II SA/Wr 444/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant sekretarz sądowy Daria Laskowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji nakładającej obowiązki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we [...] na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] (dalej w skrócie: [...]), po przeprowadzeniu czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...][...] w [...] decyzją z [...].02.2019 r. wykonanie czterech obowiązków wynikających z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7.06. 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719 ze zm.). Decyzję doręczono właścicielom lokali tworzących Wspólnotę Mieszkaniową. Odwołanie od tej decyzji wniosła A. B. (właścicielka lokalu nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] [...]). Wskazała, że nie zgadza się z częścią decyzji dotyczącą drewna opałowego składowanego pod ścianą budynku, które jest wykorzystywane w nielegalnie pobudowanych kominkach w jednym z lokali mieszkalnych. Wyjaśniła, że na podstawie rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, w ten sposób składowany opał nie może być wykorzystywany do opalania kominków. Nie jest bowiem spełniony podstawowy warunek polegający na przeznaczeniu opału do funkcji budynku. Do chwili zakończenia postępowania przed organem nadzoru budowlanego kominki, w jej ocenie, kominki powinny być wyłączone z użytkowania aby samowolnie nie stwarzały zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. Odwołująca zarzuciła również organowi I instancji brak przeprowadzenia pomiarów gęstości obciążenia pożarowego w pomieszczeniach, w których składowane są materiały palne w postaci drewna opałowego. Pismem z [...].04.2019 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej w skrócie: [...]) zobowiązał A. B. do złożenia oświadczenia, czy zaskarżyła decyzję w swoim imieniu, jako właścicielka lokalu mieszkalnego nr [...], czy też w imieniu Wspólnoty. W przypadku potwierdzenia działania w imieniu Wspólnoty organ zobowiązał odwołującą do przedłożenia zgody wszystkich właścicieli lokali na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, jaką jest wniesienie odwołania w sprawach Wspólnoty oraz oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu opłaconego pełnomocnictwa dla jej reprezentowania. W udzielonej w dniu [...].05.2019 r. odpowiedzi A.B. oświadczyła, że zaskarżyła decyzję w swoim imieniu jako osoba fizyczna, obawiając się o życie i zdrowie. Podkreśliła, że do zarządu małą wspólnotą mieszkaniową zastosowanie znajduje art. 19 ustawy o własności lokali, na mocy którego do zarządu stosuje się odpowiednio przepisy k.c. i k.p.c. o wspólności. Stosownie zaś do art 209 k.p.c. każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa. Czynności zachowawcze to wszystkie czynności, w tym procesowe i czynności administracyjne, których celem jest ochrona wspólnego prawa przed możliwym niebezpieczeństwem. Każdy zatem ze współwłaścicieli ma prawo do samodzielnego i w imieniu własnym wnoszenia środków odwoławczych. [...] decyzją z [...].05.2019 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 27 i art. 11a ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1313 ze zm.), umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji [...] uznał za prawidłowy sposób doręczenia decyzji przez organ I instancji. Wskazał, że decyzję doręczono wszystkim właścicielom lokali (tj. członkom małej wspólnoty). Prawidłowo przy tym organ ten oznaczył strony decyzji, gdyż nie ograniczył się do posłużenia się ogólną nazwą "Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...][...]", lecz niezależnie od tego jako strony wskazał imiennie oznaczonych członków wspólnoty. Było to konsekwencją ustalenia w sprawie braku wyboru zarządcy nieruchomości przez Wspólnotę. Jej członkowie nie wybrali również zarządu. [...] stwierdził, że zaskarżona decyzja nakłada na Wspólnotę obowiązki dotyczące tylko części wspólnych nieruchomości. Stroną decyzji nie jest zatem A.B., ponieważ nie nakłada ona obowiązków dotyczących należącego do niej lokalu nr [...]. Organ stwierdził również, że nie ma obecnie innego podmiotu niż właściciele lokali, który odpowiadałby za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej w budynku przy ul. [...][...], czyli nie ma podmiotu, który należałoby traktować jako "zarządcę lub użytkownika" budynku w rozumieniu art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2018r., poz. 620 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem". Odpowiedzialność za ochronę przeciwpożarową części wspólnych budynku spoczywa więc na ogóle współwłaścicieli części wspólnych. Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy stosownie do art. 6 ustawy o własności lokali wspólnotę mieszkaniową, która występuje w postępowaniu jako strona. Powołując się z kolei na orzecznictwo sądowe organ odwoławczy zauważył, że członek wspólnoty może samodzielnie wystąpić jako strona postępowania, ale musi być wówczas spełniony warunek w postaci wykazania istnienia indywidualnego interesu opartego na przepisie prawa. Jeśli zatem członek wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota. W realiach tej sprawy wspólnota nie posiada zarządu, ani zarządcy nieruchomości zobowiązanego na podstawie umowy do ponoszenia odpowiedzialności za stan ochrony przeciwpożarowej. Dalej organ II instancji odniósł się do zasad dokonywania czynności zwykłego zarządu. Wskazał, że przy podejmowaniu uchwał w sprawach zwykłego zarządu decyduje wola większości właścicieli lokali, obliczana według wielkości ich udziałów w nieruchomości wspólnej (art. 201 k.c.). Dla dokonania czynności przekraczającej zwykły zarząd potrzebna jest zgoda wszystkich właścicieli lokali (art. 199 k.c.). Stosując odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności, organ II instancji uznał, że właściciele lokali nie wyrażają zgody, lecz podejmują uchwałę wspólnoty mieszkaniowej. Następnie, nie dokonując kwalifikacji czynności zaskarżenia decyzji administracyjnej we Wspólnocie, organ odwoławczy stwierdził, że A. B. nie tylko nie przedstawiła zgody wszystkich właścicieli lokali na wniesienie odwołania, ale nawet nie przedstawiła zgody większości właścicieli lokali, obliczonej według wielkości ich udziałów. Odwołanie A. B. jako pojedynczego właściciela, którego udział w częściach wspólnych wynosi [...], nie spełnia wymogu sumarycznej wielkości udziałów, koniecznej do reprezentowania wspólnoty mieszkaniowej. Uznając za bezspornie w sprawie, że nakazy objęte decyzją organu I instancji dotyczą części wspólnych budynku, a nie lokalu mieszkalnego nr [...], którego właścicielką jest odwołujący się członek wspólnoty, [...] stwierdził, że odwołująca nie wykazała, aby realizacja tych nakazów miała spowodować negatywne oddziaływanie na jej lokal. Nie zgadzając się z tym orzeczeniem A. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zarzuciła organowi odwoławczemu rażące naruszenie przepisów prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony postępowania, b) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego, w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione przez osobę, będącą stroną postępowania, c) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącej. Wobec tego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów według norm przepisanych. Uzasadniając tak sformułowane zarzuty skargi jej autorka podniosła, że jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie. W taki bowiem sposób była traktowana i oznaczana w toku całego postępowania. Jednocześnie jest ona współwłaścicielką części wspólnych budynku, których dotyczy postępowanie. Tak samo jak pozostałych współwłaścicieli dotyczy ją nakaz realizacji obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej budynku. Co więcej sam organ Il instancji wskazał, że odpowiedzialność za ochronę przeciwpożarową części wspólnych budynku spoczywa na ogóle współwłaścicieli części wspólnych - co oznacza, że także na skarżącej, która posiada prawa i obowiązki związane w utrzymaniem części wspólnych, których jest współwłaścicielem. Jest ona zainteresowana utrzymaniem części wspólnych w stanie bezpiecznym i wolnym od zagrożenie pożarowego, a w razie nałożenia w tym zakresie obowiązków, będzie w części objętej jej udziałem ponosić związane z tym koszty. Ponadto skarżąca ma prawo do korzystania z części wspólnych. Bezpieczeństwo pożarowe części wspólnych bezpośrednio rzutuje na bezpieczeństwo poszczególnych lokali, w tym lokalu skarżącej, a wszelkie zaniedbania w tym zakresie stanowią bezpośrednie zagrożenia dla jej prawa majątkowego, jakim jest własność lokalu oraz dla jej bezpieczeństwa osobistego. Skarżąca występuje zatem w obronie własnych praw mieszkaniowych. Z tego powodu posiada własny indywidualny interes prawny, dający jej uprawienie do występowania jako strona w postępowaniu administracyjnym, którego wynik dotyczył będzie sfery jej praw i obowiązków. W odpowiedzi na skargę [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał również, że rozpatrzenie niedopuszczalnego odwołania (ponieważ stroną nie jest skarżąca, lecz "mała" wspólnota mieszkaniowa - nałożone obowiązki dotyczą części wspólnych budynku, a nie należącego do skarżącej lokalu nr [...]), stanowiłoby rażące naruszenie prawa, gdyż prowadziłoby do weryfikacji w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.). Ponadto, mimo podniesienia zarzutu obrazy art. 28 k.p.a., skarżąca nie wykazała swojego indywidualnego interesu opartego na przepisie prawa, który przyznawałby jej - a nie Wspólnocie - legitymację procesową w sprawie obowiązków dotyczących części wspólnych budynku. Podnoszone w skardze argumenty natury finansowej, potwierdzają tylko, że skarżąca posiada w sprawie jedynie interes faktyczny, a nie interes prawny. Nie dowodzi również słusznego interesu strony sugestia, że organa ochrony przeciwpożarowej - przy nakładaniu obowiązków administracyjnych dotyczących części wspólnych - miałyby ignorować podmiotowość wspólnoty mieszkaniowej ze względu na cywilnoprawne kwestie udziału poszczególnych współwłaścicieli w utrzymaniu części wspólnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzję podjęto na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Taka regulacja procesowa jest konsekwencją oparcia postępowania odwoławcze na zasadzie skargowości. Nie ma ono charakteru inkwizycyjnego, a zatem w żadnym wypadku nie może być wszczęte z urzędu. Wyłącznie czynność strony postępowania, którą jest wniesienie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), powoduje, że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego. Jak wynika z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy w pierwszej fazie postępowania zobowiązany jest do ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne, a zatem, czy w ogóle dotyczy aktu zaskarżalnego tego rodzaju środkiem odwoławczym, czy pochodzi od strony postępowania i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. legitymację do wniesienia odwołania ma jedynie strona. Odwołanie wniesione przez osobę, która ma przymiot strony w toczącym się przez organem I instancji postępowaniu, wszczyna postępowanie odwoławcze, konsekwencją czego jest rozpoznanie przez organ II instancji tegoż odwołania. Jeżeli jednak w wyniku rozpoznania odwołania organ odwoławczy stwierdzi, że osoba ta nie legitymuje się w przymiotem strony, to wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Innymi słowy, brak posiadania przymiotu strony uniemożliwia uzyskanie w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia merytorycznego, chociażby nawet złożone przez taki podmiot odwołanie zawierało trafną argumentację merytoryczną. Skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego wymaga zatem wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga przy tym o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony, lecz powoduje jedynie skutek procesowy w postaci uznania, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. W przypadku zaskarżenia takiej decyzji skargą, rolą sądu administracyjnego jest jedynie ocena, czy stanowisko organu II instancji o braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest prawidłowe. Kontrola przez sąd administracyjny zgodności z prawem decyzji organu o umorzeniu postępowania odwoławczego nie obejmuje więc badania prawidłowości decyzji organu I instancji. Postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie dotyczyło uchybień w zakresie ochrony przeciwpożarowej na terenie nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z trzema lokalami usługowymi w poziomie parteru oraz pokojami pod wynajem na pierwszym piętrze, położnej w [...] przy ul. [...][...]. Wszczęcie z urzędu niniejszego postępowania poprzedziły interwencje skarżącej, właścicielki lokalu mieszkalnego nr [...]. W licznych pismach kierowanych do Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] wskazywała ona na nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej, które miały dotyczyć składowania materiałów palnych w postaci drewna opałowego w pomieszczeniach piwnicznych oraz na zewnątrz budynku bezpośrednio przy jego ścianie zewnętrznej. Wobec takich informacji, po przeprowadzeniu czynności kontrolno-rozpoznawczych, Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] wszczął z urzędu w dniu [...].12.2018 r. postępowanie administracyjne w sprawie nakazania usunięcia uchybień w zakresie ochrony przeciwpożarowej stwierdzonych podczas czynności kontrolno-rozpoznawczych na opisanej nieruchomości, wskazując w pkt 1-4 na czym te nieprawidłowości miałby polegać. W ten sposób zainicjowane postępowanie organ I instancji zakończył wydaniem decyzji z [...].02.2019 r. Podstawą prawną jej wydania stanowił art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej, zgodnie z jego brzmieniem: odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Publicznoprawne obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej zostały zatem z woli ustawodawcy nałożone na podmioty będące zarządcami budynków lub podmioty faktycznie władające budynkiem. Przepis nie wprowadza dowolności wyboru na kogo organ ma nałożyć obowiązki. W rozpatrywanym przypadku - z przyczyn prawidłowo ustalonych w sprawie, niewątpliwie będzie to Wspólnota Mieszkaniowa, ponieważ o odpowiedzialności podmiotu wymienionego w art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej jako ostatni, tj. podmiotu faktycznie władającego można mówić wówczas, gdy budynek, obiekt lub teren nie ma zarządcy lub użytkownika, gdyż nie została zawarta umowa cywilnoprawna o ustanowieniu zarządu lub użytkownika (tak też WSA w wyrok z 11.12.2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1157/18). Na tle powołanej regulacji należy jednak zauważyć, że ustalanie istnienia interesu prawnego lub obowiązku na podstawie art. 28 k.p.a., uprawniającego do przyznania danemu podmiotowi przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, nie ogranicza się do treści art. 4 ust. 1 i 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej, ponieważ przepis ten nie stanowią lex specialis względem art. 28 k.p.a. Wskazuje on podmioty, na których ciążą obowiązki oraz podmioty odpowiedzialne za realizację tych obowiązków. Przepis ten nie zawęża kręgu stron postępowania administracyjnego, dlatego w okolicznościach tej sprawy stroną postępowania może być każdy, o ile wykaże istnienie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie (vide: NSA w wyroku z 24.01.2019 r., sygn. akt II OSK 469/17). Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny uprawniający do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego. Interes prawny wyrażać się winien w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji konkretnego podmiotu prawa. Nie może być on jedynie potencjalny. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Weryfikacja tego, czy skarżąca, jako właścicielka jednego z lokali w budynku przy ul. [...][...] posiada tak rozumiany interes prawny do występowania w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej tego budynku, nie została w sposób wystarczający rozpatrzona przez organ II instancji. Bezspornym jest w sprawie ustalenie, że obowiązki wynikające z decyzji organu I instancji kwalifikują się do czynności, które zmierzają do zapewnienia bezpieczeństwa życia i mienia członków wspólnoty mieszkaniowej – współwłaścicieli nieruchomości wspólnej. Nikt również