II SA/Wr 450/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 29 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Burmistrza Polkowic z dnia 30 kwietnia 2021 r., nr SW.6331.1.2021 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich postanawia: odrzucić skargę. W dniu 21 maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wpłynęła skarga S. S. na postanowienie Burmistrza Polkowic z dnia 30 kwietnia 2021 r., nr SW.6331.1.2021 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany stanu wód na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich Postanowieniem WSA w Białymstoku z dnia 12 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 575/21 sąd stwierdził swoją niewłaściwość do rozpoznania sprawy oraz przekazał sprawę według właściwości WSA we Wrocławiu. W treści skargi skarżąca wskazała, że położenie nieruchomości sąsiadów wyżej względem działki skarżącej powoduje niekorzystne kierowanie spływu ulewnych deszczy na jej działkę. Powyższe, zdaniem skarżącej, spowodowane jest wykonanymi korytami oraz przekopami. W skardze podkreślono, że Burmistrz Polkowic odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi ze względu na to, że skarżąca nie wyczerpała środków odwoławczych na drodze administracyjnej przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zauważyć wypada, że powyższe przepisy prawa określają związek między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Zasadą jest zatem, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy. W konsekwencji również zasadą jest, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały w postępowaniu administracyjnym wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. Wobec tego Sąd wskazuje, że skarżąca w niniejszej sprawie wniosła skargę na postanowienie wydane na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.). Od postanowienia tego służyło skarżącej zażalenie, co wynika z art. 61a § 2 k.p.a. Nadto w załączonym do skargi postanowieniu zawarte zostało pouczenie, zgodnie z którym strona została poinformowana o przysługującym zażaleniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy, za pośrednictwem Burmistrza Polkowic w terminie 7 dni od daty jego otrzymania. Ze skargi nie wynika, czy wniosła odwołanie od ww. postanowienia Burmistrza. Niemniej dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wówczas przedmiotem skargi do sądu jest decyzja albo postanowienie administracyjne wydane po rozpatrzeniu odwołania albo postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ponadto, w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie zostały wyczerpane w niniejszej sprawie środki zaskarżenia aktu na drodze administracyjnej. W świetle poczynionych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca w niniejszej sprawie objęła skargą akt administracyjny, którego zaskarżenie jest niedopuszczalne. Chcąc kwestionować ww. postanowienie Burmistrza strona winna była wnieść od tego postanowienia zażalenie w terminie 7 dni od doręczenia tego aktu administracyjnego, a następnie ewentualnie skargę do tut. Sądu na postanowienie SKO w Legnicy wydane na skutek wniesionego zażalenia. Niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym czyni skargę niedopuszczalną. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia