II SA/Wr 453/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz asesor sądowy Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant: referent Dorota Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], Powiatowy Urząd Pracy z upoważnienia Starosty [...] odmówił E. P. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Decyzję wydano na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6b, art. 23 ust. 1 i 2, art. 24 ust. 2 i 4, art. 37j ust.1, art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli: - posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn - posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie ze wskazanym przepisem nabycie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego uzależnione jest od jednoczesnego spełnienia następujących przesłanek - warunków do uzyskania statusu bezrobotnego określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy - warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w myśl art. 23 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy - posiadania odpowiedniego "okresu uprawniającego do zasiłku" zdefiniowanego w art. 2, 4 i 4a cytowanej ustawy. Na podstawie wskazanych przepisów zaliczeniu do "okresu uprawniającego do zasiłku", od którego zależy nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego, zdaniem organu I instancji podlega: - zatrudnienie z co najmniej najniższym wynagrodzeniem, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem opłacania składek za niepełnosprawnych - wykonywanie pracy na podstawie umowy o pracę nakładczą, jeżeli dochód z tego tytułu odpowiadał co najmniej najniższemu wynagrodzeniu - wykonywanie pracy na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracy przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia - ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpraca, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczanie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie. - wykonywanie pracy w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia; - wykonywanie pracy w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych (usług rolniczych), w charakterze członka tej spółdzielni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia; - opłacanie składki na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego; - zatrudnienie za granicą i przybycie do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant; - służba wojskowa (zasadnicza, nadterminowa, okresowa oraz inne formy zastępcze); - urlop wychowawczy, opieka nad dzieckiem oraz inne udzielone w tym celu urlopy bezpłatne, a także okresy niewykonywania pracy przypadające przed dnie 8 czerwca 1968 r., stanowiące przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem w wieku do 4 lat, przy czym maksymalna suma okresów urlopu wychowawczego, urlopu bezpłatnego oraz okresów niewykonywania pracę stanowiących przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem jaka może być zaliczona do łącznego stażu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego wynosi do 3 lat na każde dziecko, chyba że dziecku ze względu na jego stan fizyczny lub psychofizyczny przysługuje pielęgnacyjny zasiłek rodzinny wówczas zaliczyć można dodatkowo okres 3 lat na każde dziecko, lecz nie więcej niż do 6 lat bez względu na liczbę dzieci; - pobieranie gwarantowanego zasiłku okresowego z pomocy społecznej; - zatrudnienie na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników; - inny okres dotychczas nie wymieniony, za który opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składki stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia; - przyznane odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy (stosunku służbowego) oraz wypłacone odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia o pracę. Jednocześnie organ I instancji przywołał regulację z art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu wskazując, że prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia, przy czym do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast, zdaniem organu nie jest możliwe zaliczenie do stażu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego, okresów wcześniejszego pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Na podstawie posiadanych dokumentów organ ustalił, że E. P. posiada łączny okres zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności wymienionej w art. 23 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy oraz okres, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 i art. 24 ust. 1 ustawy, zwany "okresem uprawniającym do zasiłku" w ilości 29 lat 9 miesięcy i 23 dni. Jednocześnie organ wskazał, że E. P. w ogóle nie wykazała prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a zatem nie spełniła warunków z art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu. E. P. wniosła od powyższej decyzji odwołanie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu odwołania E. P. podniosła, że organ nieprawidłowo interpretuje przepis art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, bowiem zdaniem E. P., artykuł ten po nowelizacji w roku 2001 dopuścił możliwość zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego również okresu aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych, ale nie wykluczył zaliczenia do tego okresu wcześniej pobieranych zasiłków dla bezrobotnych. Kwestię zaliczenia pobierania, do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, okresów uprzednio pobieranych zasiłków dla bezrobotnych reguluje art. 37j ust. 1, według którego jednym z warunków nabycia zasiłku przedemerytalnego jest posiadanie okresu uprawniającego do emerytury. E. P. wskazała, że jej okres uprawniający do emerytury został wyliczony zgodnie z ustawą o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i wynosi 30 lat 2 miesiące i 9 dni. Do okresu tego zaliczono także okres pobierania przez nią zasiłku dla bezrobotnych od 1 marca 1993 r. do 15 sierpnia 1993 r. Zatem spełniła wszystkie warunki określone w art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, wobec czego organ I instancji nie może na podstawie art. 37l ust. 1 cytowanej ustawy odmówić jej zaliczenia okresu wcześniej pobieranego zasiłku dla bezrobotnych do okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...]. nr [...], wydaną na podstawie art. 6c ust. 2, art. 37j ust 1 pkt 1, 2 i art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz art. 138 § 1 kpa, Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że podstawą odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego E. P. był brak 30 letniego okresu zatrudnienia uprawniającego do zasiłku. W myśl art. 37j ust. 1 pkt 1, 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu osoba ubiegająca się o przyznanie zasiłku przedemerytalnego musi spełniać łącznie trzy przesłanki: 1) spełnić określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku 2) posiadać okres uprawniający do emerytury 3) posiadać okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego wynoszący dla kobiet 30 lat lub 25 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznany w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda podkreśla, iż w przepisach ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu występują trzy pojęcia "okresów", a mianowicie: 1. "okres 365 dni", od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych 2. "okres uprawniający do zasiłku" tj. okres, od którego uzależniona jest wysokość i czas pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz prawo do zasiłku przedemerytalnego 3. "okres uprawniający do emerytury", od którego uzależnione jest prawo do świadczenia przedemerytalnego. Okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego wylicza się na podstawie okresów wskazanych w art. 23 ust 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2, 4, 5 i art. 24 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu. Natomiast okres uprawniający do emerytury wylicza się zgodnie z przepisami rozdziału 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zmianami/, uwzględniając okresy składkowe i nieskładkowe. Na podstawie akt ustalono, że E. P. spełniła określone w ustawie o zatrudnieniu i bezrobociu warunki do uzyskania statusu bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem posiada okres uprawniający do emerytury w wysokości 30 lat, 3 miesięcy i 6 dni. Nie posiada natomiast 30 letniego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, bowiem udokumentowała staż pracy wynoszący 29 lat, 9 miesięcy i 23 dni. Do okresów uprawniających do pobierania zasiłku przedemerytalnego zaliczane są, zgodnie ze wskazanymi wcześniej przepisami, okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oraz inne okresy, za które pobierana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Zaliczają się do nich także okresy urlopu wychowawczego i bezpłatnego udzielanego w celu opieki nad małym dzieckiem oraz innych udzielanych w tym celu urlopów i okresy niewykonywania pracy przed 8 czerwca 1968 r. stanowiące przerwę w zatrudnieniu w związku z opieką nad małym dzieckiem. Zdaniem Wojewody przepisy te nie pozwalają na zaliczenie do okresu, od którego zależy prawo do zasiłku przedemerytalnego, okresu pobieranego przez E. P. zasiłku dla bezrobotnych od 1 marca 1993 r. do 15 sierpnia 1993 r. Ustawa o zatrudnieniu i bezrobociu jedynie w art.37l ust. 1 uregulowała kwestię zaliczania okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego odmiennie, ale uregulowanie to dotyczy aktualnie pobieranego zasiłku tj. w dniu złożenia wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Nadto Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, do okresów wymaganych do nabycia prawa i długości pobierania zasiłku nie zalicza się okresów pobierania zasiłków dla bezrobotnych. Zatem okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu wszystkich uprawnień pracowniczych, a jedynie tych, które wynikają ze stosunku pracy. Zarówno prawo pracy jak i ustawa o zatrudnieniu i bezrobociu różnicują pojęcie stażu pracy, w zależności od rodzaju uprawnień od nich zależnych, a więc brak jest podstaw do przyjęcia jakichkolwiek uogólnień w tym zakresie. E. P., nie godząc się z rozstrzygnięciem organu II instancji, wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że udokumentowała okres uprawniający do zasiłku w ilości 30 lat, 3 miesięcy i 6 dni, w tym okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 1 marca 1993 r. do 15 sierpnia 1993 r. Wskazany okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych jest okresem składkowym w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Skarżąca wskazuje, że pominięcie tego okresu przy wyliczeniu okresu uprawniającego do pobierania zasiłku przedemerytalnego, jest dyskryminacją. W ten sposób osoby bezrobotne zostały podzielone na dwie kategorie tzn. taką, której okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych zalicza się do okresów uprawniających do zasiłku przedemerytalnego i taką, której okres uprzednio obieranego zasiłku nie jest zaliczany do okresów uprawniających do zasiłku przedemerytalnego. Podnosząc ten argument skarżąca dowodzi, że taki podział wśród bezrobotnych narusza zasadę równości obywateli wobec prawa i podkreśla, że od zasiłku dla bezrobotnych odprowadzana była i nadal jest składka na ubezpieczenie społeczne, a zatem zgodnie z art. 30 ust. 1 wskazanej ustawy okres pobierania zasiłku wlicza się do okresu wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Nadto skarżąca wskazała, iż Wojewoda powołał się na brzmienie art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, pomimo że skarżąca nie ubiegała się o przyznanie zasiłku przedemerytalnego na tej podstawie, natomiast ubiegała się o swoje prawa na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Zdaniem skarżącej świadczy to o braku konsekwencji w zastosowaniu podstawy prawnej uzasadniającej utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z reorganizacją Naczelnego Sądu Administracyjnego niniejsza sprawa, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, podlega rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona przez Sąd zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1260/ wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest nie zaliczenie przez organy okresu pobierania przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych tj. okresu od 1 marca 1993 r. do 15 sierpnia 1993 r., do okresów uprawniających do zasiłku przedemerytalnego. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia jest art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zmianami/. W myśl wskazanego artykułu "zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Poza sporem pozostaje fakt, że skarżąca nie wykazywała zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zatem aby otrzymać zasiłek przedemerytalny musiała spełnić łącznie trzy przesłanki wynikające z treści art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, a mianowicie: - spełnić określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku - posiadać okres uprawniający do emerytury - posiadać okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet. Skarżąca udokumentowała okres uprawniający do emerytury w wysokości 30 lat, 3 miesięcy i 6 dni. Okres ten został wyliczony na podstawie przepisów Działu I, Rozdziału 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz. U. Nr 162, poz. 118 ze zmianami/, z uwzględnieniem okresów składkowych i nieskładkowych, łącznie z okresem pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez E. P. w roku 1993. Okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wlicza się bowiem do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Kwestia ta została uregulowana w art. 30 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu. Okres ten również pozostaje poza sporem, organy obu instancji przyjęły, że skarżąca udokumentowała wymagany przepisami okres uprawniający do emerytury i skarżąca tego nie kwestionuje. Skarżąca spełniła także określone w art. 1 i 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu warunki do uzyskania statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych w myśl art. 23 wskazanej ustawy. Powstały spór dotyczy przesłanki, z której wynika obowiązek posiadania przez skarżącą okresu uprawniającego do zasiłku i wynoszącego w jej przypadku 30 lat. Okresy, od których zależy przyznanie prawa do zasiłku, czyli tzw. "okresy uprawniające do zasiłku" zostały wskazane przez ustawodawcę w art. 23 ust. 2 oraz art. 24 ust. 4, 4a ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, szczegółowo wymienione oraz opisane w decyzji organu I instancji. Wśród wymienionych okresów ustawodawca nie wskazuje okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Zasady zaliczania okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych zostały określone w art. 30 cytowanej ustawy. W myśl ust. 1 wskazanego artykułu okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Natomiast w art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawodawca wskazał, że okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie wlicza się jednak do okresów wymaganych do nabycia prawa i długości okresu pobierania zasiłku. Ustawodawca dokonał zatem zróżnicowania możliwości zaliczania okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, w zależności od uprawnień i przeznaczenia. Ten sam okres, zgodnie z omawianym uregulowaniem, zaliczany jest do okresu uprawniającego do emerytury i jednocześnie wykluczono możliwość zaliczania go do okresów, od których uzależnione jest przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Jednocześnie ustawodawca wprowadził wyjątek od tej zasady, zezwalając w art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu na zaliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu aktualnie pobieranego zasiłku. Zatem zgodnie ze wskazanym uregulowaniem do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres pobieranego zasiłku z chwili złożenia wniosku. Brak jest natomiast przesłanek do zaliczenia okresu zasiłku pobieranego wcześniej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji w sposób prawidłowy przyjęły brak możliwości zaliczenia okresu zasiłku dla bezrobotnych pobieranego przez skarżącą od 1 marca 1993 r. do 15 sierpnia 1993 r., do okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku przedemerytalnego. Zarzuty skargi są zatem chybione. Sąd nie podzielił również argumentów skarżącej dotyczących rozbieżności w zakresie powołanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu II instancji i uzasadnienia wskazanego rozstrzygnięcia. Jako podstawę rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał m.in. art. 37j ust. 1 pkt 1, 2 i co prawda w uzasadnieniu cytuje początkowo art. 37j ust 1 pkt 2, to jednak w dalszej części wskazuje na treść art. 37j ust. 1 pkt 1 podnosząc konieczność udokumentowania 30 letniego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Wskazanie przez organ II instancji zarówno punktu 1 jak i 2 wymienionego wyżej artykułu nie jest błędem, gdyż w treści obu punktów określono materialnoprawne warunki, od spełnienia których uzależnione jest przyznanie prawa do zasiłku przed - emerytalnego. Wobec powyższych ustaleń, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ skargę oddalono.