II SA/Wr 458/08

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 27 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego, garażu, budynku gospodarczego, przyłączy, zjazdu, zbiornika bezodpływowego na ścieki postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, skarżąca wystąpiła o zwolnienie jej z kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika procesowego wskazując w uzasadnieniu, iż samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, ma 76 lat i orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy oraz do samodzielnej egzystencji. Dodała, iż z osiąganego jedynego dochodu (świadczenie emerytalne) w wysokości brutto 1.099, 63 zł zobowiązana jest ponosić następujące wydatki: czynsz za mieszkanie- 262 zł; opłaty za gaz, energię elektryczną, wodę- 220-250 zł; opłata za telefon- 30 zł. We wniosku złożonym w dniu 20 października 2008 r. na urzędowym formularzu skarżąca podtrzymała swoje żądanie i wcześniejszą argumentację. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Uwzględniając sytuację materialną skarżącej uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika bowiem, że poniesienie przez nią kosztów sądowych czy kosztu wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika mogłoby pozbawić ją środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a, orzekł jak w sentencji.