II SA/Wr 449/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu tablicy reklamowej – informacyjnej, wolno stojącej, trwale połączonej z gruntem, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], obręb [...] – Ś. w W. postanawia: odrzucić skargę W dniu 29 lipca 2008 r. Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu tablicy reklamowej – informacyjnej, wolno stojącej, trwale połączonej z gruntem, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], obręb [...] – Ś. w W.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D.wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 września 2008 r., wezwano M. Sz. działającego jako pełnomocnik strony skarżącej do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – aktualnego wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 24 września 2008 r. Termin siedmiodniowy na uzupełnienie wskazanego braku formalnego skargi upłynął w dniu 1 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z pózn. zm.), zwana dalej u.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wymienione w punktach 1-3 elementy. W art. 46 § 1 u.p.s.a. ustawodawca stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: - oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; - oznaczenie rodzaju pisma; - osnowę wniosku lub oświadczenia; - podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; - wymienienie załączników. Według art. 46 § 2 u.p.s.a.., gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać ponadto oznaczenie miejsca zamieszkania, a w jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pismo zaś dalsze - sygnaturę akt. W art. 46 § 3 u.p.s.a. przewidziano wymaganie dołączenia pełnomocnictwa, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Materia reprezentacji osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych posiadających zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym regulowana jest natomiast w przepisach art. 28 i 29 u.p.s.a. Zgodnie z art. 28 § 1 u.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne posiadające zdolność sądowa dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W art. 29 u.p.s.a. ustanowiono obowiązek wymienionych w art. 28 podmiotów co do wykazania ich umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Należy podkreślić, iż artykuły 46, 28 i 29 u.p.s.a. stanowią w znacznej mierze (art. 46 wprost) powtórzenie art. 126, 67 i 68 Kodeksu postępowania cywilnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, zgodnie z którym nieprzedłożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony stanowi brak formalny (między innymi: w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 4 maja 1954 r. sygn. akt II C.Z. 93/54, "Państwo i Prawo" 1955, nr 12, s. 855; w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 1996 r. sygn. akt l ACz 365/96, OSA 1997, nr 11-12, póz. 67). W orzecznictwie tym zwraca się przede wszystkim uwagę na podobieństwo sytuacji podmiotu, który zaniechał wykazania dokumentem swego umocowania do reprezentacji jednostki organizacyjnej posiadającej zdolność sądową, do sytuacji osoby podającej się za pełnomocnika mimo nieprzedłożenia pełnomocnictwa. Pogląd ten obecnie przeważa w literaturze dotyczącej postępowania cywilnego (por. J. Jodłowski [w:] Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, tom 1, Warszawa 1989, s. 157; M. Sychowicz [w:] Kodeks postępowania cywilnego, Komentarz, tom l, Warszawa, s. 281). Dodatkowo wskazać należy, iż w art. 29 u.p.s.a. ustanowiono typowo formalne wymaganie przedłożenia przy pierwszej czynności w postępowaniu, w tym przy wniesieniu skargi, określonego w tym przepisie dokumentu. Obowiązek strony w tym zakresie jest bardzo zbliżony do tych, o jakich mowa w art. 46 § 1 i2 u.p.s.a. Brak podstaw do przyjęcia, by obowiązek ten traktować jako określenie materialnej przesłanki dopuszczalności wniesienia pisma procesowego, w tym i skargi, jako że dotyczy wyłącznie przedłożenia dokumentu. Materialnych przesłanek dopuszczalności wniesienia pisma przez osoby prawne oraz jednostki organizacyjne posiadające zdolność sądową doszukiwać się należy w treści art. 28 u.p.s.a., regulującej sposób reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W art. 29 u.p.s.a. natomiast jest mowa wyłącznie o ściśle formalnej przesłance przedłożenia odpowiedniego dokumentu, którego brak nie przesądza o nieistnieniu materialnych podstaw reprezentacji strony. Nie można przyjąć, by w art. 46 i art. 57 § 1 u.p.s.a. wymieniono wyczerpująco wszystkie wymagania formalne skargi, i twierdzić, iż z tego powodu nie jest dopuszczalne traktowanie innych przepisów jako określających przesłanki z tego zakresu. W art. 58 § 1 pkt 3 u.p.s.a. jest mowa o brakach formalnych, których nieuzupełnienie powoduje odrzucenie skargi. Ustawodawca nie określił, w jakich przepisach opisano braki czy też wymagania formalne, w szczególności zaniechał wymienienia przesłanek wskazanych w art. 46 i 57 § 1 u.p.s.a. lub odwołania się do tych przepisów. Zarówno w art. 46 § 1-3, jak i w art. 57 § 1 u.p.s.a. mowa jest jedynie o tym, jakie elementy pismo powinno zawierać, lub o tym, jaki dokument powinien być do pisma dołączony, brak natomiast jest stwierdzeń mogących wskazywać, że w przepisach tych wymieniono wszystkie wymagania formalne. Podobnie w art. 57 § 1 u.p.s.a. stwierdzono, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego, brak natomiast postanowień ograniczających krąg przepisów określających te wymagania. Ponadto art. 29 u.p.s.a. ustanawia obowiązek wykazania umocowania podmiotów działających w imieniu osoby prawnej przy pierwszej czynności w sprawie, co skłania do traktowania tego wymagania tak jak innych dotyczących czynności stron umożliwiających nadanie biegu pismu i sprawie. Sytuacja podmiotu, który podpisuje się na piśmie w imieniu osoby prawnej bądź innej jednostki organizacyjnej posiadającej zdolność sądowa jest bardzo bliska tej, w jakiej znajduje się pełnomocnik obowiązany według art. 46 § 3 i art. 37 § 1 u.p.s.a. do przedłożenia pełnomocnictwa. Obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa rozumiany jest jako wymaganie wykazania dokumentem, w tym przypadku dokumentem szczególnego rodzaju, umocowania pełnomocnika, a także jako obowiązek o charakterze formalnym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt III CZP 74/03, "Prokuratura i Prawo - dodatek" 2004, nr 5, póz. 40). W ocenie Sądu nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 u.p.s.a.) stanowi brak formalny skargi, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 u.p.s.a. w odniesieniu do niniejszej sprawy polega na przedłożeniu dokumentu z którego wynikałoby umocowanie do występowania w imieniu skarżącej spółki przed tutejszym Sądem . Skoro wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi Spółki A doręczono prawidłowo pełnomocnikowi M. Sz. w dniu [...]r.(vide: zwrotne potwierdzenie odbioru na k. 14 akt) w związku z niedopełnieniem w rozpatrywanej sprawie przez pełnomocnika skarżących w siedmiodniowym terminie braku formalnego skargi tj. złożenia do dnia 1 października 2008 r. dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi w imieniu strony skarżącej i określającego sposób jej reprezentacji Sąd postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną z mocy z art. 58 § 1 pkt 3 u.p.s.a.