II SA/Wr 466/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2011r . na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej – na rzecz K.Ż. i Z.T. wspólników spółki cywilnej A pozwolenie na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym. Powyższa decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 9 maja 2011 r. wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Wojewody D. w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Pismem z dnia 6 maja 2011 r., złożonym w tut. Sądzie w dniu 9 czerwca 2011 r. strona skarżąca złożyła skargę na wskazaną wyżej decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny 9 czerwca 2011 r. przesłał skargę Wojewodzie D.. Skarga wpłynęła do tego organu dnia 10 czerwca 2011 r. W dniu 4 lipca 2011 r. organ odwoławczy przesłał powyższą skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 54 §1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. wskazuje zatem, że termin do wniesienia skargi jest zachowany wyłącznie w sytuacji wniesienia skargi w terminie ustawowym do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Innymi słowy, zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien niezwłocznie przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu określonego w art. 53 § 1-3 p.p.s.a. terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas bądź data oddania przez sąd (organ administracji publicznej) skargi w polskim urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej, bądź data wpływu do właściwego organu skargi przekazanej przez ten sąd (organ administracji publicznej) w inny sposób (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 427/09, Wspólnota 2009/44/31). W rozpatrywanej sprawie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu doręczenia decyzji, tj. w dniu 9 maja 2011 r. i upłynął z dniem 8 czerwca 2011 r. W konsekwencji stwierdzić należy, że skarga nie została wniesiona do właściwego organu we wskazanym wyżej terminie. Została bowiem, mimo prawidłowego pouczenia, złożona w dniu 9 czerwca 2011 r. bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu tj. w organie niewłaściwym, a następnie, tego samego dnia przekazana do organu II instancji i wpłynęła do niego w dniu 10 czerwca 2011 r. jak wynika ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 11) zatem po upływie trzydziestu dni do jej wniesienia. W tej sytuacji skargę wniesioną w niniejszej sprawie uznać należało za spóźnioną. Podlegała ona zatem odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a.