II SA/Wr 435/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa Ś. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za pobór wód powierzchniowych dla potrzeb zbiornika retencyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 4165 (słownie: cztery tysiące sto sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 26 lutego 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w L. (dalej jako: "PGWWP Zarząd Zlewni w L.), na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej jako: "Prawo wodne") ustaliło, w formie informacji rocznej, Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe, Nadleśnictwa Ś. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 18 250, 00 zł za pobór wód powierzchniowych z potoku J. dla potrzeb zbiornika retencyjnego ziemnego nr [...] zlokalizowanego na dz. [...] obręb[...]. Podano, że opłata została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 3 Prawa wodnego oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U.poz.2502), a zatem jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250,00 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 720,00 m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,2000000 m3/s. Reklamację od powyższego złożyło Nadleśnictwo Ś. wskazując, iż nie zgadza się z naliczeniem opłaty i wnosi o jej uchylenie. Strona podniosła, że opłata stała została ustalona za pobór wody ze zbiorników wodnych usytuowanych obok potoku J., na terenie działek nr [...] oraz [...] obręb [...], gm. J. Z uzyskanego pozwolenia wodnoprawnego wynika, że przedmiotowe zbiorniki wodne są zbiornikami retencyjnymi, które zostały wybudowane w ramach projektu pt. "Przeciwdziałanie skutkom odpływu wód opadowych na terenach górskich. Zwiększenie retencji i utrzymanie potoków oraz związanej z nimi infrastruktury w dobrym stanie". Mają za zadanie zwiększyć retencję wody na obszarze zlewni górskiej, poprawić bilans wodny regionu, zapewnić ochronę przeciwpowodziową oraz wzrost różnorodności biologicznej i krajobrazowej. To oznacza, że przedmiotowe przedsięwzięcie pełni funkcję nawodnienia (nawodnienia podsiąkowego) poprzez przesiąkanie wody ze zbiornika do gleby - podnosząc poziom wody gruntowej. Powyższa okoliczność – zdaniem strony - stanowi podstawę do nie ponoszenia opłaty stałej zgodnie z art. 270 ust.2 Prawa wodnego. Dalej wskazano również, iż zbiorniki pełnią także funkcję przeciwpowodziową oraz mają zadanie przeciwdziałać skutkom suszy. Stanowi to zaś zadanie Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej (art. 163 ust.1 Prawa wodnego), a Nadleśnictwo Ś. poprzez budowę i utrzymanie zbiorników retencyjnych wspomaga działanie organów państwowych powołanych do tego celu. Tym samym jako podmiot, który wspomaga ochronę przeciwpowodziową może żądać od podmiotów, które otrzymują z tego tytuły korzyści partycypacji w kosztach utrzymania zbiorników wodnych. Wreszcie wskazano, że naliczenie opłaty stałej jest niezgodne z celem ustawy - Prawo Wodne, gdyż zgodnie z art. 298 Prawa wodnego opłatę za usługi wodne są obowiązane ponosić podmioty korzystające z usług wodnych; osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego które na skutek wykonywania robót i obiektów mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej doprowadziły do zmniejszenia tej retencji. Wobec tego, pobieranie opłaty za korzystanie ze zbiorników wodnych od podmiotów, które mają za zadanie poprawić retencyjność okolicznych terenów, jest sprzeczne z intencją ustawodawcy, bowiem właśnie z opłat finansowane są zabiegi mające poprawić retencję terenową. PGWWP Zarząd Zlewni w L. nie uznało reklamacji Nadleśnictwa Ś., w rezultacie czego decyzją z dnia [...]r. [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, działając na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 3 , art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 Prawa wodnego (Dz.U. poz. 1566 i 2180) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.) określił Nadleśnictwu Ś. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 18 250 zł za pobór wód powierzchniowych z potoku J. dla potrzeb zbiornika retencyjnego ziemnego nr [...] zlokalizowanego na dz. [...] obręb [...]. W uzasadnieniu podano, że z treści pozwolenia wodnoprawnego nie wynika, że pobór wody dla potrzeb przedmiotowych zbiorników stanowi pobór do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw (art. 270 ust. 2 Prawa wodnego). W tym kontekście podano, że Nadleśnictwo Ś. korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego [...] z dnia [...] r., wydanego przez Starostę J. na pobór wód powierzchniowych w ilości 720m3/h z potoku J. dla potrzeb zbiornika retencyjnego ziemnego nr [...] zlokalizowanego na dz. [...] obręb [...], co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego jest obowiązane ponosić opłatę za usługi wodne. Tym samym zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w L. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., w wysokości 18 250, 00, której to wysokość ustalono w oparciu o art. 271 ust. 3 Prawa wodnego oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, a zatem jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250,00 zł czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 720m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,2 m3/s. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we [...] złożyło Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, Nadleśnictwo Ś. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji przez jej uchylenie i przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, pominięcie zapisów operatu wodnopranego ze stycznia 2012 r. i przyjęcie, że Nadleśnictwo Ś. jest podmiotem, który winien być obciążany opłatą stałą za usługi wodne związane z poborem wody, podczas gdy jak wynika z operatu wodnoprawnego ze stycznia 2012 r., który dotyczył zbiornika retencyjnego będącego przedmiotem skarżonej decyzji, zbiornik retencyjny ma służyć m.in. zwiększeniu retencji wody na obszarze zlewni górskiej oraz poprawieniu bilansu wodnego regionu czy przeciwdziałaniu suszom, przez co należy rozumieć nawadnianie okolicznych gruntów, co powoduje, że pobór wody do zasilania tego zbiornika jest zwolniony z opłat; - art. 270 ust. 2 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje zwolnienie z opłat, mimo że z treści normy prawnej wynika, że opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, co jest jedną z funkcji zbiorników retencyjnych, bowiem jak wynika z operatu wodnoprawnego zbiornik retencyjny ma również chronić pobliskie tereny przed suszą czy powodzią; - art. 298 pkt 2 Prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że na skarżącym ciąży obowiązek opłacenia opłaty stałej za pobór wody do zbiornika retencyjnego ziemnego nr [...] zlokalizowanego na dz. [...] obręb [...], podczas gdy jego funkcją jest zwiększenie retencji wody na obszarze zlewni górskiej, w tym poprawienie bilansu wodnego regionu oraz przeciwdziałanie suszom czy powodziom, co jest w pełni zgodne z intencją ustawodawcy. Motywując zasadność złożonej skargi strona ponownie podała, że sporny zbiornik ma zadanie zwiększyć retencję wody na obszarze zlewni górskiej, poprawić bilans wodny regionu, zapewnić ochronę przeciwpowodziową oraz wzrost różnorodności biologicznej i krajobrazowej oraz zapobiegać suszom. Zdaniem skarżącego wskazana okoliczność stanowi podstawę do nie ponoszenia opłaty stałej, zgodnie z art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Podniesiono przy tym, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwołał się wyłącznie do uzasadnienia pozwolenia wodno-prawnego, pomijając jednocześnie zapisy operatu wodnoprawnego, w którym wskazano pełny katalog celów, dla których zbudowano zbiorniki retencyjne. W tym miejscu nadmieniono, że w obowiązujących pozwoleniach wodnoprawnych katalog celów poborów jest bardzo rozproszony lub w ogóle nie występuje. Wynika to z braku dotychczasowego wymogu ustawowego, aby operaty wodnoprawne za pobór wód określały cele lub potrzeby poboru wód, na które odbiorca przeznacza pobrane wody podziemne lub powierzchniowe. Dalej podano, że na podstawie nieobowiązującego już art. 294 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.) Nadleśnictwo Ś. nie ponosiło opłat za pobór wody na potrzeby nawadniania wodami powierzchniowymi użytków rolnych i gruntów leśnych. Z kolei norma prawna zawarta w art. 270 ust.2 Prawa wodnego jest identyczna, z tą która wynikała z ustawy - Prawo Ochrony Środowiska (ze stanu prawnego przed 1 stycznia 2018 r.). Dalej – podobnie jak wcześniej w reklamacji – podkreślono, że zbiornik pełni funkcję przeciwpowodziową oraz ma zadanie przeciwdziałać skutkom suszy, zaś ochrona przed powodzią stanowi ustawowe zadanie Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej o czym stanowi art. 163 ust. 1 Prawa Wodnego. Nadleśnictwo Ś. poprzez budowę i utrzymanie zbiorników retencyjnych wspomaga w tym zakresie działania organów państwowych, w związku z czym ma prawo żądać od podmiotów, które otrzymują z tego tytuły korzyści partycypacji w kosztach utrzymania zbiorników wodnych. Niniejsza okoliczność stanowi zatem przesłankę negatywną do naliczenia opłaty stałej za pobór wody do zbiorników retencyjnych. Na zakończenie, skarżący podniósł, iż naliczenie opłaty stałej jest niezgodne z celem ustawy - Prawo wodne. Skarżący nie korzysta bowiem z usług wodnych dla potrzeb własnych tylko dla celów napełnienia zbiornika retencyjnego, który służy również potrzebom lokalnej społeczności chroniąc przed powodzią czy suszą. Wobec tego, pobieranie opłaty za korzystanie ze zbiorników wodnych, które mają za zadanie poprawić retencyjność okolicznych terenów, jest sprzeczne z intencją ustawodawcy, bowiem to właśnie z opłat finansowane są zabiegi mające poprawić retencję terenową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko, że naliczenie i wysokość opłaty stałej uzależniona jest od treści pozwolenia wodnoprawnego lub zintegrowanego, a dokładniej: od maksymalnej ilości pobranej wody przewidzianej w decyzji. Organ podał też, że analiza norm prawa wodnego pozwala na twierdzenie, że ustawodawca w zakresie opłat formułuje wyraźnie zwolnienia (przedmiotowe, jak i podmiotowe), które nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. W ustawie brak jest przepisu, który pozwoliłby organowi fakultatywnie zwolnić podmioty z opłat za usługi wodne. Innymi słowy każdy, kto korzysta z usług wodnych i nie jest zwolniony od ponoszenia opłat, zobowiązany jest do ich uiszczenia. Taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ nie podzielił twierdzeń co do naruszenia art. 7 oraz art. 77 k.p.a. wskazując, że przeprowadzone postępowanie oraz wydane rozstrzygnięcie nie naruszyło regulacji normatywnych. Organ dokładnie bowiem wyjaśnił stan faktyczny sprawy i w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto w myśl art. 134 § 1 Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy - i w związku z tym podlega uchyleniu. Stosownie do przepisu art. 268 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2017.1566) za pobór wód powierzchniowych uiszcza się opłaty za usługi wodne. W myśl art. 271 ust.1 pkt 1 ustawy wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Zgodnie z art. 271 ust. 3 ustawy wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego(...). Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (ust.6). Jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania tego obowiązku właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji (ust.7). Decyzję określającą wysokość opłaty za usługi wodne wydaje się również w razie nieuznania reklamacji (art. 273 ust.6). W myśl art. 273 ust.8 ustawy Prawo wodne od decyzji o ustaleniu wysokości opłaty za usługi wodne wydawanej w razie nieuwzględnienia reklamacji, podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga wprost do sądu administracyjnego. W badanej sprawie wyjaśnienia wymaga przede wszystkim, treść przepisu art. 271 ust. 3 Prawa wodnego w zakresie dotyczącym znaczenia - maksymalnej ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego (oczywiście w ciągu roku bo za taki okres naliczana jest opłata stała). W opisanym pozwoleniu wodnoprawnym z dnia (...) sierpnia 2012 r., znak: [...] ilość poboru wody powierzchniowej z potoku J. z , dla potrzeb napełnienia zbiornika ziemnego retencyjnego nr [...] określono w następujący sposób: Qmax.h = 720 m³/h (maksymalny godzinowy pobór wody), Qśr.d. = 864 m³/d (średni dobowy pobór wody), Q max.a = 315.360 m³/rok. Jak wynika z decyzji (pozwolenia), pobór wód w okresie całego roku nie może być wyższy niż 315.360 m³/rok. Jeżeli zatem legalny pobór wody w ciągu roku nie może być większy niż 315.360m³, to podana w pozwoleniu wodnoprawnym ilość poboru wody Qmax.a = 315.360 m³/rok równoznaczna jest maksymalnemu poborowi, o którym mówi art. 271 ust.3 ustawy Prawo wodne ("która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego"). Gdyby przyjąć, tak jak uczyniły to Wody Polskie, że dla obliczenia opłaty stałej właściwy jest maksymalny godzinowy pobór wody, wynoszący 720 m³/h, to po pomnożeniu tej liczby przez liczbę godzin w ciągu doby (24) i dalej po przeliczeniu przez 365 dni, dałoby to wielkość równą 6.307.200 m³/rok, a więc zdecydowanie większą niż wynika to z pozwolenia wodnoprawnego ( 315.360 m³/rok ). Tak więc potencjalnie dopuszczalna (a nie faktyczna – dot. to opłaty zmiennej według pomiaru) ilość pobranej wody w ciągu roku, obliczona na podstawie maksymalnego godzinowego poboru wody, jako przekraczająca limit roczny określony w pozwoleniu wodnoprawnym nie może być uznana, w myśl art. 271 ust.3 prawa wodnego, za maksymalną ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Dlatego też, na potrzeby wyliczenia opłaty stałej według wzoru przedstawionego w art. 271 1 ust. 3 ustawy, to wielkość 315.360 m³/rok należy wyrazić w m³/s, a następnie pomnożyć przez 365 dni i stawkę jednostkową opłaty, gdyż taką ilość wody Nadleśnictwo Ś. może pobrać legalnie w ciągu roku. W konsekwencji w badanej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne, poprzez ustalenie rocznej opłaty stałej w wysokości nieadekwatnej do dopuszczalnej rocznej wielkości poboru wód podziemnych. Organ nie wyjaśniając podstaw dla swojego ustalenia, przyjął niewłaściwy wskaźnik godzinowy, jako podstawę obliczenia omawianego parametru. W ten sposób naruszył przepis prawa materialnego - art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne, w bardzo znaczny sposób zawyżając należną opłatę za usługi wodne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić powyższą wykładnię art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne i obliczyć wartość omawianego parametru przyjmując, jako podstawę wynikającą z pozwolenia wodnoprawnego maksymalną wartość roczną, a nie godzinową. Przechodząc do oceny zaistnienia w sprawie przesłanki zwolnienia skarżącego z ponoszenia opłaty stałej na podstawie art. 270 ust. 2 u.p.w., w ocenie Sądu, w tym zakresie stanowisko Dyrektor Zarządu Zlewni w L. jest prawidłowe. Badając możliwość objęcia skarżącej strony tym zwolnieniem, organ oparł się na treści decyzji z 21.08.2012 r. Wynika z niej, że Nadleśnictwu "Ś." udzielono pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zbiornika ziemnego retencyjnego nr [...] położonego na działkach nr [...] i [...], obręb[...], gmina J. wraz z budowlami towarzyszącymi. Treść pozwolenia wodnoprawnego – zarówno rozstrzygnięcia jak i uzasadnienia – nie wskazuje zatem, że pobór wód dotyczy celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Przeciwnie, mowa jest wyłącznie o zbiorniku retencyjnym i związanych z nim urzadzeniach. W takiej sytuacji, przyjmując, że treść pozwolenia wodnoprawnego ma istotny wpływ na fakt naliczenia i wysokość opłaty (aczkolwiek w wielu przypadkach nie jest wystarczające odwołanie się tylko do samego pozwolenia), brak było wystarczających podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniała przesłanka do zwolnienia z opłaty na podstawie art. 270 ust. 2 u.p.w. Tym bardziej, że w przedstawionej w reklamacji a późnej w skardze argumentacji, skarżąca strona oprała się jedynie na twierdzeniach nie popartych żadnymi dowodami źródłowymi, że sporny zbiornik- otoczony lasem, pełni również funkcję nawodnienia przyległych gruntów i upraw poprzez przesiąkanie wody ze zbiornika do gleby, podnosząc tym samym poziom wody gruntowej. Akceptacja takiego stanowiska przez Sąd, oznaczałaby w praktyce zwolnienie wszystkich zbiorników przeciwpożarowych znajdujących się na obszarach leśnych z opłaty rocznej na podstawie art. 270 ust. 2 u.p.w. Należy przy tym podkreślić, że wszelkie odstępstwa od zasady naliczenia opłaty stałej (o charakterze przedmiotowym czy też podmiotowym) muszą wyraźnie wynikać z przepisu prawa, przy czym, jak wszelkie odstępstwa od zasady, podlegają one ścisłej wykładni. Przekonanie zatem strony skarżącej o tym, że pobór wód gruntowych faktycznie następuje również na cele leśne na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, powinno raczej znaleźć przełożenie w złożeniu stosownego wniosku o zmianę w tym zakresie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...].08.2012 r. Przedłożona natomiast przy reklamacji kserokopia projektu budowlanego jednoznacznie wskazuje, że przedmiotem opracowania jest projekt budowlany budowy zbiorników retencyjnych (...) na terenie leśnym będącym w zarządzie Nadleśnictwa "Ś.". Celem opracowania jest uzyskanie pozwolenia na budowę (str. 9 projektu budowlanego). Natomiast celem samego przedsięwzięcia – całego "Projektu..." jest spowodowanie odpływu wód z terenów górskich poprzez zwiększenie możliwości retencyjnych zlewni. Pozwoli to na zminimalizowanie negatywnych skutków zjawisk naturalnych w postaci: powodzi, niszczącego działania wód wezbraniowych oraz suszy na górskich obszarach leśnych (str. 10 proj. bud.), a więc innym niż wymienione w art. 270 ust. 2 p.w. W tych okolicznościach, po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 200 tej ustawy.