II SA/Wr 44/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [---] nr [---] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wskazując, że przebywa w zakładzie karnym i nie ma żadnych środków finansowych. Na urzędowym formularzu zakreślone zostały rubryki dotyczące stanu rodzinnego, majątku i dochodów. Do wniosku załączone zostało zaświadczenie o zatrudnieniu w szkole podstawowej nieodpłatnie oraz zaświadczenie z Aresztu Śledczego, zgodnie z którym wnioskodawca jest pozbawiony wolności od 25 stycznia 1996 r., a koniec kary datuje się na 18 stycznia 2022 r., nigdzie nie pracował odpłatnie, a do jego dyspozycji na dzień 1 marca 2016 r. pozostaje 0,27 zł. Przedmiotowy wniosek należało uznać za uzasadniony. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący powyższe wykazał. Na brak możliwości ponoszenia jakichkolwiek kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie świadczy fakt odbywania kary pozbawienia wolności i brak odpłatnego zatrudnienia. Jedynymi środkami pieniężnymi, które pozostają do dyspozycji wnioskodawcy jest 0,27 zł. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.