II SA/Wr 459/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi Ł. – część [...] postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Wojewoda D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi Łozina – część A. Pismem z dnia 9 października 2006 r. strona skarżąca oświadczyła, iż działając na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cofa skargę, wskazując jednocześnie, że Rada Gminy D. podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] w sprawie uchylenia uchwały z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi Ł. – część A. Rada Gminy D. uchyliła więc we własnym zakresie kwestionowaną przez organ nadzoru uchwałę. Z uwagi na fakt, że uchylona uchwała w sprawie planu miejscowego nie mogła dotychczas spowodować jakichkolwiek skutków prawnych (bowiem nie została opublikowana w dzienniku urzędowym), jak stwierdził Wojewoda D., podtrzymywanie i popieranie skargi nie znajduje w konkretnej sprawie uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym - § 2. Czynność procesowa strony skarżącej nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału sprawy. W związku z tym należało uznać, że cofnięcie skargi niniejszej sprawie jest dopuszczalne. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji.