II SA/Wr 46/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie WSA Andrzej Cisek, NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi K.K. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A w N.R. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wybudowania elektroenergetycznej linii napowietrzno-kablowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego K. K. , prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A.w N.R. , w sprawie wybudowanej elektroenergetycznej linii napowietrzno-kablowej 20 KV L-923, przebiegającej przez działkę oznaczoną numerem geodezyjnym [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż zdaniem K. K. wyżej wymieniona linia elektroenergetyczna napowietrzno-kablowa została wybudowana bez pozwolenia na budowę i powinna być rozebrana. W związku z tym przeprowadzono dwukrotnie oględziny, w czasie których ustalono, że linia elektroenergetyczna napowietrzno-kablowa 20 KV L-923 zasilająca osiedle mieszkaniowe usytuowane w pobliżu działki Nr [...] została wybudowana na podstawie udzielonych pozwoleń na budowę w decyzji wydanej przez Urząd Wojewódzki w W. Nr [...] z dnia [...] i decyzji Urzędu Rejonowego w K. Nr [...] z dnia [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podał następnie, iż po zbadaniu przedmiotowej sprawy i szczegółowym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, oświadczeń złożonych przez właściciela linii elektroenergetycznej uznał, że w przypadku tym nie zachodzi okoliczność zrealizowania robót w warunkach określonych przepisami Prawa budowlanego jako samowola budowlana, a tym samym postępowanie administracyjne w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i nie wymusza na organie nadzoru budowlanego dalszych działań prawnych. W odwołaniu złożonym od tej decyzji K. K. wniósł o jej uchylenie oraz wydanie stosownej decyzji przez organ odwoławczy, nakazującej rozebranie przedmiotowej linii elektroenergetycznej. W uzasadnieniu odwołujący się podkreślił, że nie kwestionuje, iż przedmiotowa linia została zbudowana w 1992 r., jednak z dostarczonych przez niego dokumentów do organu I instancji wynika, że w 1999 r. Zakład Energetyczny zdemontował i ponownie zbudował tę linię energetyczną. Nie istnieje pozwolenie na rozbiórkę spornej linii energetycznej, nowe warunki zabudowy ani też nowe pozwolenie na budowę. Doszło zatem do tzw. "samowoli budowlanej". Odwołujący się zarzucił również organowi, iż bezprawnie uniemożliwiono mu przeglądania akt w trakcie postępowania administracyjnego oraz wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że podstawą formalnoprawną rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego jest art. 105 § 1 kpa. W myśl tego przepisu organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z przyczyn podmiotowych, np. brak przymiotu strony osoby, na której wniosek wszczęto postępowanie, lub przedmiotowych - w istniejącym stanie faktycznym i prawnym nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W opinii organu II instancji, w niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z bezprzedmiotowością o charakterze przedmiotowym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...] w wyniku ustalenia, że elektroenergetyczna linia napowietrzno-kablowa 20 KV L-923, przebiegająca przez działkę Nr [...], będąca przedmiotem postępowania, została wybudowana na podstawie pozwoleń na budowę udzielonych decyzją Urzędu Wojewódzkiego w W. Nr [...] z dnia [...] oraz decyzją Urzędu Rejonowego w K. Nr [...] z dnia 31 grudnia 1992 r. W 1999 r. Zakład Energetyczny W. S.A. dokonał wymiany kabla na nowy w związku z częstymi awariami istniejącego kabla. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew stanowisku odwołującego, nie można wymiany kabla na nowy traktować jako budowy nowego obiektu, o której mowa w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a więc wykonywania obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowy, rozbudowy i nadbudowy obiektu budowlanego, gdyż sam kabel stanowi tylko element linii elektroenergetycznej. Ponadto nie doszło do zmiany parametrów użytkowych linii elektroenergetycznej, ani zmiany trasy jej przebiegu. W tej sytuacji należało – zdaniem organu odwoławczego – zakwalifikować wykonane w 1999 r. roboty jako remont, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane, przez co należy rozumieć: wykonywanie na istniejącym obiekcie budowlanym robót polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie innych wyrobów budowlanych niż użyto w stanie pierwotnym. