym przez ten lokal. W trakcie wizji przedłożono do wglądu protokoły przeglądów kominiarskich. W protokołach nie wskazywano nieprawidłowości związanych z podłączeniem urządzeń w lokalach nr 6 i 11. Jednocześnie nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Mając na uwadze ustalenia wynikające z przeprowadzonej wizji, PINB powołując się na przepisy art. 3 pkt 7a i pkt 9 Prawa budowlanego, stwierdził, że zamontowanie kotła centralnego ogrzewania, jako urządzenia niezbędnego do użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, powinno być traktowane jako przebudowa istniejącego budynku. Zamontowanie kotła c.o. i przebudowa instalacji c.o. wpływa na zmianę parametrów technicznych i użytkowych instalacji grzewczej, będącej elementem budynku, a więc w rzeczywistości powoduję zmianę niecharakterystycznych parametrów budynku. Tak więc wykonanie montażu pieca c.o. z wykonaniem instalacji c.o. w budynku stanowić będzie jego przebudowę, dla której zastosowanie mają przepisy określone w art. 51 Prawa budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę pismem z dnia 9 września 2015 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji c.o. wraz z podłączeniem pieca c.o. do przewodu kominowego w lokalu mieszkalnym nr 11 budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego we wsi S.W., nr ewid. gr. 725/25. Pismem zaś z dnia 25 września 2015 r. zwrócił się do Wspólnoty Mieszkaniowej "B." o przekazanie inwentaryzacji przewodów kominowych i wentylacyjnych z uwzględnieniem przynależności do poszczególnych lokal mieszkalnych. Pismem z dnia 18 listopada 2015 r. Wspólnota Mieszkaniowa zajęła stanowisko w sprawie, przekazując w załączeniu inwentaryzację przewodów kominowych oraz protokoły przeglądów kominiarskich. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy PINB stwierdził, że w przypadku przedmiotowych robót budowlanych wykonywanych w istniejącym obiekcie, lecz zakończonych, kolejną czynnością organu nadzoru budowlanego powinno być wydanie decyzji w oparciu przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Wobec zastanego stanu faktycznego wykonania robót brak jest podstaw nałożenia czynności lub robót budowlanych. Roboty budowlane uznano za wykonane poprawnie i zgodnie ze sztuką budowlaną. W konsekwencji wykonanych prac nie nastąpiło uszkodzenie konstrukcji budynku i pogorszenie jego funkcji użytkowej. W przekazanych przez Wspólnotę Mieszkaniową protokołach przeglądów kominiarskich również nie ma wskazań dotyczących nieprawidłowości w podłączeniu pieca w lokalu nr 11. Nie ma więc podstaw do orzekania w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wobec powyższego wszczęte postępowanie administracyjne – zdaniem PINB - należy umorzyć w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a.. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K.M., po rozpatrzeniu którego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) decyzję z dnia [...] r. Nr [...], którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego w rozstrzyganej sprawie nie może zapaść inna decyzja, niż ta która została podjęta przez PINB. W badanym przypadku wykonane roboty budowlane, które polegały na przebudowie zgodnie z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, nie zostały zwolnione przez ustawodawcę z obowiązku uzyskania przed ich rozpoczęciem akceptacji organu administracji architektoniczno-budowlanej wyrażonej czy to w drodze decyzji i pozwoleniu na roboty budowlane czy niewniesieniu sprzeciwu do zawiadomienia. Przystępując natomiast do ich realizacji inwestor – M.O. takiej akceptacji nie uzyskał. Taki sposób przeprowadzenia inwestycji czyni z niej samowolę budowlaną. Zasadnym było zatem rozważenie konieczności zastosowania w stosunku do przedmiotowych robót budowlanych jakiegoś ze środków przewidzianego przez ustawodawcę w ramach regulacji art. 51 Prawa budowlanego. W ramach postępowania należało zatem ustalić, czy roboty wykonane zostały w sposób poprawny pod względem techniczno-budowlanym i w przypadku gdyby zaszła taka potrzeba (roboty byłyby wykonane w sposób wadliwy), mając na uwadze charakter naruszenia prawa, należało w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nakazać: zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (gdy doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe w sposób inny niż poprzez któryś z tych nakazów) albo wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami, w określonym terminie (a zatem dotyczy to sytuacji gdy efekt samowolnych robót może zostać zaakceptowany po wykonaniu dodatkowych czynności), lub w przypadku ustalenia, że roboty wykonano poprawnie - umorzyć postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 K.p.a.. W rozstrzyganej sprawie – zdaniem organu odwoławczego - nie ma podstaw, aby w stosunku do przedmiotowych robót budowlanych wydać decyzję mającą podstawę w art. 51 Prawa budowlanego. Stan części budynku, w obrębie której wykonano roboty budowlane, nie narusza bowiem prawa. Do tegego wniosku organ doszedł opierając się na dowodach jakimi są przeprowadzona kontrola i protokół kominiarski z dnia 30 listopada 2009 r. nr 31/2009 sporządzony przez mistrza kominiarskiego M.P.. Wynika z nich jednoznacznie, że roboty budowlane wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i nie wykazują one nieprawidłowości w stosunku do obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Roboty nie wpływają na bezpieczeństwo użytkowania obiektu. Reasumując, DWINB stwierdził, że dalsze prowadzenie postępowania w sprawie jest bezcelowe, bowiem nie ma podstaw, aby podjąć w nim decyzję mającą umocowanie w przepisach prawa materialnego. W takim stanie rzeczy, jedynie przez prawo dopuszczonym zakończeniem postępowania administracyjnego jest decyzja o jego umorzeniu w całości wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł K.M., domagając się w niej albo przywrócenia stanu pierwotnego, tj. podłączenia lokalu nr 6 do komina dymowego, gdzie od początku powstania nieruchomości był wpięty do kanału piec (kocioł) grzewczy skarżącego, albo wydania decyzji o konieczności wybudowania przez Wspólnotę Mieszkaniowa nowego komina dymowego dla lokalu skarżącego i gdzie mógłby się wpiąć z piecem grzewczym (kotłem). Skarżący wskazał ponadto, że obawia się, czy artykuły prawa ogłoszone w 2006 r. można stosować do sytuacji związanej z budynkiem wybudowanym w latach wojennych, tj. z lat 30 ubiegłego wieku, z drugiej zaś strony, czy można powoływać się na ustane wyjaśnienia M.O. w zakresie wykorzystania przez niego komina. Zdaniem skarżącego powinien on okazać pisma i uchwałę członków Wspólnoty Mieszkaniowej wyrażającą zgodę na odcięcie lokalu skarżącego od kanału dymowego i zamurowania go z jednoczesnym wpięciem na drugiej kondygnacji w ten sam kanał dymny swojego lokalu. Skarżący wniósł o wyjaśnienie podstaw prawnych, chociażby z uwagi na fakt, że został pozbawiony jednostronną czynnością M.O., poprzez zamurowanie kanału dymowego, możliwości dalszego ogrzewania jego lokalu, przez co lokal nie jest możliwy do zamieszkania. Skarżący zarzucił, że inspektor budowlany w swojej decyzji orzekł, że lokal nr 11 jest prawidłowo wpięty do kanału dymowego, ale zapomniał zająć stanowisko, w który kanał powinien być wpięty lokal skarżącego. Ponadto z akt sprawy wynika, że w dokumentacji jest uwidoczniona inwentaryzacja kominów. Skarżący wniósł o przedstawienie takiej inwentaryzacji i wskazanie, który komin jest do wykorzystania/podłączenia dla lokalu skarżącego, a jeśli brak jest takiej możliwości to inwentaryzacja jest niewłaściwie wykonana, bowiem z treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w rozdziale 5 jasno wynika, co i jak winny spełniać budynki, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie lokali w przedmiocie przewodów kominowych. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że tak określony zakres kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego aktu uniemożliwia uczynienia zadość żądaniom skargi przywrócenia stanu pierwotnego albo wydania decyzji o konieczności wybudowania przez Wspólnotę Mieszkaniowa nowego komina dymowego dla lokalu skarżącego. Sądy administracyjne badając akty administracyjne jedynie pod względem ich zgodności z prawem, nie są upoważnione do wkraczania w sferę cywilnoprawną, tj. stosunków pomiędzy wspólnotami mieszkaniowymi i ich członkami. Badając natomiast pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa o jakim mowa w powołanym art. 145 § 1 P.p.s.a.. Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.). Badając pod kątem zastosowania tego artykułu przez organ odwoławczy, Sąd doszedł do przekonania, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o jakim mowa w tym przepisie, oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. To brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość ta może mieć charakter podmiotowy jak i przedmiotowy. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić, np. gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania czy też sprawa ma cywilny charakter. Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje. W sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia (np. z powodu śmierć osoby fizycznej, ustania bytu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej) mamy do czynienia z nieistnieniem przesłanek podmiotowych do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością przedmiotową, gdyż brak jest przedmiotu postępowania, tj. nie ma bowiem podstaw do orzekania merytorycznego w sprawie wszczętej w dniu 9 września 2015 r. a dotyczącej wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu instalacji c.o. wraz z podłączeniem pieca c.o. do przewodu kominowego w lokalu mieszkalnym nr 11 budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego we wsi S.W., nr ewid. gr. 725/25. Co wymaga tutaj podkreślenia, tak określony przedmiot sprawy wyklucza rozstrzyganie w kwestii podłączenia lokalu nr 6, należącego do skarżącego, do kanału dymowego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), zwanej dalej "Pr. b.", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 Pr. b. zawiera katalog w formie listy zamkniętej obiektów i robót budowlanych, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 Pr. b. Natomiast w art. 30 ust. 1 Pr. b. ustalono, które z obiektów budowlanych oraz robót budowlanych, nie wymagających pozwolenia na budowę wymagają zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Po drugie zaś, zgodnie z art. 3 pkt 7 Pr. b. ilekroć w ustawie jest mowa o "robotach budowlanych" należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. "Obiekt budowlany" natomiast to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 Pr. b.). Ilekroć w ustawie jest mowa o "przebudowie" należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a Pr. b.), o "urządzeniach budowlanych" - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (pkt 9). Do urządzeń technicznych zalicza się więc m.in. kotły centralnego ogrzewania, gdyż są to urządzenia niezbędne do użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Odnosząc powyższe przepisy do rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że w sprawie mamy do czynienia z przebudową obiektu budowlanego, która nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przystępując do ich realizacji inwestor takiego pozwolenia nie uzyskał, co czyni z nich samowolę budowlaną. Zasadnym było zatem – jak to wskazały organy - rozważenie konieczności zastosowania w stosunku do wykonanych robót budowlanych jakiegoś z środków przewidzianych przez ustawodawcę w ramach regulacji art. 51 Pr. b., dotyczącej samowolnych robót budowlanych innych niż budowa. Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 1 Pr. b. właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję (art. 51 ust. 3 Pr.b.): 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 7 Pr. b. przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Zgodnie z powyższym przepisem organ powinien zbadać czy inwestycja może być doprowadzona do stanu zgodnego z prawem, a jeśli może to powinien określić jakie inwestor winien wykonać czynności dla doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli wykonane roboty są niezgodne z prawem to organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź nakazuje doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Jeżeli zaś wykonane roboty budowlane są zgodne z wymaganiami prawa budowlanego, nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to organ winien po prostu umorzyć swoje postępowanie albowiem przepis art. 51 Pr. b. nie daje mu materialnoprawnej podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w takiej sytuacji. Z akt sprawy wynika, że organy nadzoru budowlanego dokonały oceny robót budowlanych i stwierdziły, że są one wykonane poprawne i zgodnie ze sztuką budowlaną. Stan części budynku, w obrębie której wykonano roboty budowlane, nie narusza prawa. Stwierdzenia te potwierdził zebrany materiał dowodowy, tj. oględziny przeprowadzone w dniu 4 sierpnia 2015 r. oraz protokół kominiarski z dnia 30 listopada 2009 r. nr [...], z których wynika jednoznacznie, że roboty budowlane wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i nie wykazują nieprawidłowości w stosunku do obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Roboty nie wpływają również na bezpieczeństwo użytkowania obiektu. W konsekwencji wykonanych prac nie nastąpiło uszkodzenie konstrukcji budynku i pogorszenie jego funkcji użytkowej. Powyższe okoliczności musiały doprowadzić do stwierdzenia, że nie ma w rozpoznawanej sprawie podstaw do orzekania w oparciu o przepis art. 51 Pr. b. Tym samym dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe i musiało się zakończyć jego umorzeniem w całości na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.. Uwzględniając powyższe - w ocenie Sądu – skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.