II SA/Wr 452/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Rady Miejskiej J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki M. w J. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 P.p.s.a.; t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Stosownie zaś do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446; zwana dalej "u.s.g.") w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną z dniem 1 czerwca 2017 r. i mającego zastosowanie – w związku z treścią art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935; przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy) – do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą wezwania organu do usunięcia naruszenia w związku z naruszeniem uchwałą jej interesu prawnego lub uprawnienia. W rozpoznawanej sprawie w wykonaniu zarządzenia z dnia 16 lipca 2024 r. wezwano stronę skarżącą do nadesłania – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.) – kopii wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą wniesionego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (w brzmieniu przed zmianą dokonaną z dniem 1 czerwca 2017 r. mającym zastosowanie do uchwał podjętych przed ww. datą) oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia a także informacji, czy organ udzielił na to wezwanie odpowiedzi. W odpowiedzi na to zarządzenie strona w piśmie z dnia 23 lipca 2024 r. przesłała kopię skargi na zaskarżoną uchwałę zaadresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i potwierdzenie kurierskie wysłania pisma oraz oświadczyła, że "organ udzielił na to wezwanie odpowiedzi w formie odpowiedzi na skargę". Uwzględniając powyższe okoliczności i przywołane przepisy, należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przewiduje przepis art. 52 P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g. Mając to zaś na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. Rozstrzygnięcie w punkcie drugim wynika zaś z konieczności zastosowania przepisu art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.