II SA/Wr 438/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. T., E. P., S. P., J. R. i D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej postanawia odrzucić skargę E. P., S. P., J. R.i D. M. Decyzją z dnia[...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzja ta została wydana w związku z wniesionym przez E.T. odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr[...], w której jako stronę wskazano Polską Telefonię Cyfrową Sp. z o.o. w W. i którą doręczono pełnomocnikowi tej Spółki. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wnieśli E. T., E. P., S. P., J. R. i D. M. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej odrzucenie w odniesieniu do E. P., S. P., J. R. i D. M. wywodząc, że nie brali oni udziału w postępowaniu odwoławczym zakończonym zaskarżoną decyzją i nie mogą skutecznie wystąpić ze skargą na tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej u.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1), a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Stosownie do treści przepisów art. 52 §1 i § 2 u.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W myśl art. 53 § 1 u.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w odpowiedzi na skargę, w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997/2/89) interes prawny przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Aby stwierdzić, że skarżący ma legitymację skargową, musi on mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego. W doktrynie przyjmuje się, że pojęcie interesu prawnego ma charakter obiektywny. Istnieje on wtedy gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.88). Organ odwoławczy słusznie zaznaczył, że skarżący E. P., S. P., J.R. i D.M. nie wskazali w skardze przepisu prawa materialnego uzasadniającego istnienie po ich stronie interesu prawnego w zaskarżeniu ostatecznej decyzji, w której organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez E. T. Gdyby zaś przyjąć, że zamiarem skarżących E. P., S. P., J. R. i D.M. jest kwestionowanie decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr[...], to – abstrahując od tego, czy mają oni w tym interes prawny, bowiem organ I instancji nie uważał ich za stronę – nie wyczerpali oni środków zaskarżenia, a zatem wnieśli skargę z uchybieniem unormowania zawartego w art. 52 i art. 53 § 1 u.p.s.a. W tej sytuacji skargę E. P., S. P., J. R. i D. M. należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.s.a.