II SA/Wr 438/09

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi E. T., E. P., S. P., J. R. i D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia .... Nr .... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 2 grudnia 2009 r. skarżąca D. M. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z mężem i dwójką pełnoletnich, uczących się dzieci. Dodała, że utrzymuje się ze świadczenia rentowego w wysokości 675, 10 zł, a jej mąż z tytułu stosunku pracy otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 2.500 zł. Poinformowała, że posiada dom o powierzchni 131 m2. Wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżącą swojej sytuacji finansowej i majątkowej (doręczone jej w dniu 17 grudnia 2009 r.) zostało pozostawione bez odpowiedzi. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie dopełniła ww. obowiązku. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawczyni – mimo wezwania- nie wyjaśniła i nie udokumentowała wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jej sytuację finansową np. nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego wysokość dochodu uzyskiwanego przez siebie i inne osoby prowadzące z nią gospodarstwo domowe; nie przedłożyła wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie określiła wartości posiadanych nieruchomości i ruchomości; nie wyjaśniła czy korzysta ze wsparcia finansowego osób trzecich lub opieki społecznej; nadto nie udokumentowała wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków; nie przedłożyła także zaświadczenia o pobieraniu nauki przez jej dwójkę dzieci i nie wyjaśniła dlaczego- w przedstawianej przez nią jako trudnej sytuacji materialnej rodziny- jej pełnoletnie dzieci nie podejmują starań w celu uzyskania jakiegoś źródła dochodu (stypendium, dorywcza praca, itp.). Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty postępowania należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącą kosztów postępowania nie jest istotne źródło, z którego czerpie ona środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.