II SA/Wr 46/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędziowie: NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Magdalena Domańska-Byskosz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wykonanego tarasu wraz z jego obudową i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Na wniosek skarżącej T. Z. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. przeprowadził postępowanie w sprawie samowolnej budowy tarasu przynależnego do mieszkania nr [...] przy ul. P. [...] we W. W toku postępowania ustalono, iż przedmiotowy taras zrealizowany został samowolnie przez I. i J. J., a następnie obudowany płytami poliwęglanowymi. Inwestorzy wykonali także zadaszenie tarasu w postaci drewnianej konstrukcji wsporczej. W związku z tym organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...] nakazał inwestorom rozbiórkę zadaszenia i obudowy przedmiotowego tarasu, jako zrealizowanych bez stosownego zgłoszenia. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż organ I instancji nie odniósł się w sposób dostateczny do żądań strony – T. Z., dotyczącego samowoli budowlanej, jaką jest całość tarasu, a nie jedynie jego obudowa i zadaszenie. W toku równolegle prowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. decyzją z dnia [...] Nr [...] nakazał I. i J. J., J. i B. M., I. i R. K. oraz M. i R. W. – współwłaścicielowi nieruchomości przy ul. P. [...] we W. oraz T. Z. – właścicielce nieruchomości przy ul. P. [...], usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym rury spustowej odprowadzającej wody opadowe z dachów przedmiotowych budynków. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w oparciu o ustalenia ekspertyzy zrealizowanej dla celów niniejszego postępowania. Z opracowania powyższego wynikało, iż rura spustowa znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Wymieniona wyżej decyzja została oprotestowana przez skarżącą. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił również to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pomimo przekazania całości sprawy samowoli budowlanej na wskazanej powyżej nieruchomości do ponownego rozpatrzenia, organ I instancji nie podjął żadnych czynności w sprawie. W związku z tym D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] nr [...] wyznaczył organowi I instancji 30 dniowy termin celem właściwego, zgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym załatwienia sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w dniu [...] wydał postanowienie nr [...], którym nakazał inwestorom samowolnie wybudowanego tarasu na wyżej wymienionej nieruchomości przedłożenie ekspertyzy oceniającej wpływ przedmiotowego tarasu wraz z jego obudową na zawilgocenie ścian i sufitu piwnicy przy ul. P. [...] należącej do T. Z. , w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia. Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie, w związku z czym D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem wydanym w dniu [...] nr [...], uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3, art. 83 ust. 1, art. 84 i art. 84a ustawy – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), art. 123 kpa oraz art. 4 ust. 1 pkt 11 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), nałożył na inwestorów I. i J. J. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia wymienionych w tym rozstrzygnięciu dokumentów, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Organ zaznaczył, że w przypadku niewykonania nałożonego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakaże w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia. W związku z bezskutecznym upływem terminu do złożenia wymienionych w powyższym postanowieniu dokumentów, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w dniu [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4, art. 83 ust. 1, art. 84 i art. 84a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, art. 123 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 pkt 11 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, wydał decyzję nr [...], którą – w związku z niespełnieniem obowiązku wyznaczonego inwestorom samowolnych robót związanych z budową tarasu wraz z jego obudową postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] nakazującym dostarczenie w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia wyznaczonych opracowań i dokumentów – nakazał I. i J. J., jako inwestorom samowolnych robót budowlanych związanych z dobudową do lokalu mieszkalnego nr 1 tarasu, obudowanego płytami z poliwęglanu na konstrukcji drewnianej, usytuowanego na granicy z posesją P. [...] we W., rozbiórkę samowolnie wykonanego tarasu wraz z jego obudową, dobudowanego do ściany zewnętrznej lokalu nr [...] od strony zaplecza posesji przy ul. P. [...] we W. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie budowy tarasu wraz z jego obudową płytami z poliwęglanu na konstrukcji drewnianej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyżej wymienionego postanowienia Wojewódzki D. Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wskazał rok 1997 jako rok budowy tarasu, jak również jego obudowy. Organ stwierdził, że ponieważ bezsprzecznie budowa tarasu wraz z jego obudową jest samowolą budowlaną, a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego za czas budowy przyjął rok 1997, wskazany przez T. Z., nie zaś lata osiemdziesiąte – wskazane przez inwestorów i podanych przez nich świadków, zasadnym stało się wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 48 obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji podał, że ponieważ istniała możliwość doprowadzenia zaistniałej sytuacji związanej z wykonaniem samowolnych robót polegających na budowie tarasu z jego obudową do zgodności z przepisami warunków technicznych, ze sztuką budowlaną oraz do stanu zgodnego z ustawą – Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] wydanym w trybie art. 48 powyższej ustawy nakazał inwestorom samowolnych robót dostarczenie wymienionych w postanowieniu dokumentów, informując, że nie wykonanie obowiązku nałożonego niniejszym postanowieniem skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego – tarasu wraz z jego obudową, wybudowanego bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia. W związku z niedostarczeniem przez inwestorów dokumentów wyszczególnionych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...], zdaniem organu I instancji zasadnym stało się wydanie decyzji w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli I. i J. J., którzy wnieśli o uchylenie tej decyzji jako nieuprawnionej. W dniu [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ drugoinstancyjny wskazał, iż w toku postępowania ustalono ponad wszelką wątpliwość, że inwestor wykonał roboty budowlane, polegające na budowie tarasu przynależnego do mieszkania nr [...], zlokalizowanego w budynku przy ul. P. [...] we W. Inwestorzy wykonali także zadaszenie tarasu w postaci drewnianej konstrukcji wsporczej, jednocześnie obudowując przedmiotowy taras płytami poliwęglanowymi. Zdaniem organu II instancji charakter wykonywanych robót wskazuje, iż inwestor dokonał budowy w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z jego brzmieniem przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Budowa tarasu z uwagi na treść art. 3 pkt 6 wymaga niewątpliwie uzyskania pozwolenia na budowę i podlega sankcjom określonym w art. 48 i 49 ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, iż przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że jeżeli budowa jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowo planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem – właściwy organ winien wdrożyć procedurę zmierzającą do legalizacji inwestycji, określoną w art. 48 i 49 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż w przypadku, gdy zachodzą przesłanki umożliwiające legalizację dokonanej samowoli, organ nadzoru budowlanego zgodnie z art. 48 ust. 2 winien w drodze postanowienia, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, wstrzymać prowadzenie robót budowlanych. Postanowienie takie wydaje się bez względu na stopień zaawansowania robót, a więc również w przypadku, gdy roboty zostały już zakończone. W takim przypadku organ zobowiązany jest ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których stanowi art. 33 ust. 2 pkt 1, 2, 4 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane, to jest czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niespełnienie przez inwestora przedstawionych powyżej obowiązków w wyznaczonym terminie oznacza dla organu nadzoru budowlanego obligatoryjne wydanie nakazu rozbiórki, zgodnie z ust. 1 art. 48 Prawa budowlanego. Przedłożenie w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów jest traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, a jeżeli budowa została zakończona, inwestor składa tylko wniosek o zatwierdzenie projektu, co umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, określonej w art. 49. Zatem organ nadzoru budowlanego, który otrzymał w wyznaczonym terminie dokumenty o których mowa w art. 48 ust 3, traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, obowiązany jest zbadać: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ postanowieniem nakłada obowiązek usunięcia w określonym terminie wskazanych nieprawidłowości. Niewykonanie tego nakazu skutkuje wydaniem nakazu przymusowej rozbiórki. W przypadku, gdy nie stwierdzono nieprawidłowości w tym zakresie lub nieprawidłowości zostały usunięte w wyznaczonym terminie, organ nadzoru budowlanego w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Szczegółowe zasady naliczania opłaty określa art. 59 f ustawy, z tym że stawka opłaty ulega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Opłatę legalizacyjną należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Nieuiszczenie opłaty w terminie oznacza, jak wskazał organ odwoławczy, zastosowanie przepisu art. 48, czyli wydanie nakazu rozbiórki. Jeżeli inwestor spełni przedstawione powyżej wymagania, to organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego (w wypadku, gdy budowa została już zakończona) oraz o pozwoleniu na wznowienie robót, gdy budowa nie została jeszcze zakończona. W ocenie organu odwoławczego procedura legalizacyjna zastosowana przez organ I instancji budzi zastrzeżenia co do poszanowania przepisów prawa materialnego, to jest art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ I instancji wobec stwierdzenia realizacji robót budowlanych polegających na samowolnej budowie tarasu przynależnego do mieszkania nr [...] przy ul. P. [...] we W., nie wstrzymał postanowieniem nr [...] z dnia [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wyżej wymienionych robót budowlanych, nakładając jedynie na inwestora obowiązek dostarczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia – dokumentów przewidzianych w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Postanowienie to w ocenie organu odwoławczego zawiera zatem uchybienie materialno – prawne, które dyskwalifikuje prawidłowość wydanej w konsekwencji jego niewykonania zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła T. Z., która nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu II instancji. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Przepis art. 48 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) stanowi, iż właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do § 2 tego artykułu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem –właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Zgodnie z § 3 art. 48 ustawy – Prawo budowlane, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W myśl § 4 art. 48 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Stosownie zaś do § 5 tego artykułu, przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji zastosował procedurę legalizacyjną przewidzianą w art. 48 Prawa budowlanego, ale wydając w trybie art. 48 ust. 2 tej ustawy postanowienie nakładające stosowne obowiązki, nie wstrzymał prowadzenia robót budowlanych. W ocenie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., w takiej sytuacji procedura legalizacyjna budzi zastrzeżenia co do poszanowania przepisów prawa materialnego, to jest art. 48 Prawa budowlanego, w wyniku czego postanowienie poprzedzające wydanie decyzji przez organ I instancji zawiera uchybienie materialno-prawne, które dyskwalifikuje prawidłowość wydanej w konsekwencji jego niewykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jednoznaczne brzmienie art. 48 § 2 Prawa budowlanego w sposób nie budzący wątpliwości nakazuje organowi wydającemu postanowienie na podstawie tego przepisu wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych. Tak kategorycznie sformułowany nakaz sprawia, że nawet w sytuacji, gdy wszelkie roboty budowlane zostały już wykonane i nie są w rzeczywistości prowadzone, konieczne jest wydanie postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych. Jeżeli bowiem zachodzą przedstawione powyżej okoliczności, organ nadzoru budowlanego, zgodnie z ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego, powinien w drodze postanowienia (na które nie przysługuje zażalenie), wstrzymać prowadzenie robót budowlanych. Postanowienie to wydaje się bez względu na stopień zaawansowania robót, a więc również w przypadku, gdy roboty zostały już faktycznie zakończone (R. Dziwiński, P. Ziemski: Prawo budowlane. Komentarz, Wydanie I, s. 217). Pomimo tak jednoznacznego sformułowania omawianego przepisu, naruszenie powyższego nakazu może doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej zgodnie z art. 48 § 4 Prawa budowlanego w wyniku niewykonania postanowienia wydanego na podstawie art. 48 § 2 ustawy – Prawo budowlane, pomijającego orzeczenie o wstrzymaniu robót budowlanych, jedynie w sytuacji, gdy pominięcie takiego orzeczenia miało wpływ na wynik sprawy. Przeciwne stanowisko byłoby zbyt formalistyczne i prowadziłoby do nieuzasadnionego wydłużania postępowania. W tym stanie rzeczy rozważyć należy, jakie są skutki nie wstrzymania przez organ robót budowlanych, które faktycznie nie były prowadzone – z uwagi na ich wcześniejsze zakończenie – w czasie wydawania postanowienia w trybie art. 48 § 2 Prawa budowlanego, poprzestającego na nałożeniu na inwestora stosownych obowiązków. Rozważając tę kwestię należy dojść do wniosku, że nie wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, które faktycznie nie są już prowadzone i zostały wcześniej zakończone, nie ma w istocie wpływu na przebieg postępowania. Wydanie bowiem postanowienia o wstrzymaniu takich robót i tak nie doprowadziłoby do ich wstrzymania, skoro nie były one prowadzone. Brak orzeczenia o wstrzymaniu nie mógł też spowodować wzrostu zakresu samowolnie wykonywanych robót budowlanych, jeżeli wcześniej były one w całości zakończone. Tak więc pomimo kategorycznego brzmienia art. 48 § 2 Prawa budowlanego naruszenie omawianego nakazu w sytuacji, gdy roboty budowlane nie są prowadzone, ponieważ zostały już w całości zakończone, nie ma wpływu na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 138 § 2 kpa, bowiem w rozpatrywanej sprawie jej rozstrzygnięcie nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, skoro naruszenie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w realiach tej konkretnej sprawy nie miało wpływu na jej wynik. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.