II SA/Wr 446/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Iwona Borecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2006r. sprawy ze skargi M. U. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę garażu z pomieszczeniem gospodarczym przy ul. S. [...] we W. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego. W toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę strona zgłosiła zarzut samowolnego rozpoczęcia budowy i organ wystąpił do organu nadzoru budowlanego o przeprowadzenie związanego z tym postępowania oraz wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie samowoli budowlanej. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca nadal sprzeciwiała się prowadzeniu jakiegokolwiek postępowania, gdyż wniosek inwestora jest bezzasadny. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania. Wydaniu pozwolenia na budowę po rozpoczęciu robót budowlanych sprzeciwia się przepis art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zaś okoliczność wystąpienia samowoli budowlanej może być stwierdzona wyłącznie przez organ nadzoru budowlanego. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła wydanie postanowienia z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą prawną zawieszenia był przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wymagający stwierdzenia, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W nin. sprawie stosowanie do tego przepisu było wadliwe, bowiem, po pierwsze decyzja, o której mowa w przepisie ma rozstrzygać sprawę merytorycznie, to jest organ przed zawieszeniem postępowania powinien wykluczyć możność wydania decyzji o umorzeniu postępowania (nie zawiesza się postępowania zmierzającego do zakończenia przez umorzenie), a po drugie w świetle przepisów prawa budowlanego nie występowało w sprawie zagadnienie wstępne, lecz możność i powinność samodzielnego ustalenia przez organ faktu rozpoczęcia robót (odnośnie budowy art. 41 prawa budowlanego). Ustalenia w tym zakresie mogły być poczynione w oparciu o własne czynności organu w toku postępowania wyjaśniającego lub protokół oględzin przeprowadzonych przez organ nadzoru budowlanego (art. 81a prawa budowlanego). Przepis art. 32 ust. 4a prawa budowlanego nie wymaga rozstrzygnięcia przez organ nadzoru budowlanego sprawy samowoli budowlanej, lecz ustalenia rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust.1, co powinno wywołać umorzenie postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. (gdyż podstawy decyzji odmownej reguluje art. 35). W nin. sprawie nie wystąpiło więc wstępne zagadnienie prawne o charakterze materialnym (por. G. Łaszczyca w KPA Komentarz Tom I s. 803, 809-812). Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 145 § 1 pk 1c, art. 134 § 1, art. 135, art. 152 i art. 200 p.s.a., orzeczono jak na wstępie.