II SA/Wr 46/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. W rozpoznawanej sprawie w skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na grożące niebezpieczeństwo zagrożenia zdrowia osób trzecich oraz wyrządzenia znacznych szkód materialnych, których skutki w obu przypadkach będą niemożliwe lub trudne do odwrócenia. Zaskarżoną decyzją właściciel nieruchomości sąsiedniej został uprawniony do wejścia na okres 5 tygodni na teren nieruchomości skarżącej w celu wykonania robót budowlanych. Zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości wydana została bez udziału właścicielek obciążonej nieruchomości, które bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu. Zaskarżona decyzja upoważnia m.in. do rozebrania klombu, demontażu ogrodzenia, zabezpieczenia dwóch tuj, o które wnosił uprawniony. Nie uwzględnia natomiast w ogóle interesów i praw skarżącej. Poza wymienionymi w decyzji tujami, zakres określonych w decyzji robót wymagał będzie również demontażu wewnętrznego ogrodzenia, ochrony zadrzewień i innych nasadzeń, w tym roślin podlegających ścisłej ochronie gatunkowej oraz bardzo wartościowych, jak kilkunastoletnie różaneczniki. Planowane roboty wymagają również zabezpieczenia terenu przed dostępem osób trzecich (dzieci), w szczególności, gdy przewidywany wykop ma sięgać 1,9 m głębokości, o czym w decyzji w ogóle nie rozstrzygnięto. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowią one podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji dotyczącej realizacji inwestycji (a tego w istocie dotyczy zaskarżona decyzja zezwalając na wejście sąsiedniej nieruchomości celem usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku gospodarczego) z reguły wiąże się nie tylko z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków po stronie osób trzecich, ale także inwestora. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z jednej strony bowiem skarżąca obawia się negatywnych konsekwencji realizacji robót w postaci rozebrania klombu, demontażu ogrodzenia i zabezpieczenia dwóch tuj, demontażu wewnętrznego ogrodzenia, z drugiej natomiast strony inwestor mający wykonać roboty remontowe budynku gospodarczego. W związku z powyższym istotne znaczenie ma wyważenie racji przemawiających za uwzględnieniem wniosku skarżącej oraz interesu inwestora. Uwzględniając interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, Sąd doszedł do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie stanowi – jak wskazuje skarżąca - zagrożenia zdrowia osób trzecich. To raczej niewykonanie robót remontowy może z uwagi na zły stan techniczny zagrażać zdrowiu czy życiu osób trzecich. Oczywistym jest, że wejście na teren cudzej nieruchomości i dokonanie określonych prac remontowych wiązać się będzie z pewnymi utrudnieniami w korzystaniu z nieruchomości przez właścicieli, ale to inwestor ponosi ryzyko takiego wykonania prac remontowych, aby nie naruszały one trwale praw skarżącej. Podkreślić tutaj wypada, że w decyzji organu pierwszej instancji zobowiązano inwestora do zajęcia pasa gruntu tylko o szerokości około 2 m wzdłuż południowej ściany budynku i odcinka wschodniej ściany budynku. Wejście na teren nieruchomości sąsiedniej, transport materiałów budowlanych i narzędzi ma się odbywać otworem okiennym znajdującym się w ścianie południowej budynku. Inwestor ma nie tylko zabezpieczyć szatę roślinną w obszarze objętym robotami budowlanymi, w tym dwóch tuj, ale również po zakończeniu robót ( odtworzyć istniejącą szatę roślinną i rozebrany na czas robót klomb i zdemontowane przęsło grodzenia. Ponadto, po zakończeniu robót budowlanych inwestor zobowiązany jest przywrócić nieruchomość J.P. i M.P.C. do stanu poprzedniego oraz naprawić ewentualne szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Trudno więc mówić o nieodwracalnych skutkach. Mając natomiast na uwadze, że to na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości skarżącej do stanu poprzedniego oraz naprawienie ewentualnych szkód powstałych w wyniku korzystania z jej nieruchomości, a nie na skarżącej, trudno również mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącej znacznych szkód materialnych. W rezultacie Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.