II SA/Wr 466/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, , , po rozpoznaniu w dniu 26 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej Gminy G.Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zasad zbycia lokali użytkowych na wniosek najemcy lub dzierżawcy, stanowiących własność Gminy G.Ś. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Wojewoda D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu § 7 uchwały Rady Miejskiej Gminy G.Ś. z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia zasad zbycia lokali użytkowych na wniosek najemcy lub dzierżawcy, stanowiących własność Gminy G.Ś. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Gminy G.Ś. wniosła o umorzenie postępowania w zakresie objętym skargą, wskazując, iż po zapoznaniu się z jej treścią uznała zasadność zawartych w skardze argumentów i uchyliła w całości § 7 zaskarżonej uchwały, będący przedmiotem skargi. Do odpowiedzi dołączono uchwałę Rady Miejskiej Gminy G.Ś. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia zasad zbycia lokali użytkowych na wniosek najemcy lub dzierżawcy, stanowiących własność Gminy G.Ś. Na wezwanie Sądu, pismem z dnia 23 października 2007 r. Wojewoda D. oświadczył, że w związku z uchyleniem przez Radę Miejską Gminy G.Ś. § 7 zaskarżonej uchwały – cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Czynność procesowa strony skarżącej nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału sprawy. W związku z tym należało uznać, że cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia.