II SA/Wr 466/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia zagrożenia spowodowanego nieprawidłowym wyniesieniem przewodów kominowych oraz uszkodzeniami trzonów kominowych poprzez wykonanie określonych robót budowlanych postanawia: I. podjąć zawieszone postępowanie sądowe; II. odrzucić skargę; III. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych). Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. nr [...] nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] wykonanie określonych robót budowlanych w związku z koniecznością usunięcia zagrożenia wywołanego nieprawidłowościami w obrębie przewodów i trzonów kominowych. Odwołania od ww. decyzji wnieśli Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] oraz T. S.. Na skutek rozpatrzenia sprawy w trybie odwoławczym D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez T. S., wskazując że nie jest on stroną postępowania administracyjnego. Nadto DWINB po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego, zmieniając ją jedynie w zakresie ustalenia terminu do wykonania nakazanych robót budowlanych. T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi na obie decyzje DWINB, to jest na decyzję z dnia [...] r. nr [...] (sygn. akt II SA/Wr 467/15) i na decyzję z dnia [...] r. nr [...] (sygn. akt II SA/Wr 466/15). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 466/15) zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu zakończenia sprawy ze skargi T. S. na decyzję DWINB z dnia [...] r. nr [...] (sygn. akt II SA/Wr 467/15). Sąd wskazał, że doszło do sytuacji, w której rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie zależy od rozpoznania sprawy o sygn. akt II SA/Wr 467/15, ponieważ decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie nie doręczano skarżącemu, a więc ocena dopuszczalności skargi i jej ewentualnej merytorycznej zasadności zależy ściśle i wprost od przesądzenia zagadnienia, czy T. S. jest stroną postępowania administracyjnego, w którym wydano decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. nr [...]. Do rozstrzygnięcia tej kwestii doszło w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 467/15, ponieważ wydanym w dniu 7 kwietnia 2016 r. wyrokiem Sąd oddalił w całości skargę T. S. na decyzję DWINB z dnia [...] r. nr [...]. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Sąd doszedł do przekonania, że T. S. nie jest stroną postępowania administracyjnego, w którym wydano ww. decyzję PINB dla miasta W.. Wyrok z dnia 7 kwietnia 2016 r. jest prawomocny od dnia 2 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należało postanowić o podjęciu zawieszonego postępowania sądowego w niniejszej sprawie, ponieważ uprawomocniło się orzeczenie kończące postępowanie, od wyniku którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy pod sygn. akt II SA/Wr 467/15. Sprawa ta zakończyła się wyrokiem prawomocnym z dnia 7 kwietnia 2016 r., więc należało w pkt I sentencji postanowienia orzec na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.). Następnie trzeba powiedzieć, że jak wynika z doręczonych Sądowi akt administracyjnych, postępowanie przed organami administracji obu instancji toczyło się z udziałem strony postępowania, to jest Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...], do której skierowano decyzję I instancji. W świetle art. 28 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast T. S. działał w postępowaniu administracyjnym w charakterze osoby trzeciej i wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Jednak organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze, stwierdzając, że odwołanie nie pochodzi od osoby będącej stroną postępowania administracyjnego. Następnie tut. Sąd oddalił skargę na tę decyzję organu II instancji. Zatem wyrokiem prawomocnym z dnia 7 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 467/15) przesądzono, że T. S. nie ma statusu strony postępowania administracyjnego, w którym wydano decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]. To zaś oznacza również, że T. S. nie ma interesu prawnego w postępowaniu odwoławczym od tej decyzji organu powiatowego. W konsekwencji, skoro T. S. nie był stroną postępowania administracyjnego i nie skierowano do niego decyzji DWINB z dnia [...] r. nr [...], to nie ma on również legitymacji do wniesienia skargi do sądu na tę decyzję. Trzeba bowiem zauważyć, że w myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Sąd przyjął, że istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. Przy czym skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością (zob. A. Kabat, Komentarz do art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013). Należy więc podkreślić, że jednostka ma interes prawny w postępowaniu sądowym, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego – realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące ją "zainteresowaną" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony (tak: J.P. Tarno, Komentarz do art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis 2011, dostępny w LEX). Innymi słowy, osoba niemająca interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine (dosł. "od progu", od samego początku) nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym, powoduje oddalenie skargi (zob. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04, opubl. ONSAiWSA z 2005 r. Nr 4, poz. 62). W kontekście tego, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją stroną postępowania była wyłącznie ww. wspólnota mieszkaniowa, a także że prawomocnie przesądzono, iż T. S. nie był stroną tego postępowania administracyjnego, to tym samym T. S. nie ma legitymacji czynnej do zaskarżenia decyzji DWINB z dnia [...] r. nr [...] do sądu administracyjnego. Sąd w niniejszej sprawie – na mocy art. 170 p.p.s.a. – jest związany prawomocnym wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 467/15), z którego wynika, że T. S. nie był stroną omawianego postępowania administracyjnego. W konsekwencji nie jest podmiotem legitymowanym do skutecznego wniesienia skargi na decyzję DWINB, której do niego nie kierowano i którą wydano w postępowaniu, którego nie był stroną. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że wniesienie skargi przez T. S. w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne i dlatego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt II sentencji. Orzeczenie zawarte w pkt III sentencji zapadło w zgodzie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który nakazuje orzec o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od pisma (tu: skargi) w sytuacji, gdy pismo to podlegało odrzuceniu. Z tych względów postanowiono jak w sentencji.