nie kwestionuje tego, że odpowiedzialność za ochronę przeciwpożarową części wspólnych budynku spoczywa na ogóle współwłaścicieli części wspólnych. Ale organ II instancji pominął w swoich rozważaniach istotną kwestię, która wynika z treści złożonego przez skarżącą odwołania. Skarżąca nie zakwestionowała w drodze odwołania obowiązków, które zostały nałożone na Wspólnotę. W jej ocenie, wydana w sprawie decyzja powinna odnosić się przede wszystkim do problemu składowania drewna opałowego pod ścianą budynku. Zatem przedmiotem odwołania jest w istocie brak rozstrzygnięcia, które w ocenie skarżącej, w świetle istniejącego stanu faktycznego w sprawie, powinno się znaleźć w decyzji. Ponadto skarżąca kwestionuje w drodze odwołania zaniechanie przez organu I instancji ustaleń dotyczących pomiarów gęstości obciążenia pożarowego w pomieszczeniach, w których składowane są materiały palne w postaci drewna opałowego. Skarżąca więc nie łączy swojego interesu prawnego - odrębnego od Wspólnoty - z nakazami objętymi decyzją organu I instancji, które dotyczą części wspólnych budynku. Nie twierdził również, że realizacja tych nakazów miała spowodować negatywne oddziaływanie na jej lokal. Przeciwnie, skarżąca w pełni się z nimi zgadza. Uważa natomiast, że w świetle zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, treść decyzji organu I instancji - w zakresie obowiązków jakie zostały w niej określone, nie usuwa wszystkich naruszeń przepisów przeciwpożarowych w budynku. Decyzja w zaistniałym stanie sprawy jest niewystarczająca. W jej ocenie, kwestia składowania materiałów palnych w postaci drewna opałowego w pomieszczeniach piwnicznych oraz na zewnątrz budynku przy jego ścianie zewnętrznej, ze względu na kwalifikację budynku do grupy budynków średniowysokich oraz faktyczny sposób jego użytkowania (część lokali przeznaczonych jest na wynajem), powinna być przedmiotem rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Wykazuje ona, że brak w decyzji nałożenia w tym zakresie na Wspólnotę obowiązków, stanowi naruszenie przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Tym samym wpływa na jej prawa i obowiązki wynikające z własności lokalu oraz stanowi bezpośrednie zagrożenie dla jej życia i mienia. W tak rozumianym zaniechaniu organu I instancji, skarżąca upatruje odrębny od Wspólnoty interes prawny, który legitymuje ją do złożenia odwołania. W ocenie Sądu, istnienia tak rozumianego interesu prawnego skarżącej organ II instancji zupełnie nie rozważył. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien zatem zwrócić uwagę na powyższe okoliczności i rozważyć je w świetle art. 28 k.p.a. m.in. w związku z przepisami rozporządzenia z 7.06.2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynku, innych obiektów budowlanych i terenów (§ 4) oraz rozporządzenia z dnia 12.04.2010 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa pożarowego (Dział VI). Powyższa ocena powinna również uwzględnić stanowisko i żądania skarżącej wyrażane w licznych pismach kierowanych do organu I instancji, w których powołując się na interes prawny wynikający z art. 140 k.c., domagała się od organu podjęcia działań służących respektowaniu przez Wspólnotę przepisów o ochronie przeciwpożarowej. Organ II instancji powinien przy tym wziąć pod uwagę to, że o interesie prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. może decydować istnienie wykluczających się i sprzecznych interesów pomiędzy Wspólnotą a jej członkiem. W takiej sytuacji trudno oczekiwać aby interesy takiego członka wspólnoty mogły być reprezentowany i zabezpieczony w postępowaniu administracyjnym wyłącznie przez uczestnictwo takiego podmiotu zbiorowego. Prowadzi się zatem postępowanie z udziałem Wspólnoty m.in. w tym celu, aby uniknąć prowadzenia go z udziałem członków tej wspólnoty, których interes prawny ona wyraża, co oczywiście nie wyłącza zgłoszenia udziału w postępowaniu przez członka wspólnoty z powołaniem się na jego własny, odmienny interes prawny. W tym stanie rzeczy, skarga jako uzasadniona podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 cyt. ustawy.