II SA/Wr 448/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: Z-ca Kierownika Sekretariatu Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 21 lipca 2021 r. nr SOC-OP.621.1.36.2021.MR w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na adwokata B. R. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), w tym kwota należnego podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wojewoda Dolnośląski decyzją z 21.07.2021 r. (nr SOC-OP.621.1.36.2021.MR), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 154 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 35 ustawy z 24.09.2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2021r., poz. 510), po rozpatrzeniu odwołania T. W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z 22.04.2021 r. (nr OB.5343.24.2021.KW), którą odmówiono uchylenia własnej decyzji z 07.02.1996 r. (nr SO.5110/237/95/96). W uzasadnieniu decyzji Wojewody podano, że w dniu 07.02.1996 r. Prezydent Miasta J. decyzją nr SO.5110/237/95/96 orzekł o wymeldowaniu T. W. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w J. W toku przeprowadzonego wówczas postępowania administracyjnego ustalono bowiem, że ww. osoba opuściła mieszkanie w roku 1993. Ponadto utracił on uprawnienia do lokalu w wyniku podziału majątku dokonanego na mocy postanowienia sądu powszechnego. Wskazano również, że dla nieobecnego wówczas w postępowaniu administracyjnym T. W. ustanowiony został kuratora celem reprezentowania jego interesów. Decyzja z 07.02.1996 r. stała się ostateczna. Następnie w toku dalszej korespondencji prowadzonej z organem gminy oraz organem nadzorczym wpłynęła skarga T. W. z 12.01.2021 r., w treści której zarzucono organowi gminy wydanie decyzji o wymeldowaniu z rażącym naruszeniem prawa, a także wieloletni brak wyjaśnienia podstawy dokonanego wymeldowania. Zarzuty te zostały uznane za żądanie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie uchylenia decyzji o wymeldowaniu. W wyniku powyższego Prezydent Miasta J. wszczął na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie uchylenia decyzji nr SO-5110/237/95/96, zawiadamiając o tym fakcie T. W. oraz K. i B. R.(1), którym przysługuje obecnie tytuł prawny do spornego lokalu. W ramach postępowania wyjaśniającego organ gminy otrzymał pisemne oświadczenie obecnych właścicieli lokalu, którzy wskazali, że T. W. nigdy nie przebywał w tym mieszkaniu, odkąd oni są właścicielami (tj. od 23.06.2005 r.), a w momencie zakupu tego lokalu nie był również jego właścicielem.Ponadto organ otrzymał liczne wnioski dowodowe T. W., który podnosił, że wyjeżdżał wprawdzie służbowo na U. w latach 1994-1995, ale nie została spełniona przesłanka do wymeldowania w zakresie opuszczenia przez niego lokalu na okres co najmniej 6 miesięcy, a ponadto w wyroku rozwodowym sąd określił zasady wspólnego korzystania z mieszkania z byłą żoną, jednak on, czując się zagrożony w tym mieszkaniu, zlecił w maju 1995 r. w biurze nieruchomości zamianę spornego lokalu na dwa mniejsze. Dalej Wojewoda wskazał, że w tych okolicznościach Prezydent Miasta J. decyzją z 22.04.2021 r. odmówiono uchylenia własnej decyzji z 07.02.1996 r. orzekającej o wymeldowaniu T. W. z miejsca pobytu stałego w ww. lokalu. Od powyższej decyzji T. W. złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi gminy naruszenie zapisów art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 1974 r. i popełnienie "przestępstwa oszustwa" podczas jego bezprawnego wymeldowania oraz matactwo, gdyż odwołujący się nie opuścił miejsca zameldowania w 1993 r. Zdaniem odwołującego organ osłania grupę przestępczą, "która w oszukańczy sposób przejęła" jego luksusowy własnościowy apartament, wskutek czego on od 25 lat jest osobą bezdomną i nie mógł odzyskać pozostawionych w miejscu zameldowania rzeczy osobistych. Stwierdził ponadto, że pisanie przez urzędników, że "zameldowanie ma wyłącznie charakter rejestracyjny jest nadużyciem władzy", gdyż pozbawiając go meldunku, "pozbawiono dokumentów oraz lokalu mieszkalnego", przy czym dotychczas nie naprawiono szkody i nie przyznano mu jako bezdomnemu lokalu mieszkalnego. Do odwołania T. W. dołączył kopie różnych dokumentów. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Jednocześnie art. 154 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydal, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (§ 1), przy czym w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji (§ 2). Zdaniem Wojewody postępowanie administracyjne przeprowadzone na postawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem szczególnym, które stanowi wyjątek od zasady trwałości aktu administracyjnego jako podstawowej zasady ogólnej postępowania administracyjnego. W rezultacie jego przedmiotu nie stanowi ocena zarzutów merytorycznych, które mogły zostać podnoszone w zwykłym trybie odwoławczym, lecz to, czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W związku z tym podnoszone przez stronę w tym postępowaniu zarzuty i wątpliwości natury merytorycznej pozostają bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w jego toku nie jest dopuszczalna weryfikacja ostatecznej decyzji. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że w przypadku decyzji o wymeldowaniu osoby z danego lokalu spełniona jest przesłanka określona w art. 154 § 1 k.p.a. odnośnie do braku nabycia prawa przez strony postępowania, gdyż decyzja taka nie rodzi praw do lokalu, a jedynie potwierdza ustalony stan faktyczny i ma charakter ewidencyjny. Przy czym zauważył, że uchylenie czy zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem (w tym przypadku z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, który odpowiada w swej istocie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, stanowiącego podstawę prawną wydania decyzji z 1996 r.). Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie dyspozycji z art. 154 k.p.a. znajduje swoje uzasadnienie w interesie społecznym, którego należy upatrywać w konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania instytucji publicznych poprzez doprowadzenie do zgodności zapisów ewidencji ludności zawartych w rejestrach z faktycznym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek meldunkowy. Dane te powinny odzwierciedlać stan faktyczny, a nie tworzyć fikcję meldunkową. Wobec powyższego uchylenie wymeldowania T. W. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w J. w sytuacji, gdy osoba ta od ponad 20 lat nie zamieszkuje w spornym lokalu, jest nie do pogodzenia z interesem społecznym. Uchylenie decyzji o wymeldowaniu skutkowałoby bowiem tym, że odwołujący się ponownie byłby zameldowany w spornym lokalu, co byłoby sprzeczne z prawem, gdyż dla możliwości dokonania zameldowania w danym lokalu trzeba najpierw w nim zamieszkać, a ww. osoba nie mieszka w przedmiotowym mieszkaniu, co sama potwierdza. Jednocześnie za odmową uchylenia decyzji o wymeldowaniu przemawia również brak słusznego interesu strony. Argumenty podnoszone przez T. W. nie powodują bowiem sytuacji, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji z 1996 r. Fakt zarejestrowania w spornym lokalu jeszcze w roku 1990 działalności gospodarczej czy kwestia braku dotychczasowego przydziału przez gminę mieszkania komunalnego dla ww. osoby, zdaniem organu odwoławczego, nie mają wpływu na niniejsze postępowanie meldunkowe. Natomiast samo subiektywne poczucie niezadowolenia strony wobec stanowiska organu gminy przedstawionego w przedmiotowej decyzji nie może być traktowane jako słuszny interes strony w rozumieniu przepisu art. 154 § 1 k.p.a., jak również nie można uznać za słuszny interes, strony — w świetle tego przepisu - dążenia strony do innej oceny przez organ stanu sprawy (w tym przypadku opuszczenia miejsca zameldowania przez ww. osobę), który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Ponadto Wojewoda zauważył, że uchylenie wymeldowania T. W. z ww. lokalu w sytuacji, gdy od wielu lat nie mieszka on w tej nieruchomości, stanowiłoby naruszenie art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut odnośnie "nadużycia władzy" przez organ gminy poprzez wskazanie, że "zameldowanie ma wyłącznie charakter rejestracyjny". Wskazał w tym zakresie na cel ewidencyjny meldunku, który wynika wprost z art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności. Instytucja zameldowania ma zatem wyłącznie charakter rejestracyjny. Przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie "uprawnienie" do lokalu". Nadto za niezasadny organ uznał zarzut dotyczących pozbawienia odwołującego lokalu mieszkalnego przez organ gminy i uczynienia bezdomnym. W tym zakresie organ odwoławczy przekonywał, że problem bezdomności nie wynika z braku rejestracji adresu osoby w ewidencji ludności, lecz braku miejsca, w którym można mieszkać. Wojewoda zauważył również, że organ gminy nie "przejął" własnościowego lokalu ww. osoby, lecz - jak wynika z akt sprawy - po rozpoznaniu sprawy o podział majątku sąd powszechny przyznał prawo do spornego lokalu na wyłączną własność byłej żony odwołującego się (w jego następstwie przydział lokalu spółdzielnia mieszkaniowa przyznała jedynie A. W.). Nie godząc się z przytoczoną decyzją Wojewody Dolnośląskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł T. W. W skardze wskazano, że zaskarżona decyzja jest niesprawiedliwa i niezgodna z zasadami współżycia społecznego. Skarżący zaprzeczył stwierdzeniu, że opuścił w roku 1993 lokal mieszkalny przy ul. [...] w J. Wskazał, że w mieszkaniu tym prowadził własną działalność gospodarczą. Tym samym zakwestionował przyjęty przez orzekające w sprawie organy fakt dobrowolnego opuszczenia miejsce swojego stałego pobytu bez zamiaru powrotu do niego. Według skarżącego, w świetle przedstawionych przez niego faktów i dowodów dobitnie udowodnił on, że w sprawie jego wymeldowali doszło do naruszenia prawa, co zaaprobował Wojewoda. Dlatego zarzuca organowi naruszenie prawa materialnego w tym oczywistej sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy pominął również zarzuty skarżącego dotyczące przestępczego charakteru działań podjętych podczas jego wymeldowania z oczywistym naruszeniem prawa. W tym zakresie skarżący wskazał, że oczekuje od Sądu wyjaśnienia wszystkich okoliczności mającej znaczenie w sprawie, w tym przyjętej przez organy daty opuszczenia lokalu. W przekonaniu skarżącego na skutego bezprawnego wymeldowania uniemożliwiono jemu prowadzenie działalności gospodarczej i jednocześnie zrobiono z niego osobę bezdomną, co doprowadziło do utraty zdrowia i z tego też powodu od 13 lat jest on na wcześniejszej emeryturze. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24.03.2021 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski i zarzuty zawarte w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonana zgodnie z powyższymi przepisami prawa kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do stwierdzenia, że decyzja ta nie narusza prawa, a zatem skargę należało oddalić. Przede wszystkim należy wyjść od tego, że art. 154 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z tego przepisu wynika, że możliwość wzruszenia decyzji w jego trybie uzależniona jest od wykazania, że za wyeliminowaniem decyzji ostatecznej z obrotu prawnego przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a więc przesłanki niezależne od prawnej poprawności decyzji ostatecznej. Decyzja zatem może nie zawierać żadnej wady prawnej, niemniej będą podstawy do jej uchylenia lub zmiany ze względu na zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 154 § 1 k.p.a. Wymagania interesu społecznego lub słusznego, a więc kwalifikowanego, interesu strony powinny być ustalone w danej sprawie i muszą nabrać konkretnej treści, wynikającej ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Istotne jest przy tym, że warunkiem dopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a. jest stwierdzenie, że stan prawny powstały wskutek uchylenia lub zmiany decyzji będzie zgodny z prawem (zob. wyrok NSA z 09.05.2005 r., sygn. akt OSK 1746/04, Pal. 2006, nr 1–2, s. 241; tezę drugą wyroku NSA z 23.03.2000 r., sygn. akt IV SA 391/98, ONSA 2001, nr 2, poz. 93). Organ administracji, uchylając lub zmieniając decyzję nie może zatem rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny z prawem, choćby taki sposób rozstrzygnięcia sprawy leżał w interesie faktycznym strony postępowania. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że nie jest kwestionowana w niniejszej sprawie okoliczność, że skarżący od 1993 r. nie przebywa w miejscu pobytu w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w J. Z akt sprawy wynika przy tym, że lokal mieszkalny, z którego został wymeldowany stanowi obecnie własność osób trzecich. W tym stanie rzeczy uchylenie decyzji o wymeldowaniu skarżącego z tego lokalu spowodowałaby, że niejako "odżyłoby" zameldowanie w nim skarżącego. Jednak skutek ten byłby sprzeczny z prawem, albowiem zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z 24.09.2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. 