II SA/Wr 442/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant: sekr. sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza policji oddala skargę Rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...], nr [...], podjętym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 37, poz. 179 ze zm.) zwolniono ze służby w policji skarżącego M. M., wskazując w uzasadnieniu, że został on skazany prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu (k. 60 akt sprawy) skarżący zakwestionował zgodność z prawem skazującego go wyroku sądu karnego oraz wnosił o wstrzymanie się z podjęciem ostatecznej decyzji w jego sprawie do czasu ukończenia komisyjnych badań lekarskich. Komendant Wojewódzki Policji w O., działając jako organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby było obligatoryjne. W skardze M. M. zarzucił szereg uchybień formalnych, a w szczególności nie uwzględnienie nabytego przez niego prawa do urlopu wypoczynkowego i dodatkowego, postępowanie administracyjne prowadzono bez jego udziału, rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby doręczono mu w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego, chociaż była możliwość odczekania na powrót do pracy, zwolnienia dokonano w trakcie przeprowadzanych badań lekarskich mających na celu określenie jego stanu zdrowia i zdolności do służby, w decyzji nie wskazano terminu rozliczenia się z obowiązków służbowych. Uchybień tych nie usunięto w decyzji odwoławczej. Wnosił też o spowodowanie wypłacenia mu świadczeń pieniężnych za miesiące grudzień 2000 r. i styczeń 2001 r. Organ wnosił o oddalenie skargi z motywów wynikających z uzasadnienia decyzji odwoławczej, podnosząc dodatkowo, iż skarżący nie nabył uprawnień emerytalnych, nie było też potrzeby przeprowadzania postępowania administracyjnego z udziałem strony wobec jednoznaczności przepisów regulujących kwestię zwolnienia policjanta ze służby. W roku 2000 skarżący przepracował 63 dni, poza tym przebywał na zwolnieniach lekarskich co spowodowało, iż nie było możliwości udzielenia mu urlopu wypoczynkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270). Przepisy tej ustawy mają zastosowanie także w sprawach wniesionych do NSA (tak jak to było w przedmiotowej sprawie), a nie zakończonych przed dniem 1 stycznia 2004 r. (art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.). Materialnoprawną przesłanką, na podstawie której organ oparł swoje rozstrzygnięcie, był przepis art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie Dz. U. z 2002 r., nr 7, poz. 58 ze zm.), zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Podejmowane w trybie tego przepisu decyzje kadrowe są jedynie obligatoryjnymi aktami wykonania ciążącego na organie obowiązku i jak trafnie zauważył organ II instancji, nie można w tym postępowaniu zajmować się zasadnością skazania czy oceną wymierzonej kary. Postępowanie karne jest badane przez organ administracyjny w zakresie sprowadzonym jedynie do rodzaju przestępstwa za które funkcjonariusz został skazany, faktu zastosowania kary i prawomocności orzeczenia . Te okoliczności zostały w toku postępowania administracyjnego wykazane stosownymi dokumentami. Wynika z nich, ze skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] za przestępstwo umyślne z art. 157 § 2 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego, ścigane z oskarżenia publicznego. Podniesione w takich okolicznościach zarzuty dotyczących wadliwości postępowania administracyjnego, a w szczególności braku zapewnienia skarżącemu prawa czynnego udziału w tym postępowaniu, pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż uwzględnienie skargi następuje z tej przyczyny tylko w wypadku, gdy tego rodzaju uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podnoszone w skardze kwestie związane z uprawnieniami urlopowymi oraz prawem do nagrody jubileuszowej mogą być przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć i nie stanowią obligatoryjnego elementu decyzji o zwolnieniu policjanta. Z kolei nie zamieszczenie w decyzji terminu rozliczenia się z obowiązków służbowych (§ 14 ust. 2 pkt 11 zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego (Dz. Urz. MSWiAnr 5, poz. 49) jest uchybieniem formalnym, które nie mogło mieć znaczenia przy natychmiastowym rozwiązaniu stosunku służbowego. Wbrew stanowisku skarżącego przepisy ustawy o Policji nie zawierają zakazu rozwiązywania stosunku służbowego policjanta w okresie trwającego zwolnienia lekarskiego oraz w trakcie odbywających się badań lekarskich mających na celu sprawdzenie zdolności funkcjonariusza do służby. Nie doszło także do naruszenia art. 32 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (obecnie Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 854 ze zm.), mimo że skarżący pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Zarządu terenowego NSZZ Policjantów w K., gdyż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z uwagi na specyfikę regulacji prawnej służbowego stosunku funkcjonariusza Policji stwierdzenie o odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy o związkach zawodowych oznacza, że przepis art. 32 ust. 1 – 4 ustawy o związkach zawodowych ma zastosowanie we wszystkich tych wypadkach, w których organ policji może, ale nie musi zwolnić policjanta ze służby. Nie można natomiast przyjąć, by w wypadku, gdy organ policji z mocy ustawy zobowiązany jest do zwolnienia policjanta ze służby w Policji, mógł mieć zastosowanie wskazany przepis ustawy o związkach zawodowych warunkujący możliwość rozwiązania stosunku służbowego od zgody organu tej organizacji (zob. wyrok z 5 lipca 2001 r. nr II SA 345/01 – zb. LEX nr 51028, wyrok 11 lipca 2001 r., nr II SA 1563/01 – LEX nr 77682). Uwzględniając powyższe, trzeba uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak na wstępie.