II SA/Wr 449/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. sprawy ze skargi Spółki [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku dotyczącego wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi do załatwienia zgodnie z właściwością I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od strony przeciwnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 100zł. (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed sądem Uzasadnienie: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia firmy [...]Spółka [...]na postanowienie Starosty G. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie przekazania Marszałkowi Województwa Małopolskiego wniosku z dnia 5 marca 2010r. w przedmiocie wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi do załatwienia zgodnie z właściwością- na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że firma Spółka [...]z siedzibą w W. w dniu 5 marca 2010r. wystąpiła do Starosty G. z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, planowanymi do wytworzenia na terenie gmin powiatu górowskiego. W załączonym programie gospodarki odpadami wskazano, że Spółka prowadzi działalność serwisowo-remontową, a zakres świadczonych usług stanowią: roboty związane z instalacją wodno-kanalizacyjną, usługi przeglądów, usługi sprzątania i czyszczenia obiektów, urządzeń i instalacji, gospodarka ściekami oraz wywóz odpadów i usługi sanitarne. Wykonuje również naprawy, renowacje i uszczelnienia kanalizacji oraz czyści urządzenia ochrony środowiska wraz z technicznym sprawdzeniem urządzeń zainstalowanych na zewnątrz. Starosta G. postanowieniem z dnia [...] Nr [...]przekazał Marszałkowi Województwa Małopolskiego do załatwienia zgodnie z właściwością, powyższy wniosek. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ wskazał, że w związku z wejściem w życie z dniem 12 marca 2010r. ustawy z dnia 22 stycznia 2010r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010r., Nr 28, poz.145) - organem właściwym w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami dla firm prowadzących działalność polegającą na świadczeniu usług jest marszałek województwa, właściwy ze względu na miejsce siedziby wytwórcy odpadów. Postanowienie powyższe zostało doręczone wnioskodawcy w dniu16 kwietnia 2010r. Spółka [...] złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Starosty, w którym wniosła o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazała, iż wniosek dotyczy zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, a nie programu gospodarki odpadami. W ocenie Spółki Starosta Powiatu pozostaje nadal właściwym w sprawach o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach (tj. Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., rozpatrując wniesione zażalenie wskazało, że zażalenia na postanowienia zgodnie z art. 141 § I k.p.a. wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. W niniejszej sprawie w związku z brakiem w aktach koperty, na której znajdowała się data nadania zażalenia w urzędzie pocztowym, organ odwoławczy kierując się słusznym interesem strony przyjął, że niniejsze zażalenie zostało nadane w urzędzie pocztowym z dniem sporządzenia, tj. z dniem 20 kwietnia 2010r. i tym samym zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu (art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 2010r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010r. Nr 28, poz. 145), które weszły w życie z dniem 12 marca 2010r. Nowelizacja ustawy o odpadach powołała nowe uregulowania prawne dotyczące prowadzenia przez podmioty działalności polegającej na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw. W art. 17 ustawy dodano ust. 1a i ust. 3a, z których wynika obowiązek uzyskania przez wskazane wyżej podmioty decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Natomiast, również nowe, przepisy art. 21a i 21b ustawy zawierają szczegółowe unormowania dotyczące w szczególności wymogów, które winien spełniać wniosek o wydanie wspomnianej decyzji, właściwości organów i elementów decyzji. Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa nie przewiduje obowiązku uzyskania takiej decyzji przez podmioty prowadzące inną działalność. Równolegle należy wspomnieć, że przed nowelizacją ustawa o odpadach nie przewidywała wydawania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, a jedynie decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Zdaniem kolegium analizowane przepisy art. 17 ust. 1 a i 3a ustawy w sposób ogólny określają zakres usług świadczonych przez podmioty, na których ciąży obowiązek uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, tj. budowa, rozbiórka, remont obiektów, czyszczenie zbiorników lub urządzeń oraz sprzątanie, konserwacja i naprawy, a także przetwarzanie odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych. Nie określają jakichkolwiek dodatkowych przesłanek, w tym dotyczących rodzaju odpadów (z podziałem na niebezpieczne i inne niż niebezpieczne) przewidzianych do wytworzenia, a zatem nie ma podstaw do ich wprowadzenia i należy przyjąć, iż wymóg ten dotyczy wszystkich podmiotów świadczących usługi we wskazanym zakresie. Prawidłowość takiej interpretacji potwierdza w opinii organu fakt, iż jednym z rodzajów usług świadczonych przez wskazane podmioty jest przetwarzanie odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych, natomiast azbest (pył i włókna) jest wymieniony w załączniku nr 3 niniejszej ustawy, jako składnik odpadów, który kwalifikuje je jako odpady niebezpieczne (C25). Kolegium zwraca uwagę, że zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, wytwórca odpadów prowadzący przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw, może prowadzić tę działalność w dotychczasowym zakresie do dnia 31 grudnia 2010r. i jest obowiązany co uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami do dnia 31 grudnia 2010r. Natomiast stosownie do ust. 2 tegoż artykułu, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy wytwórcy odpadów, o którym mowa w ust. l, decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010r., albo dnia uzyskania decyzji, o której mowa w ust. 1.Z powołanych wyżej przepisów art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że ustawodawca przewiduje "zastąpienie" decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami.Powyższe stanowisko, zdaniem Kolegium znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu projektu ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, w którym stwierdzono: "Wprowadzenie nowego rodzaju decyzji administracyjnej - decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, powinno wpłynąć pozytywnie na działalność podmiotów świadczących usługi w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw. Wspomniane rozwiązanie polegające na wprowadzeniu możliwości uzyskania jednej decyzji administracyjnej w zakresie wytwarzania odpadów, która może być ważna na terenie całego kraju, zmniejszy w sposób istotny ilość czynności administracyjnych związanych z prowadzeniem wyżej wymienionej działalności. Omawiana regulacja stanowi więc duże ułatwienie dla wielu podmiotów gospodarczych, prowadzących działalność taką jak, np. usuwanie azbestu z budynków lub oczyszczanie zbiorników zanieczyszczonych substancjami niebezpiecznymi." Zatem w wyniku analizy powyższych przepisów oraz złożonego wniosku Spółka [...]z siedzibą w Wadowicach o wydanie decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi wraz z dołączonym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi, Kolegium uznało, że zaszły przesłanki do przekazania niniejszego wniosku do Marszałka Województwa Małopolskiego, zgodnie z właściwością Spółka [...]z siedzibą w Wadowicach wniosła skargę powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów art. 9 ust.1 i ust.2 ustawy o zmianie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku o odpadach oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 17 ust.1a oraz w związku z art. 17 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 o odpadach poprzez ich błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów art. 21 a ust.2 pkt 2) ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz przepisu art. 19 ust.2 pkt 3) ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie w sprawie. W skardze zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego w mocy postanowienia Starosty G. z dnia [...] roku nr [...]i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych . Zdaniem skarżącej spółki zaskarżone -postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty G. jest błędne albowiem zostało wydane na skutek błędnej wykładni przepisów art. 9 ust.1 i ust.2 ustawy o zmianie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku o odpadach oraz niektórych innych ustaw w związku z art.17 ust.1a oraz w związku z art. 17 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 o odpadach. Organ II instancji przyjął , że wykładnia systemowa wynikająca z przepisów przejściowych art. 9 ust. 1 i ust.2 ustawy o zmianie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku o odpadach oraz niektórych innych ustaw w związku z przepisami art. art. 17 ust.1a oraz w związku z art. 17 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 o odpadach prowadzi do wniosku , że od chwili wejścia w życie tej nowelizacji dla prac objętych wnioskiem strony nie ma potrzeby ani nie ma podstaw prawnych do zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi przez starostę powiatowego a taka decyzja została zastąpiona decyzją o charakterze generalnym zatwierdzającą program gospodarki odpadami wydawanej przez marszałka województwa ze względu na siedzibę wnioskodawcy. Zdaniem skarżącej taka wykładnia jest błędna. SKO nie uwzględniło w procesie swojej wykładni struktury wewnętrznej przepisu art. 17 ustawy o odpadach . Przepis ust.1a w art. 17 dotyczący zatwierdzania decyzją programu gospodarki odpadami został umieszczony po przepisie ust.1 art.17. Powyższa kolejność zdaniem skarżącej nie może być traktowana jako przypadkowa i winna być uwzględniona w procesie wykładni. Skoro ustawodawca jako pierwsze wskazuje decyzje w przedmiocie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi a w dalszej kolejności mówi o decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami to należy przyjąć , że ust.1 art.17 jest przepisem szczególnym mającym pierwotne zastosowanie w stosunku do ust.1a art.17. Wobec powyższego wykładnia zmierzająca do stwierdzenia, że decyzja zatwierdzająca program gospodarki odpadami z art. 17 ust.1a konsumuje decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi z art. 17 ust.1 jest nieprawidłowa. Potwierdzeniem powyższej wykładni jest również fakt, że decyzja z art. 17 ust.1 ustawy dotyczy zawężonego zakresu rzeczowego wskazanego w punktach 1) i 2) w tym przepisie. Wobec powyższego należy przyjąć , że decyzja , o której mowa w ust.1a art. 17 dotyczy innego zakresu przedmiotowego ( z wyłączeniem odpadów , o których mowa w ust.1 art.17 ). Zdaniem skarżącej konsekwencją zastosowania błędnej wykładni wyżej wskazanych przepisów było błędne zastosowanie do wniosku strony skarżącej przepisu art. 21 a ust.2 pkt 2) ustawy o odpadach w miejsce zastosowania przepisu art. 19 ust.2 pkt 3) ustawy odpadach W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lwniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że wykładnia zaprezentowana przez Spółkę pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem projektu ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Wskazując na powyższe Kolegium przytoczyło fragment uzasadnienia projektu ustawy stanowiącego druk sejmowy nr 2002. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skargę należało uwzględnić, bowiem w sprawie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, w zakresie wskazanym w art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Oceniając prawidłowość zaskarżonego postanowienia w pierwszym rzędzie należało zbadać, czy zostało ono podjęte w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Formalną podstawę do orzekania w sprawie stanowił bowiem przepis art. 65 § 1 k.p.a. Przywołany przepis stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia na które służy zażalenie. Zbadanie właściwości organu do załatwienia sprawy administracyjnej nie jest jednak możliwie, bez uprzedniego jednoznacznego ustalenia treści żądania strony, co również obciąża organ do którego podanie wpłynęło. Obowiązek taki wynika z art. 7 k.p.a. który zobowiązuje organy do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W orzecznictwie konsekwentnie podkreśla się, że jeżeli żądanie zostało zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, to organ administracji nie jest uprawniony do sprecyzowania treści tego żądania. Jest to niedopuszczalne, choćby z tego względu, że mogłoby doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania strony, wbrew intencji wnoszącego podanie (por. np. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 r. I SA 2188/00). Jeżeli postępowanie wszczynane jest na zasadzie skargowości (na wniosek strony), to żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania (art. 61 § 1 k.p.a.). W razie wątpliwości, sprecyzowanie treści tego żądania należy do strony a nie do sfery ocennej organu. Zauważyć w tym miejscu należy, że wątpliwości co do treści podania mogą być wynikiem nie tylko mało czytelnego, niejasnego lub nieudolnego określenia żądania ale również mogą powstać w związku z zaistniałą zamianą stanu prawnego, której strona mogła ewentualnie nieuwzględnić. Jeżeli zatem podanie budzi wątpliwości organu do którego zostało ono skierowane (co do treści żądania) to organ zobowiązany jest dokonać ustaleń w zakresie rzeczywistej woli strony. Jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 1993r. (SA/Kr 2342/92) "O tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona a nie organ administracji, do którego strona pismo to skierowała. W razie wątpliwości organ administracyjny mając na względzie postanowienia art. 7-9 k.p.a. winien zapytać stronę o wyrażenie swojego stanowiska". Zasada ta znajduje zastosowanie, tym bardziej w przypadku, gdy wątpliwości związane są z przedmiotem postępowania. Organ zobowiązany jest zatem do należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Według art. 9 k.p.a. organy administracji obowiązane są do udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, aby nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Obowiązek informowania i wyjaśnienia przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej sprawy powinien być rozumiany tak szeroko jak to możliwe. W przeciwnym wypadku prowadzi to do naruszenia art. 7 i art. 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 lipca 1992 r. III ARN 40/92, POP 1993/4/68). Dla prawidłowego załatwienia sprawy – w tym również dla prawidłowego zbadania właściwości organu który jest kompetentny do jej załatwienia – konieczne jest przede wszystkim jednoznaczne określenie żądania strony. Dopiero wówczas możliwe jest ustalenie normy prawa materialnego na podstawie której żądanie to powinno być rozpatrzone oraz zbadanie właściwości organu. W niniejszej sprawie organy uchybiły przedstawionym wyżej obowiązkom. Przystępując do szczegółowych rozważań zaznaczyć trzeba, że – jak wynika z treści zaskarżonych postanowień oraz pism skarżącej - wniosek strony z dnia 3 marca 2010 r. skierowany do Starosty G., sformułowany został w sposób jednoznaczny. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca Spółka żądała w nim załatwienia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia programu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Żądanie to wniesiono do starosty – jako do organu właściwego w sprawie – na kilka dni przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 stycznia 2010r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 28, poz. 145) nowelizującej ustawę z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. z 2007r., Nr 39, poz. 251 z późn. zm.), między innymi, poprzez wprowadzenie nowej kategorii decyzji – tj. decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Wspominaną nowelizacją dodano do art. 17 ustawy o odpadach, przepis ust. 1 a, który nałożył na wytwórców odpadów, prowadzących działalność polegająca na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw, a także przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych, obowiązek uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Dodano również ust. 3a w którym ustalono, że wytwórca odpadów, który jednocześnie prowadzi działalność w zakresie rozbiórki i remontów, w wyniku której powstają odpady zawierające azbest i który przetwarza te odpady w urządzeniach przewoźnych, jest obowiązany do uzyskania jednej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, obejmującej odpady powstające w wyniku rozbiórki i remontów oraz odpady powstałe w wyniku eksploatacji urządzeń przewoźnych do przetwarzania odpadów zawierających azbest. Organem właściwym do wydania ww. decyzji – z wyjątkiem przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych – jest marszałek województwa właściwy według miejsca zamieszkania wytwórcy odpadów lub według obszaru województwa na którym następuje przetwarzanie odpadów zawierających azbest (art. 21 a ust. 2 i ust. 3 ww. ustawy). Co istotne, przedstawiona nowelizacja ustawy, nie uchyliła jednocześnie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, który nakładał na wytwórcę odpadów obowiązek uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza ono odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie. Organem właściwym do wydawania ww. decyzji – zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy - pozostał nadal starosta, właściwy według miejsca wytwarzania odpadów niebezpiecznych. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności, działanie organu pierwszej instancji, który uznał się za niewłaściwy w sprawie określonej w podaniu z dnia 3 marca 2010 r. i przekazał to podanie do Marszałka Województwa Małopolskiego, kwalifikując je jako wniosek o wydanie decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarowania odpadami, nie znajduje dostatecznego wparcia w aktach sprawy. Jak już podniesiono, wniosek strony sformułowany został w sposób czytelny i jednoznaczny. Wynika z niego, że Spółka żądała wydania decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Tej okoliczności nie kwestionują organy jak też sama skarżąca. Nie ulega również wątpliwości, że organem właściwym do wydania ww. decyzji odnoszącej się do odpadów niebezpiecznych, zarówno przed omówioną wyżej nowelizacją ustawy o odpadach jak też po jej nowelizacji, był i pozostał nadal starosta. W takiej sytuacji organ nie był uprawniony do samodzielnej zmiany żądania wprost wynikającego z podania strony. Jeżeli natomiast, organ uznałby, że wniosek strony nie uwzględnia zmian wynikających z omówionej wyżej nowelizacji i z tego względu nabrałby wątpliwości, czy istotnie w świetle zaistniałych zmian, zamiarem strony jest uzyskania decyzji o którą wnioskowała w oparciu o poprzednio obowiązujący stan prawny, winien zgodnie z art. 9 k.p.a. poinformować ją o powyższych okolicznościach, pozostawiając do jej uznania to, czy nadal podtrzymuje żądanie, czy też je zmienia i wnosi o wydanie decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami, czy też może wniosek cofa. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że Starosta G. nie podjął w tym zakresie żadnych czynności wyjaśniających lecz samodzielnie, bez stanowiska strony modyfikującego wniosek, uznając że nie jest właściwy do załatwienia sprawy. Powyższe działanie pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 7 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. i wskazuje, że organ zastosował przepis art. 65 k.p.a., bez wcześniejszego dokładanego wyjaśniania wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wobec żądania strony wynikającego z podania z dnia 3 marca 2010 r. i w świetle art. 19 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy o odpadach – bez uprzedniego uzyskania stanowiska strony w związku z zaistniałą zmianą przepisów ustawowych - brak było podstaw do kwestionowania właściwości starosty do załatwienia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia programu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Odrębną kwestią jest natomiast to w jaki sposób żądanie to powinno być przez starostę załatwione. Przypomnieć w tym miejscu należy, że załatwienie sprawy administracyjnej polega na wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie (orzekającej o przyznaniu uprawnienia lub obowiązku albo o odmowie przyznania prawa lub nałożenia obowiązku) lub w inny sposób kończącej postępowanie. W konsekwencji stwierdzić należy, że postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało z bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trafnie skarżąca Spółka podniosła również w zażaleniu, że postanowienie to nie spełnia wymogów art. 124 § 2 k.p.a. przez brak należycie sporządzonego uzasadniania faktycznego i prawnego. Kilkuzdaniowe uzasadnienie, do którego ograniczył się organ pierwszej instancji nie spełnia w ocenie Sądu żadnych kryteriów uzasadnienia i narusza ogólną zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Przedstawionych uchybień nie dostrzegł organ drugiej instancji pomimo, że skarżąca w zażaleniu wyraźnie podnosiła, że jej intencją było uzyskanie od Starosty Górowskiego rozstrzygnięcia w przedmiocie programu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Co więcej skarżąca w postępowaniu zażaleniowym konsekwentnie wnosiła i wywodziła, że zobowiązana jest do uzyskania decyzji w tym przedmiocie. Organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do tych argumentów i nie uwzględnił okoliczności, że skoro inicjatywa wszczęcia postępowania należy do strony, to strona decyduje o zakresie zgłoszonego żądania. Kolegium nie uwzględniło również, że organ pierwszej instancji nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a. Tym samym, nie dostrzegło, że w okolicznościach niniejszej sprawy – bez wyraźnego oświadczenia strony - brak było podstaw do kwalifikowania jej wniosku jako żądania wydania decyzji o której mowa w art. 17 ust. 1 a ustawy o odpadach. Skoro organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, pomimo wskazanych wcześniej naruszeń prawa, to przyjąć należy, że również postanowienie Kolegium dotknięte jest tymi samymi uchybieniami, co przemawia za koniecznością jego uchylenia. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżone postanowienie jak też postanowienie organu pierwszej instancji podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego – art. 7, art. 9, art. 65 § 1 k.p.a. – co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni uwagi wynikające z niniejszego wyroku, następnie w zależności od stanowiska strony skarżącej, podejmie odpowiednie rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c .p.p.s.a w związku z art. 134 i art. 135 tego aktu, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Klauzula zawarta w pkt II wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę, przepisu art. 152 p.p.s.a. a orzeczenie o kosztach wsparcie znalazło w art. 200 ww. ustawy.