2021 r., poz. 510 ze zm.) obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego oraz - do wglądu - dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że aby być zameldowanym w danym lokalu należy mieć na to de facto zgodę (potwierdzenie pobytu) od osoby posiadającej tytuł prawny do danego lokalu. W realiach niniejszej sprawy w świetle doświadczenia życiowego jest oczywiste, że nie ma zgody uczestników postępowania na to, by w należącym do nich lokalu skarżący był zameldowany. Co jeszcze istotne w sprawie -skarżący w lokalu tym nie przebywa, choćby czasowo – co zresztą sam przyznaje w skardze. A zatem mimo, że meldunek w ww. lokalu skarżący uważa za leżący w jego interesie, trudno mówić, aby był to interes "słuszny" w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a., który uzasadniałby uchylenie decyzji o wymeldowaniu skarżącego. Zdaniem Sądu, ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej w toku postępowania były zatem prawidłowe. Trafnie organy wskazały na to, że ani słuszny interes skarżącego, ani interes społeczny nie przemawiają na dzień wydania zaskarżonej decyzji za uchyleniem decyzji o wymeldowaniu skarżącego. Jednocześnie Sąd podkreśla, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. nie może zmierzać do ponownej oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta J. z 07.02.1996 r. (nr SO.5110/237/95/96), która co należy podkreślić - został wydana ponad ćwierć wieku temu. Decyzji tej skarżący nie zdołał skutecznie oprotestować w drodze odwołania, a więc na etapie postępowania prowadzącego do oceny przesłanek z art. 154 k.p.a., nieskuteczne (spóźnione) są argumenty wskazujące na nieprawidłowości w działaniu Prezydenta. W postępowaniu nadzwyczajnym nie dochodzi do ponownej oceny sprawy według stanu na dzień 07.02.1996 r., ale bada się istnienie słusznego interesu strony lub interesu społecznego na dzień orzekania w trybie art. 154 k.p.a. Można w tym miejscu jeszcze zwrócić uwagę, że rozdziały 12 i 13 k.p.a. wprowadzają tzw. postępowania nadzwyczajne (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji), w których można wzruszyć decyzję ostateczną i w gestii skarżącego pozostaje rozważenie skorzystania z tych procesowych możliwości. Nadto wyjaśnienia wymaga, że instytucja zameldowania ma wyłącznie charakter rejestracyjny. Przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie "uprawnienie" do lokalu, zaś ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Zameldowanie nie służy powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Zatem fakt zameldowania w danym lokalu nie ma wpływu na istnienie tytułu prawnego do lokalu, ani nie przekłada się bezpośrednio na kryzys bezdomności. Wracając końcowo do istoty zaskarżonej decyzji Sąd podkreśla, że organy administracji publicznej w należyty sposób wykazały brak podstaw do uchylenia decyzji o wymeldowaniu skarżącego na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., albowiem interes społeczny (dbałość o wiarygodność ewidencji ludności) nie przemawia za uchyleniem tej decyzji, a podnoszony interes strony nie jest "słuszny", ponieważ gdyby decyzję tę uchylono powstałby stan sprzeczny z prawem polegający na meldunku skarżącego w lokalu, w którym skarżący obecnie nie przebywa i przebywać nie może. Tymczasem zameldowanie jest czynnością wtórną wobec faktu zamieszkiwania w danym lokalu. Sam zamiar przebywania w danym lokalu w żaden sposób nie może stanowić przesłanki do dokonania zameldowania w nim na pobyt stały, a tym bardziej uchylenia decyzji o wymeldowaniu na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. To co do tej pory powiedziano oznacza, że Sąd rozpoznający skargę nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto Sąd w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 154 k.p.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego czy procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wyjaśnić należy skarżącemu, że fakt zaistnienia przestępstwa należy wykazać we właściwym do tego trybie. Owego właściwego trybu, uregulowanego w przepisach kodeksu postępowania karnego, nie może zastąpić postępowanie nadzwyczajne prowadzane na podstawie przepisów K.p.a. Co do zasady nie jest również możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji, wydającym zaskarżoną decyzję. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania, a w konsekwencji, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 03.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18 ze zm.).