II SA/Wr 446/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Cisyk-spr. Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Krupiński asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: sekretarz sądowy Dorota Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia umorzyć postępowanie. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S., decyzją z dnia 27 listopada 2002r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 10a pkt.1, art. 19, 20, 35 i art. 55e ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), skierował F. P. na pobyt stały do Domu Pomocy Społecznej w S. Decyzją z dnia [...], Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S., uchylił wyżej powołaną decyzję, na zasadzie art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonał uchylenia swojej pierwszej decyzji w związku ze złożoną w dniu 2 grudnia 2002r. pisemną rezygnację przez F. P. z pobytu w Domu Pomocy Społecznej w S. F. P. od powyższej decyzji z dnia [...], wniósł odwołanie podnosząc, że jest po operacji i stan jego zdrowia wymaga spokoju, którego nie zapewni mu pobyt w czteroosobowym pokoju i z tego powodu złożył rezygnację z pobytu w tym Domu Pomocy Społecznej. Podkreślił, że oczekiwał umieszczenia go w jednoosobowym pokoju, gdzie mógłby spokojnie i bezstresowo żyć. Wskazał przy tym, iż nie ma żadnej rodziny, jest osobą samotną i z uwagi na stan zdrowia wymaga wsparcia w podstawowych czynnościach samoobsługowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 155 kpa, na którym oparł swoją decyzję organ I instancji stanowi, że decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ podał, że w literaturze wyrażony został pogląd, że podstawową przesłankę stosowania przepisu art. 155 kpa stanowi zgoda strony, natomiast jej brak lub wadliwość prowadzi do rażącego naruszenia prawa. Tylko i wyłącznie zgoda udzielona wprost i wyraźnie, przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji publicznej, może stanowić jedną z przesłanek zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 155 kpa (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, W-wa 1996, s. 692). Organ podkreślił, że w oświadczeniu o rezygnacji z pobytu w Domu Pomocy Społecznej w S., F. P. ograniczył się do poinformowania, iż będzie przebywał w swoim dotychczasowym miejscu zamieszkania, jednakże z tego oświadczenia nie wynika wprost wyraźna zgoda strony na zmianę bądź uchylenie decyzji. Organ podkreślił, że powodem złożenia rezygnacji z pobytu w Domu Pomocy Społecznej, było bowiem umieszczenie w czteroosobowym pokoju, a nie w pokoju jednoosobowym jak oczekiwał skarżący. Skargę na powyższą decyzję wniósł F. P., podnosząc, iż jest osobą samotną, posiada pseudo rodzinę w RFN po zmarłej żonie a jego stan zdrowia bardzo się pogorszył i wymaga stałej opieki. Dodał, że prosi o litość i zrozumienie jego ciężkiej sytuacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Po wyznaczeniu rozprawy oraz po dokonanym zwrocie przez pocztę zawiadomienia skarżącego o posiedzeniu, do Sądu wpłynął odpis aktu zgonu F. P., z dnia 18 marca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na zasadzie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że w sprawie zgłasza się osoba, którego interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż przyczyną umorzenia postępowania może być jedynie zdarzenie zaszłe w toku postępowania tzn. takie, które nie istniało przed jego wszczęciem, a wystąpiło dopiero w toku rozpoznawania skargi. Umorzenie bowiem postępowania sądowego polega na jego przerwaniu, uchyleniu wszystkich czynności dokonanych w nim czynności oraz orzeczeniu o dalszym jego nieprowadzeniu. Rozpatrywana sprawa dotyczy umieszczenia skarżącego w domu pomocy społecznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej. Skierowanie strony do wskazanej placówki, stanowi świadczenie z pomocy społecznej i ma charakter świadczenia osobistego o niezbywalnym charakterze. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, o powyższym świadczeniu decyduje właściwy organ, stwierdzający uprawnienie do tego świadczenia, wyłącznie po uzyskaniu zgody osoby potrzebującej pomocy tj. spełniającej warunki ustawowe do jej otrzymania. Stąd przedmiotowe świadczenie z pomocy społecznej ma charakter osobisty i wygasa ze śmiercią strony, która je uzyskała. Z tego również względu brak jest osób, których interesu prawnego mógłby dotyczyć wynik postępowania o skierowaniu do domu pomocy społecznej F. P. Mając na uwadze powyższe, postępowanie w sprawie należało umorzyć, stąd na zasadzie art. 161 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak na wstępie.