II SA/Wr 444/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i M. W. oraz M. W. i J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia[...] Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Gminy T. sprawy rozgraniczenia nieruchomości za nieuzasadnione i odmowa wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożyli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nieuwzględniającego zażalenia skarżących złożonego w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie w terminie sprawy rozgraniczenia działek przez Burmistrza Gminy T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg m. in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty. Zaskarżone postanowienie wydane w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, opisane w osnowie niniejszego rozstrzygnięcia, nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują środka odwoławczego od postanowienia odmawiającego uwzględnienie zażalenia, o którym mowa we wspominanej regulacji. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie informujące, iż nie przysługuje od niego zażalenie ani skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący mogliby jedynie wnieść skargę na bezczynność organu właściwego do rozpatrzenia sprawy. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i tylko w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116; postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, LEX nr 76109). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.