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, iż brak jest możliwości w istniejącym stanie faktycznym i prawnym sprawy wydania jakiejkolwiek decyzji merytorycznej, a w szczególności żądanej przez odwołującego decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Odnosząc się do zarzutu uniemożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, gdyż w dniu 7 września 2007 r. pracownicy PINB odmówili odwołującemu przeglądania akt informując, że znajdują się one poza inspektoratem, organ stwierdził, że w protokole z oględzin z dnia 13 kwietnia 2007 r. znajduje się wzmianka o ustaleniu terminu do zapoznania się przez odwołującego się lub osobę przez niego upoważnioną z aktami sprawy w dniu 24 kwietnia 2007 r. Protokół został podpisany przez K. K. . W związku z powyższym zarzut uniemożliwienia stronie zapoznania się z aktami sprawy jest – w ocenie organu odwoławczego – nieuzasadniony. W skardze złożonej na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. K. K. stwierdził, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie zostało wydane pozwolenie na budowę. W ocenie skarżącego, z załączonej przez niego do skargi mapy granic obszaru spornego wynika, że istnieją trzy linie L-923. Wskazane przez organ odwoławczy decyzje Urzędu Wojewódzkiego w W. oraz Urzędu Rejonowego w K. dotyczą tylko jednej linii L-923, oznaczonej na załączonej do skargi mapce cyfrą 1 lub 4. Ponadto decyzja Nr [...] jest decyzją przenoszącą pozwolenie na budowę wydane decyzją Nr [...]. Kolejny odcinek linii L-923, oznaczony cyfrą 2, przebiega przez działkę skarżącego oznaczoną numerem geodezyjnym [...] wzdłuż ul. S do rozdzielni R923-03 przy ul. L. Waryńskiego, jest linią przedmiotowej sprawy, dla której organy I jak i II instancji "nie wykazały" decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność ta wystarcza do stwierdzenia, że sporna linia L-923 jest samowolą budowlaną. Skarżący dodał, że przedmiotowa linia L-923 jest linią kablową wkopaną nielegalnie w ziemi i powiązaną z linią napowietrzną L-930, a nie z linią napowietrzną L-923. Linia napowietrzna L-923 "przebiega w zupełnie innym miejscu i jest to zupełnie inna linia". Również z kolejnego pisma Zakładu Energetycznego W. z dnia 18 stycznia 1994 r. do Urzędu Miejskiego w N.R. P/81/94 wynika, że "nie rozchodzi się o sporną linię (...), lecz uzgodnienia dotyczą pozostałych dwóch odcinków linii L-923 przebiegających w zupełnie innym miejscu niż linia usytuowana na działce [...]". Skarżący podkreślił nadto, że "skoro zachowane zostały dokumenty budowy linii L-923, to nie powinno być problemem sprawdzenie, którego odcinka one dotyczą, jak również czy prace zostały wykonane prawidłowo i zgodnie z prawem". Skarżący podtrzymał też podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące wymiany kabla na nowy oraz uniemożliwienia mu przeglądania akt w trakcie postępowania administracyjnego i wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał zajmowane dotychczas stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do tego, czy elektroenergetyczna linia napowietrzno-kablowa 20 KV L-923, przebiegająca przez działkę oznaczoną numerem geodezyjnym [...]została wybudowana bez pozwolenia na budowę. Orzekające w tej sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie pozwoleń na budowę udzielonych w decyzji wydanej przez Urząd Wojewódzki w W. Nr [...] z dnia [...] i decyzji Urzędu Rejonowego w K. Nr [...] z dnia [...]. Skoro zatem w odniesieniu do przedmiotowej linii energetycznej zostały wydane decyzje o pozwoleniu na budowę, to nie można tej inwestycji uznać za samowolę budowlaną. Słusznie więc organy nadzoru budowlanego uznały, że w tej sytuacji postępowanie w sprawie wybudowania opisanej wyżej elektroenergetycznej linii napowietrzno-kablowej bez pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Nie są przy tym trafne wywody skarżącego, że dokonana w 1999 r. wymiana kabla wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie bowiem do art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Trafnie zatem organ odwoławczy wywiódł, że sam kabel stanowi tylko element linii elektroenergetycznej i w sytuacji, gdy nie doszło do zmiany parametrów użytkowych linii elektroenergetycznej, ani zmiany trasy jej przebiegu, należało zakwalifikować wykonane w 1999 r. roboty jako remont, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane. Pozostałe podnoszone przez skarżącego argumenty również nie pozwalają na uznanie, że pomimo wydania decyzji z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę, przedmiotowa linia elektroenergetyczna jest samowolą budowlaną. Dlatego też stwierdzić trzeba, że ich ewentualna zasadność nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu ograniczającym się jedynie do ustalenia, iż z uwagi na wydanie decyzji z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę elektroenergetyczna linia napowietrzno-kablowa 20 KV L-923 nie jest samowolą budowlaną. Odnosząc się do zarzutu uniemożliwienia stronie przeglądania akt sprawy przez organ I instancji, organ odwoławczy prawidłowo ustosunkował się do tego zarzutu i należycie wykazał, dlaczego uznał go za nieuzasadniony. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.