II SA/Wr 452/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia występujących nieprawidłowości w stanie technicznym budynku postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. W rozpoznawanej sprawie w skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie terminu 12-miesięcznego na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości budynku poprzez podjęcie działań określonych w punkcie 4-7 decyzji, terminu 18-miesięcznego na usunięcie nieprawidłowości określonych w decyzji poprzez podjęcie działań określonych w punkcie 8-30 decyzji. Strona skarżąca umotywowała swój wniosek tym, że wyznaczenie powyższych terminów w decyzji, w której to usunięcie stwierdzonych usterek w sposób w niej wskazany nie jest możliwe z uwagi na zbyt krótki czas na podjęcie działań w stosunku do zakresu nakazanych prac, przekracza możliwości techniczne skarżącej. Strona wskazała, że na przekroczenie terminowości ma przede wszystkim wybór odpowiedniego wykonawcy oraz procedury, które będą musiały zostać przeprowadzone w związku z udziałem w nieruchomości Gminy W., wykonanie dokumentacji technicznej niezbędnej do przeprowadzenia remontu, uzgodnień w ramach wspólnoty mieszkaniowej czy - co najważniejsze - zgromadzenie odpowiedniej sumy pieniężnej. Wobec powyższego strona skarżąca pozostaje w obawie, że organ po upływie wskazanych w decyzji terminów zainicjuje kontrole wykonania prac remontowych co może w przypadku braku realizacji terminowości skutkować nałożeniem na skarżącą znacznej grzywny w celu przymuszenia, a co zatem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku strony skarżącej. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowią one podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być hipotetyczna sytuacja związana z niewykonaniem przez stronę skarżącą nałożonych obowiązków, co skutkować może nałożeniem grzywny w celu przymuszenia. Dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą pojawić się w bliżej nieokreślonej przyszłości. W razie natomiast nałożenia takiej grzywny i ewentualnego zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, Wspólnota będzie miała możliwość wniesienia wniosku o jego wstrzymanie pod warunkiem oczywiście, że wykaże swoją złą sytuację finansową. Pozostałe zaś argumenty, że wyznaczone terminy na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości budynku są zbyt krótkie, że czas na podjęcie działań w stosunku do zakresu nakazanych prac przekracza możliwości techniczne skarżącej oraz że ich wykonanie wiąże się z wyborem odpowiedniego wykonawcy, zastosowaniem odpowiednich procedur w związku z udziałem w nieruchomości Gminy W., przygotowaniem dokumentacji technicznej i uzgodnień w ramach wspólnoty mieszkaniowej oraz zgromadzeniem odpowiedniej sumy pieniężnej, co może skutkować przekroczeniem terminowości, w istocie odnoszą się do trudności związanych z samym wykonaniem nakazanych prac remontowych. Nie stanowią one jednak żadnych okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym samym, strona skarżąca nie uprawdopodobniła występowania okoliczności, które świadczyłyby o zasadności udzielenia jej tymczasowej ochrony. Podkreślić jeszcze wypada, że strona skarżącą nie kwestionuje konieczności wykonania nałożonych obowiązków, których podstawą było stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego złego stanu technicznego budynku i konieczność usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w jego stanie technicznym. Podkreślić trzeba, że decyzja organu pierwszej instancji nakazująca stronie skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska oraz nieodpowiedni stan techniczny budynku. Celem decyzji wydawanych na podstawie art. 66 powołanej ustawy jest utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, niezagrażającym życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, bądź środowiska, czy też niepowodującym swym wyglądem oszpecenia otoczenia. Tych okoliczności nie można pominąć oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przede wszystkim z uwagi na ochronę dobra o szczególnym znaczeniu, jakim jest zdrowie i życie osób korzystających z budynku. Zdaniem Sądu należy im przyznać pierwszeństwo przed względami ekonomicznymi podnoszonymi przez stronę skarżącą. Z tego względu obawy Wspólnoty dotyczące wymierzenia grzywny w celu wyegzekwowania nałożonego obowiązku tym bardziej nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy jeszcze zauważyć, że postępowanie administracyjne toczy się od sierpnia 2015 r., zatem strona skarżąca - nie kwestionując konieczności wykonania remontu budynku – miała ponad dwa lata na to, aby podjąć działania w stosunku do nakazanych prac remontowych oraz przeprowadzić odpowiednie procedury zmierzające do ich wykonania. W rezultacie Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.