II SA/Wr 439/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Ireneusz Dukiel- sprawozdawca Protokolant: Specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów do postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku polegającego na wyłączeniu z użytkowania budynku oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. (dalej: PINB) postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r., nr [...], na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.) nie uwzględnił wniesionych przez J. K. i M. K. (dalej także jako zobowiązani) zarzutów z dnia 28 stycznia 2013 r. dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej na skutek doręczenia zobowiązanym tytułu wykonawczego z dnia 14 stycznia 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wyjaśnił, że PINB upomnieniem z dnia 27 lipca 2012 r. wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia 1 kwietnia 2010 r., nr [...], którą nakazał im wyłączenie z użytkowania budynku położonego na działce nr [...] w miejscowości Księginice oraz zarządził umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie i zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, zakazie jego użytkowania, a także wykonania doraźnych zabezpieczeń i usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. PINB poinformował, że decyzja ta stała się ostateczna w dniu 20 kwietnia 2010r. i nadal funkcjonuje w obiegu prawnym, a nałożony nią obowiązek jest wymagalny. Dalej organ egzekucyjny wyjaśnił, że w dniu 14 sierpnia 2012 r. zostały przeprowadzone oględziny, które wykazały, że przedmiotowy obiekt jest niezabezpieczony przed dostępem osób trzecich, brak ogrodzenia, niezabezpieczone otwory drzwiowe i okienne przed dostępem osób niepowołanych. W związku z tym, że zobowiązany nie wykonał nakazanego zabezpieczenia obiektu i terenu przed dostępem osób trzecich, zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 14 stycznia 2013 r. Odnosząc się do zgłoszonego zarzutu, polegającego na niewykonalności obowiązku oraz zastosowaniu przez organ nadzoru budowlanego w tytule wykonawczym nieaktualnej podstawy prawnej organ egzekucyjny stwierdził, że od 1 stycznia 2013 r. wszedł w życie tekst ujednolicony ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i spowodowało to zmianę publikatora. Niemniej według organu egzekucyjnego zaistniała zmiana nie ma znaczenia dla wydanego tytułu egzekucyjnego o charakterze niepieniężnym, gdyż powołana w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 14 stycznia 2013 r., podstawa prawna jest w dalszym ciągu tą samą ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jedynie o innym publikatorze. Dalej organ egzekucyjny wyjaśnił, że wystawia tytuł wykonawczy według wzoru obowiązującego w egzekucji administracyjnej należności niepieniężnych. Wzór tytuł wykonawczego jest określony poprzez rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2002 r. Według organu egzekucyjnego rozporządzenie jest aktualne pomimo zmiany tekstu jednolitego przedmiotowej ustawy. Wyjaśnił, że wierzycielowi przypisano tylko i wyłącznie do wypełnienia miejsca oznaczone kolorem białym, ponieważ rubryki oznaczone kolorem szarym są elementem stałym wyznaczonym poprzez rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2002 r. Wierzyciel nie ma możliwości ani prawa ich zmieniać do póki nie zmieni ich właściwy Minister Finansów. Odnosząc się do kolejnego zarzutu polegającego na niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym organ egzekucyjny, powołując treść art. 33 pkt 5 u.p.e.a., wskazał, że w sprawie nie doszło do niewykonalności obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej. Według organu niewykonalność obowiązku podniesiona przez zobowiązanych nie ma charakteru obiektywnego, gdyż powołanie się na brak wystarczających środków finansowych do postawienia ogrodzenia terenu czy zabezpieczenia w sposób trwały otworów drzwiowych i okiennych, nie nosi znamiona trwałej przyczyny uniemożliwiającej wykonanie obowiązku. Niezależnie od stopnia zamożności właściciela obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wyegzekwowania nakazu wynikającego z decyzji w przedmiocie nakazu wyłączenia z użytkowania. Wyjaśniono, że faktycznie przedmiotowy obiekt budowlany jest niezamieszkany i fakt ten nie jest w sprawie kwestionowany, nie mniej treścią obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia 1 kwietnia 2010 r., nr [...], jest również wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, poprzez zabezpieczenie otworów drzwiowych i okiennych w sposób uniemożliwiający wejście do budynku oraz trwałego zabezpieczenia terenu przed dostępem osób niepowołanych. W tym zakresie decyzja nie została wykonana. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany M. K. wniósł o jego uchylenie oraz uznanie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 stycznia 2013 r. za nieważny z uwagi na powołanie się na nieobowiązującą podstawę prawną oraz nieobowiązującą podstawę publikacji w chwili wydania tytułu wykonawczego. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej: DWINB) postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy jako niezasadny uznał zarzut błędnego wystawienia tytułu wykonawczego, polegającego na powołaniu się organu egzekucyjnego na nieistniejącą podstawę prawną, co należy zakwalifikować jako zarzut o którym mowa w art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Organ II instancji wyjaśnił, że art. 33 pkt 10 u.p.e.a. odwołuje się do art. 27 u.p.e.a., który precyzuje co powinien zawierać prawidłowo sporządzony tytuł wykonawczy. Analizując treść tytuły wykonawczego nr [...] DWINB stwierdził, iż zawiera on wszystkie elementy, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. Wskazał, że wzór tytuły wykonawczego jest określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z dnia 30 listopada 2001r.) zmienionym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2002 r. (Dz. U. z dnia 27 stycznia 2003 r.). Powyższy akt prawny jest nadal obowiązujący, pomimo zmiany tekstu jednolitego ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a tym samym argumentacja podniesiona przez zobowiązanego, co do błędnego wystawienia tytułu wykonawczego nr 14/13, jest chybiona. Według organu odwoławczego, mając na uwadze orzecznictwo administracyjne, nie ma przesłanek, dla których organ nie miałby stosować aktualnie obowiązującego rozporządzenia. Podnosząc tezę, iż zarówno przepisy rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i załączników do niego są dla organów administracji publicznej wiążące, przywołano stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 258/10, że "organy mają zatem obowiązek stosować przewidziane w nich wzory tytułu egzekucyjnego, nie mając przy tym uprawnienia do ich modyfikacji". Odnosząc się do drugiego z podnoszonych w sprawie zarzutów dotyczącego niewykonalność obowiązku, o którym mowa w art. 33 pkt 5 u.p.e.a., organ odwoławczy zwrócił w pierwszej kolejności uwagę, że zobowiązany w piśmie z dnia 28 stycznia 2013r., wskazując na otrzymanie pisma Urzędu Gminy K. potwierdzającego zły stan techniczny budynku uniemożliwiający zamieszkanie, uważał, że budynek został wyłączony z użytkowania już w chwili zakupu. W tym kontekście organ II Instancji stwierdził, że przywołana powyżej argumentacja zobowiązanego nie świadczy o niewykonalności obowiązku, a jedynie potwierdza, iż nie podjął on działań w kierunku wykonania obowiązków wynikających z decyzji. W przekonaniu DWINB okoliczność niezamieszkania przedmiotowego budynku nie ma związku z brakiem działań zobowiązanego w zakresie wykonania obowiązków dotyczących zabezpieczenia budynku. Organ odwoławczy podkreślił, iż jednym z obowiązków wynikających z decyzji organu stopnia powiatowego z 2010 r. było trwałe zabezpieczenie budynku przed dostępem osób, przy czym z treści zażalenia wynika, iż pomimo upływu trzech lat, kwestia ta jest nadal w sferze planów zobowiązanego, a tym samym nie została ona wykonana. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zobowiązany, poza żądaniem uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia PINB nr [...], wniósł o uznanie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 stycznia 2013 r. za nieważny oraz o uznanie za wykonane obowiązki nałożone na podstawie decyzji PINB Nr [...]. Formułując w ten sposób żądanie skargi skarżący zarzucił orzekającym w sprawie organom naruszenie art. 7, art. 9, art. 11 i art. 124 k.p.a. Ponadto wniósł o umorzenie dwóch oddzielnych postępowań egzekucyjnych, a następnie wystawienie jednego tytułu wykonawczego na oboje zobowiązanych, po uprzednim zbadaniu, czy obowiązek został wykonany na dzień wydania nowego tytułu wykonawczego zgodnie z art. 62 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację zawartą w zażaleniu wskazując, że tytuł wykonawczy nr [...] posiada wadę prawną w postaci podania w nim nieaktualnej podstawy prawnej, podobnie zresztą jak uczyniono to w zaskarżonym postanowieniu organu II instancji. Zdaniem skarżącego niepoinformowanie go przez organ administracji, pomimo posiadania stosownej wiedzy, o miejscu publikacji obowiązującego aktu narusza prawo do równego dostępu do informacji, tym bardziej, że tak poważna regulacja, tj. tekst jednolity ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie daje możliwości automatycznego zapoznania się stronie zobowiązanej z treścią i ewentualnymi zmianami, przez co dochodzi do wykorzystania pozycji siły przez organ w stosunku do zobowiązanego. W ocenie skarżącego powoływanie się na fakt, że Minister Finansów, jako organ upoważniony, nie zmienił rozporządzenia w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub też nie zdążył tego uczynić równolegle z wprowadzeniem jednolitego tekstu ustawy, nie jest przesłanką do wystawiania tytułów wykonawczych z błędnym publikatorem. Skarżący uważa, iż przy braku aktualnej podstawy prawnej nie można wydawać decyzji, albowiem oznacza to czyn bezprawny, tzn. nie opierający się na aktualnie obowiązującym prawie. Zarzucono ponadto, że zaskarżone postanowienie nie uwzględnia wniosków złożonych przez stronę zobowiązaną, które potwierdzają, że do dnia wydania postanowienia PINB nr [...] zobowiązany wykonał obowiązek w części dotyczącej wyłączenia z użytkowania przedmiotowego budynku w K. (zdjęcia ze stanu faktycznego wykonanych czynności zabezpieczających budynek). Zdaniem skarżącego w przypadku rozbieżności w stanowiskach obu stron co do realizacji nałożonych obowiązków koniecznym było nakazanie PINB dokonania czynności sprawdzających. Skarżący uważa, że przekłada wszelkiej staranności w realizacji decyzji z dnia 1 kwietnia 2010 r., budynek był wielokrotnie zabezpieczany, co było jednak niszczone przez wandali, jednakże obecnie wykonane zabezpieczenia są trwałe. Na zakończenie zarzucono, że nieprawidłowym jest prowadzenie kilku postepowań egzekucyjnych w celu wyegzekwowania tego samego obowiązku w stosunku do osób, które w związku ze wspólnością majątkową stanowią ten sam podmiot w stosunku prawa. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 217 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 u.p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 u.p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 u.p.p.s.a. W szczególności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) u.p.p.s.a. sąd uchyla decyzję (postanowienie) w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżone postanowienie DWINB z dnia 10 kwietnia 2013 r. nie narusza prawa. Na początku rozważań wskazać należy, iż niniejsza sprawa odnosi się do problematyki zarzutów na postępowanie egzekucyjne i tylko w tym zakresie stanowi przedmiot rozpoznania i rozstrzygnięcia sądowego. Istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy ma zatem treść art. 33 u.p.e.a., który przewiduje zamknięty katalog sytuacji mogących być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z przywołanym przepisem podstawą zarzutu może być tylko: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Jak słusznie zauważył to Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1057/06, "żadne inne sytuacje, czy powody nie mogą być podstawą do wniesienia zarzutów. Z unormowania tego wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organ egzekucyjny." Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt I OSK 522/07, wskazując, iż "za bezzasadny należy również uznać zarzut skargi kasacyjnej, jakoby organ administracyjny, rozpoznający wniesione przez skarżącego zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, winien był z urzędu badać poprawność wystawionego tytułu wykonawczego w całości, nie ograniczając się jedynie do uchybień wskazanych przez stronę. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym nie jest środkiem odwoławczym od tytułu wykonawczego i nie zobowiązuje organu do zbadania poprawności tego tytułu, bez względu na treść złożonych zarzutów. To na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. (...) Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje zgłoszone zarzuty, nie bada natomiast wszelkich okoliczności mających wpływ na poprawność prowadzonej egzekucji." Prawidłowo przeto organ egzekucyjny, a za nim i organ odwoławczy, pominęły w swoich rozważaniach szereg zarzutów skarżącego, które nie wynikały z normy art. 33 u.p.e.a., gdyż nie mogły one mieć jakiegokolwiek wpływu na wydane rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W tej sytuacji zakres rozpoznawanej sprawy, a w konsekwencji i zakres kognicji sądowoadministracyjnej, ogranicza się wyłącznie do zarzutów mieszczących się w katalogu przepisu art. 33 u.p.e.a., i to tylko takich, które strona zgłosiła w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, tj. w piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2013 r. Przypomnieć w tym miejscu można, że strona w tym zakresie zarzuciła jedynie naruszenie: 1) art. 33 pkt 5 u.p.e.a. wskazując na niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 2) art. 33 pkt 10 u.p.e.a. z uwagi na wadliwość wystawionego tytułu wykonawczego z powodu niespełnienia wymogów z art. 27 u.p.e.a., tj. powołania się na nieistniejącą podstawę prawną. Co do pierwszego z tych zarzutów wskazać trzeba, iż zgodnie z utrwalonym i jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, czego wyrazem jest m.in. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1365/07, z niewykonalnością obowiązku niepieniężnego nałożonego ostateczną decyzją administracyjną mamy do czynienia wtedy, gdy "niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób, zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku." Rację ma zatem organ odwoławczy twierdząc, że powoływana przez skarżącego argumentacja nie świadczy o niewykonalności obowiązku, a potwierdza jedynie ustalenia, że zobowiązany nie podjął działań w kierunku wykonania obowiązków wynikających z decyzji PINB z dnia 1 kwietnia 2010 r. Brak wystarczających środków finansowych czy też długotrwałość procesu wyboru przez zobowiązanych rodzaju zamierzonego ogrodzenia budynku ma charakter subiektywny, który w żaden sposób nie eliminuje fizycznej możliwości zrealizowania nałożonych obowiązków. Również podnoszony przez skarżącego fakt niezamieszkiwania w przedmiotowym budynku od 1997 r., t.j. od dnia nabycia nieruchomości przez zobowiązanych, nie przemawia za obiektywną niemożnością wywiązania się w z obowiązku (niemożność ponownego wyłączenia z użytkowania budynku, który nigdy nie był włączony do użytkowania) nie tylko z tego powodu, że zakres zobowiązania był szerszy (trwałe zabezpieczenie budynku przed dostępem osób trzecich, a nie tylko zakaz zamieszkiwania), ale również z tego względu, iż w istocie jest to budynek o charakterze niemieszkalnym (dawna świetlica wiejska, w ewidencji ujęty także jako budynek handlowo-usługowy), a tym samym z natury ogólnodostępny, lecz bez funkcji mieszkalnych. Odnośnie zaś drugiego zarzutu co do wadliwości wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego stwierdzić należało, iż wbrew stanowisku skarżącego spełnia on wymogi formalne zawarte w art. 27 § 1 u.p.e.a., w tym zwłaszcza odnośnie wskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. W myśl art. 27 § 1 u.p.e.a. tytuł wykonawczy powinien zawierać m. in. wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Jak słusznie wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2087/09, "przez wskazanie podstawy prawnej obowiązku egzekwowanego obowiązku należy rozumieć, iż chodzi o podanie aktu prawnego, gdy podstawą egzekucji jest przepis, z którego wprost wynikają określone obowiązki, lub w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, koniecznym jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji." Zdaniem Sądu brak zamieszczenia w tytule wykonawczym pozycji publikatora, w którym ogłoszono, aktualny na dzień wydania tego tytułu, jednolity tekst u.p.e.a., czy też kolejne zmiany tej ustawy, w żadnej mierze nie można zakwalifikować jako wady prawnej dyskwalifikującej spełnienie wymogu wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. Nie ulega wątpliwości, iż przy wydaniu przedmiotowego tytułu wykonawczego zostały zastosowane obowiązujące przepisy u.p.e.a., zaś sam tytuł wykonawczy został sporządzony na obowiązującym wzorze tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (TYT-3) stanowiącym załącznik nr 24 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Z przedstawionych powyżej przyczyn skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.