II SA/Wr 455/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 23 marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa współwłasności nieruchomości gruntowej położonej we W. przy ul. M. K. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], AM-3, obręb Z. postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2005 r. Przewodniczący Wydziału II WSA we Wrocławiu ustalił wysokość wpisu stałego od skargi w przedmiotowej sprawie. Następnie pismem z dnia 18 sierpnia 2005 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma braków skargi poprzez uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Jednocześnie pouczono skarżącą, że nieuiszczenie wpisu w tym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 19 sierpnia 2005 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż odebrał je dorosły domownik. Zakreślony termin siedmiodniowy do uiszczenia opłaty sądowej od skargi upłynął zatem w dniu 26 sierpnia 2005 r. Powyższa opłata nie została uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230, jest w szczególności skarga. W art. 72 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest mowa o sytuacji, w której doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu. Może on doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zatem doręczenie wezwania należało uznać za dokonane prawidłowo. Stosownie do treści art. 220 § 1 powyższej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Po myśli § 3 art. 220 skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.