II SA/Wr 440/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Protokolant Iwona Borecka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A w L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego [...] w L. postanawia: odrzucić skargę W dniu 24 lipca 2008r. Spółka A w L. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...]r., Nr [...], którą odmówiono skarżącej Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego "[...]", zlokalizowanego w L. na działce nr 60, 546, 547, obręb 5. Strona skarżąca zarzucając decyzji: 1) nieważność, wskutek wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa procesowego oraz skierowania jej do osób nie będących stronami w sprawie (art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a.) w związku z niewłaściwym zastosowaniem art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. - Prawo budowlane; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. a) poprzez naruszenie § 11 ust. 1 pkt b w zw. z § 28 ust. 2-4 uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego nr 41 w L. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji opartej na błędnej wykładni przyjmującej, iż w/w przepis statuuje wymóg zapewnienia w najbliższym otoczeniu wymaganej ilości 125 miejsc parkingowych, co skutkowało ustaleniem, że zamieszczone we wniosku rozwiązanie projektowe nie spełnia wymogu zapewnienia minimalnej liczby miejsc postojowych; b) naruszenie art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane -polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu o statusie strony na podstawie błędnie ustalonego obszaru oddziaływania obiektu; c) naruszenie § 13 ust. 1, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji przyjmującej, iż przepisy te są podstawą do badania zacienienia obiektów sąsiadujących z planowaną inwestycją; 3) naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a.-polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowanej do osób nie będących stronami w sprawie; b) naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wydanej w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny wskutek m.in. przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, dopuszczenia z urzędu dowodów nie mających znaczenia dla prawy oraz rozpatrzenia tylko części materiału dowodowego; c) naruszenie art. 72 i 77 § 4 zd. 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. -polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wydanej bez poinformowania stron o faktach znanych temu organowi z urzędu; d) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. - polegające na uniemożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zarzutu "formalnego braku projektu parkingu"; e) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, wskutek rozpatrzenia tylko części materiału dowodowego i błędnego odtworzenia przebiegu postępowania w sprawie; wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, także decyzji organu I instancji w całości; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.440,00 zł. W bardzo obszernym uzasadnieniu, skarżąca Spółka odnosząc się do każdego podniesionego wyżej zarzutu, przedstawiła szczegółową argumentację z powołaniem się tak na liczne orzecznictwo, jak i poglądy prezentowane w doktrynie. Uzasadniając zaś zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, skarżąca Spółka wskazała, że w dniu 9 lipca 2008r. zwróciła się do organu odwoławczego z wnioskiem o uzupełnienie rozstrzygnięcia tegoż organu w kwestii wydanego przez organ I instancji postanowienia z 11 marca 2008r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swe stanowisko, stwierdził, iż zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę podlega wykonaniu poprzez realizację zatwierdzonego w niej projektu budowlanego (nie zaś rozwiązań zawartych w innych niż projekt dokumentach). Z uwagi na powyższe przepis art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia, między innymi, czterech egzemplarzy projektu budowlanego (w pkt. 1). Z powyższym przepisem koresponduje przepis art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ sprawdza, między innymi, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, oraz kompletność projektu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Zakres i niezbędną treść projektu budowlanego, o którym mowa w art. 33 i 35 Prawo budowlane, wyznacza z kolei wspomniany wyżej przepis art. 34 ust. 3 oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Zdaniem organu - wbrew twierdzeniu skarżącej Spółki, w świetle powołanych wyżej przepisów, organ I instancji nie miał żadnych podstaw do analizowania w zastępstwie projektu budowlanego rozmaitych dokumentów, które nie wchodziły w skład projektu (wstępnych koncepcji, propozycji, korespondencji z właścicielem terenu, na którym miejsca postojowe mogłyby zostać w przyszłości urządzone, etc.) W dalszej części odpowiedzi, organ odwoławczy stwierdził, że skoro inwestor zaniechał wykonania nałożonego przez organ I instancji obowiązku określonego postanowieniem z 10 marca 2008r., to Starosta L. był zobowiązany do podjęcia decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę obiektu handlowo-usługowego "[...]" w L.. Organ odwoławczy nie zgodził się tym samym z zarzutem naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., przez nieuwzględnienie przedłożonego przez skarżącą dowodu w postaci "propozycji lokalizacji miejsc parkingowych". Także niezasadny jest w ocenie organu odwoławczego zarzut dotyczący dokonanego przez organ I instancji ustalenia kręgu podmiotów stanowiących strony postępowania w omawianej sprawie. Podkreślił przy tym, że organ I instancji zasadnie przyjął, iż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji wykracza poza teren działek gruntu, na których przewidziano wykonanie galerii handlowej, zaś właściciele sąsiednich nieruchomości posiadają w tej sprawie interes prawny przesądzający o przyznaniu im praw stron postępowania. Słusznie natomiast skarżąca zauważyła, że obowiązujące przepisy nie przewidują orzekania w formie postanowienia o uznaniu za stronę postępowania, wobec czego postanowienie organu I instancji o uznaniu powyższych Wspólnot Mieszkaniowych za strony było nieprawidłowe, jednakże w ocenie organu odwoławczego uchybienie to nie miało wpływu na podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje jedynie stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, zwaną w dalszej części p.p.s.a. -kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Podkreślić przy tym należy, że w ramach posiadanych kompetencji Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, a wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Niesporne jest w niniejszej sprawie, że będąca przedmiotem zaskarżenia opisana wyżej decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], wydana została po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą Spółkę odwołania od decyzji Starosty L. z dnia [...]r., Nr [...]. Z akt sprawy wynika także, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej Spółce w dniu 27 czerwca 2008r. Niesporne jest również w sprawie, że skarżąca Spółka pismem z dnia 9 lipca 2008r. powołując się na przepis art.111 § 1 k.p.a. zwróciła się do organu odwoławczego z wnioskiem o uzupełnienie podjętego rozstrzygnięcia – decyzji Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...]. Nie czekając jednakże na stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie zgłoszonego wniosku, już w dniu 24 lipca 2008r. Spółka A w L. wniosła do tut. Sądu skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...]. Wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż Wojewoda D. po rozpatrzeniu wniosku skarżącej Spółki z dnia 9 lipca 2008r., postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2008r., Nr [...] powołując się na przepis art.111 § 1 k.p.a. - odmówił uzupełnienia w/w decyzji tegoż organu z dnia [...]r., Nr [...], co do zawartego w niej rozstrzygnięcia. Z urzędu jest zaś Sądowi wiadomym, że skarżąca Spółka po otrzymaniu w/w postanowienia Wojewody, wniosła 17 września 2008r. do tut. Sądu w terminie określonym art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę na w/w decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...]. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II S.A./Wr 631/08. Zważyć należy, że stosownie do treści art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (§ 2). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że złożenie przez skarżącą Spółkę wniosku w trybie art.111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie decyzji organu odwoławczego spowodowało, iż termin do złożenia skargi na powyższą decyzję rozpoczął bieg dopiero od dnia doręczenia skarżącej odpowiedzi organu na złożony wniosek. W niniejszej sprawie, tak jak to już wyżej Sąd podkreślał, skarżąca Spółka wniosła do Sądu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...] już w dniu 24 lipca 2008r., czyli niewątpliwie przed wydaniem przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w sprawie uzupełnienia tej decyzji, a tym samym przed doręczeniem skarżącej tegoż rozstrzygnięcia /postanowienia z dnia 20 sierpnia 2008r., Nr [...]. W związku z powyższym mając na uwadze zasadę, iż postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może być wszczęte, dopóki toczy się postępowanie administracyjne, Sąd uznał skargę Spółki A w L. wniesioną do Sądu w dniu 24 lipca 2008r. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], za przedwczesną. Z tych to zatem względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, stosownie do którego Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne - orzekł jak wyżej. H.B. 5.06.2009r.